Journal of Suan Sunandha Arts and Culture

THE AESTHETICS OF SUAN SUNANDHA: AN ANALYSIS OF SUNTARAPORN’S INSTITUTIONAL SONGS AS TOOLS FOR IDENTITY TRANSMISSION AND THE CONSTRUCTION OF AN IMAGINED COMMUNITY

2026-06-30T14:45:30+07:00

This academic article aims to examine and analyze the aesthetics and social roles of four institutional songs of Suan Sunandha Rajabhat University composed by the Suntharaphorn band, namely: Wan Sunandha, Kaeo Chao Chom, Sunandha Ramwong, and Sunandha Alai. These songs function as cultural tools for transmitting identity and constructing an imagined community. This study employs textual analysis in conjunction with the concepts of “Imagined Communities” and “Sonic Ritual.” The findings reveal that all four Suntharaphorn songs are highly successful in operating as symbolic mechanisms that seamlessly merge the “Royal Court Identity” of the former Suan Sunandha Royal Garden with the aesthetics of modern Thai-Western popular music (Pleng Thai Sakon). This symbolic dimension can be categorized into three main aspects:

The establishment of sacredness and a spiritual center through the invocation of the royal name of Queen Sunandha Kumariratana in the song Wan Sunandha.
The linking of spatial botanical symbols through the metaphor of the institutional flower in the song Kaeo Chao Chom.
The organization of collective memory and the mitigation of alienation during moments of celebration and generational transition in the songs Sunandha Ramwong and Sunandha Alai.

The discoveries indicate that Suntharaphorn’s music does not function merely as entertainment. Instead, it serves as a “living cultural institution” that transforms the spatial meaning from a restricted royal ground into a higher education institution for the public. Concurrently, it sustains the threads of collective memory and attachment, effectively forging a unified spirit of “Suan Sunandha’s descendants” across generations.

THE NURSERY OF PHRA AKKHARA CHAYA THOE: THE FIRST SCHOOL FOR YOUNG CHILDREN IN SIAM

2026-06-30T14:50:45+07:00

This article explores the history, objectives, and educational regulations of “The Nursery of Phra Akkhara Chaya Thoe,” the very first nursery and preschool in Siam. Established in 1890 (B.E. 2433) by Phra Akkhara Chaya Thoe Princess Saisavali Bhiromya, Krom Khun Suddhasininat (her title at the time), the institution was conceived amidst her profound grief over the untimely loss of her daughter, Her Royal Highness Princess Nabharachamrassri, who passed away from typhoid fever at the tender age of five In response, she sought royal permission from King Chulalongkorn (King Rama V) to utilize her personal land in the Suan Mali sub-district, along Bamrung Mueang Road, to build the nursery. This endeavor aimed to nurture vulnerable children and make merit in dedication to her late daughter. Regarding its administration, His Royal Highness Prince Damrong Rajanubhab assumed the role of the nursery's manager.

Its primary objective was to aid and support orphans, destitute children, and those from impoverished families. The institution provided full boarding and free medical care for children from infancy up to the designated age limit. A key highlight was the implementation of the “10 Core Lessons for Children” curriculum, which emphasized literacy, numeracy, life skills, and self-reliance through play-based learning. Remarkably, this Siamese concept aligned with modern early childhood education and the Montessori Approach, despite predating Montessori’s ideology by approximately nine years. Although the nursery eventually faced an influx of children who did not meet the criteria—leading to a restructuring of the space and its ultimate closure—the Princess’s immense contributions and benevolence remain a foundational cornerstone and the origin of social work and early childhood education in Thailand, predating the government's establishment of the first public kindergarten by 50 years. Today, this historical legacy remains visibly evident through the name “Trok Rong Liang Dek” (The Nursery Alley) in Bangkok.

บรรณาธิการแถลง

2026-06-30T15:06:51+07:00

บทบรรณาธิการ

วารสารศิลปวัฒนธรรมสวนสุนันทา มีปณิธานให้วารสารฯ เป็นแหล่งรวบรวมงานวิชาการทางด้านศิลปะและวัฒนธรรมที่หลากหลาย เพื่อสะท้อนให้เห็นว่าองค์ความรู้ด้านนี้มีมิติที่ลึกซึ้ง ที่ผู้นิพนธ์ต้องใช้แนวคิด ทฤษฎี ตลอดจนการศึกษาเชิงปฏิบัติการมาวิเคราะห์และสังเคราะห์แล้ว นำเสนอผลของการศึกษาในลักษณะที่แตกต่างกันออกไป ดังนั้นปลายทางของการศึกษาวิจัยจึงใช้การเผยแพร่ข้อมูลบนวารสารวิชาการเพื่อสร้างคุณประโยชน์ให้กับสังคม ซึ่งวารสารศิลปวัฒนธรรมสวนสุนันทามีมาตรฐานกลั่นกรองพิจารณาผลงานโดยกองบรรณาธิการและผู้ประเมินบทความจำนวน 3 ท่าน ที่มีความเชี่ยวชาญในศาสตร์นั้น ๆ

วารสารศิลปวัฒนธรรมสวนสุนันทา สำนักศิลปะและวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทาเป็นแหล่งข้อมูลเผยแพร่องค์ความรู้ด้านศิลปวัฒนธรรม ซึ่งนักวิชาการและบุคคลทั่วไปที่สนใจสามารถเข้าถึงข้อมูลได้ทั้งในรูปแบบของวารสารตีพิมพ์และออนไลน์ ประกอบด้วย บทความวิจัย บทความวิชาการ และบทความปริทัศน์ ที่ผ่านกระบวนการพิจารณาจากผู้ทรงคุณวุฒิเฉพาะด้านนั้น ๆ จำนวน 3 ท่าน ซึ่งในวารสารฯ ปีที่ 6 ฉบับที่ 1 (มกราคม-มิถุนายน 2569) นี้ ประกอบด้วยบทความจากหลากหลายสาขาและมีความน่าสนใจเป็นอย่างยิ่ง มีการวิเคราะห์ สังเคราะห์ และสรุปผลการศึกษาที่น่าสนใจดังนี้

บทความวิจัยเรื่อง แนวปฏิบัติที่เป็นเลิศ ด้านมนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปกรรมศาสตร์: กรณีศึกษาการประกวดดนตรีในระดับอุดมศึกษา ภายใต้โครงการ MHESI MUSIC VARIETY AWARDS 2025 โดย ดำริห์ บรรณวิทยกิจ และสรร ถวัลย์วงศ์ศรี” มุ่งสังเคราะห์แนวปฏิบัติที่เป็นเลิศในการดำเนินกิจกรรมด้านดังกล่าว โดยใช้การวิจัยเชิงคุณภาพผ่านการวิเคราะห์เอกสาร แบบสัมภาษณ์ และแบบประเมินก่อน–หลัง ด้วยวิธีวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ผลการวิจัยพบว่าแนวปฏิบัติที่เป็นเลิศประกอบด้วย 5 องค์ประกอบ ได้แก่ การออกแบบการเรียนรู้เชิงประสบการณ์ การบูรณาการข้ามศาสตร์ การจัดการเรียนรู้แบบเน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง การประเมินผลเพื่อการพัฒนา และการสร้างแรงจูงใจเชิงคุณค่า อันชี้ให้เห็นว่ากิจกรรมเชิงสร้างสรรค์สามารถทำหน้าที่เป็นกลไกหลักในการพัฒนาสมรรถนะผู้เรียนในศตวรรษที่ 21

บทความวิจัยเรื่อง ความยากของการสร้างสรรค์งานแกะสลักผักและผลไม้ตามเกณฑ์เชิงเทคนิคและศิลปะ โดย ศักรินทร์ หงส์รัตนาวรกิจ ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปรากฏการณ์วิทยา (Phenomenological Research) ศึกษามุมมองของผู้เชี่ยวชาญจำนวน 20 ท่าน ซึ่งประกอบด้วยช่างแกะสลัก ครูผู้สอน และผู้ได้รับรางวัลระดับนานาชาติ ผ่านการศึกษาเอกสาร การสังเกต และการสัมภาษณ์เชิงลึก โดยตรวจสอบความน่าเชื่อถือด้วยวิธีสามเส้า ผลการวิจัยพบว่าปัจจัยที่ส่งผลต่อระดับความยาก ได้แก่ เทคนิคการแกะสลัก ระยะเวลา รายละเอียดลวดลาย ความคิดสร้างสรรค์ ขนาดงาน วัสดุและเครื่องมือ และสรุปได้ว่าระดับความยากในการแกะสลักผักและผลไม้สามารถจำแนกได้เป็น 5 ระดับ ตั้งแต่ระดับง่ายไปจนถึงระดับยากที่สุด

บทความวิชาการเรื่อง สุนทรียภาพแห่งวังสวนสุนันทา: การวิเคราะห์บทเพลงสถาบันสวนสุนันทาของสุนทราภรณ์ในฐานะเครื่องมือสืบทอดอัตลักษณ์และการสร้างชุมชนจินตกรรม โดย จิตติมา โฆเกียรติมานนท์ ศึกษาและวิเคราะห์เชิงสุนทรียศาสตร์และบทบาททางสังคมของบทเพลงประจำมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทาจำนวน 4 บทเพลง อันได้แก่ วันสุนันทา แก้วเจ้าจอม สุนันทารำวง และสุนันทาอาลัย ซึ่งประพันธ์โดยวงดนตรีสุนทราภรณ์ โดยใช้การวิเคราะห์ตัวบทวรรณศิลป์ (Textual Analysis) ร่วมกับแนวคิดเรื่องชุมชนจินตกรรม (Imagined Communities) และพิธีกรรมทางเสียง (Sonic Ritual) ผลการศึกษาพบว่าบทเพลงทั้ง 4 ประสบความสำเร็จอย่างสูงในการทำหน้าที่เป็นกลไกเชิงสัญลักษณ์ (Symbolic Mechanism) ที่หลอมรวมอัตลักษณ์ความเป็นวัง (Royal Court Identity) ของอดีตพระราชอุทยานสวนสุนันทาเข้ากับสุนทรียศาสตร์ของดนตรีไทยสากลสมัยใหม่ได้อย่างกลมกลืน

บทความวิชาการเรื่อง โรงเลี้ยงเด็กของพระอัครชายาเธอ: โรงเรียนเด็กเล็กแห่งแรกในสยาม โดย รวีโรจน์ สิงห์ลำพอง ศึกษาประวัติความเป็นมา วัตถุประสงค์ และระเบียบการจัดการศึกษาของโรงเลี้ยงเด็กของพระอัครชายาเธอ ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2433 โดยพระอัครชายาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมขุนสุทธาสินีนาฏ ด้วยแรงพระทัยอันเกิดจากความโศกเศร้าจากการสูญเสียพระราชธิดา ทรงขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 เพื่อจัดตั้งสถานที่รับเลี้ยงและให้การศึกษาแก่เด็กกำพร้า เด็กอนาถา และเด็กจากครอบครัวยากจน สถานศึกษาแห่งนี้นับเป็นรากฐานสำคัญของงานสังคมสงเคราะห์และการศึกษาปฐมวัยของไทย โดยเกิดขึ้นก่อนที่ทางราชการจะจัดตั้งโรงเรียนอนุบาลแห่งแรกถึง 50 ปี

ในโอกาสนี้ หวังเป็นอย่างยิ่งว่า วารสารศิลปวัฒนธรรมสวนสุนันทาฉบับนี้จะเป็นประโยชน์สําหรับการศึกษาวิจัย และช่วยต่อยอดองค์ความรู้ในแวดวงวิชาการต่อไป

ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.วนศักดิ์ ผดุงเศรษฐกิจ

บรรณาธิการ

BEST PRACTICES IN HUMANITIES, SOCIAL SCIENCES, AND FINE ARTS ACTIVITIES: A CASE STUDY OF HIGHER EDUCATION MUSIC COMPETITION ACTIVITIES UNDER THE MHESI MUSIC VARIETY AWARDS 2025 PROJECT

2026-06-30T14:12:00+07:00

This study aims to synthesize best practices in organizing activities in humanities, social sciences, and fine arts through a case study of music competition processes under MHESI MUSIC VARIETY AWARDS 2025 Project. A qualitative approach was employed using document analysis and content analysis of interview guidelines and pre–post evaluation tools. The findings reveal
five key components of best practices: (1) experiential learning design, (2) interdisciplinary integration, (3) learner-centered processes, (4) developmental evaluation, and (5) value-based motivation. The results highlight that creative activities function as a core learning mechanism in enhancing 21st-century competencies among students.

THE DIFFICULTY OF VEGETABLE AND FRUIT CARVING TECHNICAL AND ARTISTIC CRITERIA

2026-06-30T14:26:26+07:00

This study employed a phenomenological research approach to explore experts’ perspectives on the technical and artistic factors influencing the level of difficulty in vegetable and fruit carving. The primary informants included 20 individuals comprising professional carvers, teachers, and international award recipients. The data were collected through document analysis, observation, and in-depth interviews. The data were analyzed using content analysis, with credibility ensured through triangulation. The findings revealed that factors influencing the degree of difficulty include carving techniques, time, intricacy of patterns, creativity, size of the work, materials and tools,
as well as design motifs. Evaluation criteria for difficulty were grounded in both shared and individual experiences of experts, together with the symbolic meanings of the artworks. Key criteria for determining high difficulty included the complexity of patterns, knife-handling techniques, the condition of materials, completeness and aesthetic quality, time and effort invested, and creativity in design. In conclusion, the difficulty levels of vegetable and fruit carving can be classified into five stages, ranging from the easiest to the most challenging.