การศึกษาพัฒนาการของความเป็นอนุสาวรีย์ในสถาปัตยกรรม - ปะมาคะเต, พิธิวัฒน์; โมกขะสมิต, ธนาคาร (สิ่งแวดล้อมสรรค์สร้างวินิจฉัย, 2025)
อนุสาวรีย์ (Monument) มีบทบาทสําคัญในการกําหนดภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรม สังคมและการเมืองทั่วโลกมาอย่างยาวนาน ผลงานสร้างสรรค์ทางศิลปะและประติมากรรมเหล่านี้ เป็นตัวแทนของความทรงจําร่วม (Collective Memory)พลังและอัตลักษณ์ที่จับต้องได้ ด้วยเจตุจํานงค์ของมนุษย์ ในการสร้างและพัฒนาศิลปะ ประติมากรรมและสถาปัตยกรรมเพื่อเป็นมรดก ที่เป็นสัญลักษณ์ของความยิ่งใหญ่ (Greatness) และอารยธรรม (Civilization) ที่มีการพัฒนารูปแบบตามแต่ละบริบททางวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ ศาสนาและการเมืองที่ส่งผลไปยังวิธีคิดและวิธีการออกแบบที่น่าประทับใจเป็นที่จดจําและยากจะลอกเลียนแบบ บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา "ความเป็นอนุสาวรีย์ในสถาปัตยกรรม" (Monumentality in Architecture) โดยพิจารณาคุณลักษณะ (Characteristic) ของอนุสาวรีย์ที่นํามาใช้เป็นเครื่องมือในการออกแบบ สถาปัตยกรรมเหล่านี้ สะท้อนถึงการเปลี่ยนแปลงของความหมายดั้งเดิมของอนุสาวรีย์ ตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์จนถึงยุคหลังสมัยใหม่ ผ่านการรวบรวมข้อมูลปฐมภูมิและทุติยภูมิ การทบทวนวรรณกรรม การสังเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณนา และการวิเคราะห์สถาปัตยกรรมในบริบทประวัติศาสตร์ การศึกษานี้มุ่งเน้นการสนทนาอย่างต่อเนื่องระหว่าง กายภาพและความหมายของความเป็นอนุสาวรีย์ ในประวัติศาสตร์ของสังคมและวัฒนธรรม เพื่อตรวจสอบและคาดการณ์ความเปลี่ยนแปลงของการออกแบบความเป็นอนุสาวรีย์ในสถาปัตยกรรม ในยุคปัจจุบัน แสดงถึงการปรับตัว ความหลากหลาย และการแสดงออกผ่านชีวิตผู้คนในสมัยใหม่ผลการศึกษาชี้ให้เห็นถึงคุณภาพและอิทธิพลของสถาปัตยกรรมประเภทนี้ต่ออุดมคติและเป้าหมายของสังคมที่แตกต่างกันในแต่ละช่วงเวลา ที่ส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงของคุณลักษณะและเครื่องมือในการออกแบบ ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อภาครัฐและเอกชนได้ตระหนักถึงความสําคัญในการออกแบบสถาปัตยกรรมในอนาคต