สถานการณ์โควิด-19 กับการจัดการพิพิธภัณฑ์เครื่องเคลือบดินเผา เมืองจิ่งเต๋อเจิ้น สู่แนวทางการจัดการพิพิธภัณฑ์เครื่องเคลือบดินเผาท้องถิ่นร่วมสมัย - Wu, Wenke; สุวิมลเสถียร ชูศักดิ์; เรืองชีวิน ภูวษา (วารสารศิลปกรรมบูรพา, 2024)
การศึกษาพิพิธภัณฑ์เครื่องเคลือบดินเผาของเมืองจิ่งเต๋อเจิ้นเป็นกรณีศึกษาหลัก ใช้กระบวนการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยศึกษาจากเอกสารทางการที่เกี่ยวข้องของรัฐบาล และการศึกษาภาคสนาม รวมถึงการเก็บข้อมูลที่ได้จากการสัมภาษณ์เชิงลึก ทั้งนี้มีวัตถุประสงค์ในการวิจัย ดังนี้ 1) ศึกษาสถานการณ์การจัดการพิพิธภัณฑ์เครื่องเคลือบดินเผาเมืองจิ่งเต๋อเจิ้นในช่วงสถานการณ์โควิด-19 2) วิเคราะห์รูปแบบการจัดการพิพิธภัณฑ์ ฯในช่วงเวลาดังกล่าว (มกราคม ค.ศ.2020 - ตุลาคม ค.ศ.2022) 3) ประมวลให้เห็นกิจกรรมและกลยุทธ์ในการรับมือการเปลี่ยนแปลงในช่วงที่ผ่านมา ผลการวิจัยพบว่า ในช่วงเวลาดังกล่าวสามารถรับมือกับความเปลี่ยนแปลงโดยการจัดการใน 3 ด้านคือ 1) การเปิดช่องทางสื่อสารแลกเปลี่ยนระหว่างสาธารณชนกับผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ฯ 2) การใช้สื่อใหม่ในการประชาสัมพันธ์พิพิธภัณฑ์ฯ 3) การจัดกิจกรรมให้ผู้เข้าชมแบบมีส่วนร่วม ซึ่งสามารถเข้าชมได้ฟรีตลอด 24 ชั่วโมง ซึ่งต่อมากลายเป็นกลไกสำคัญในการดึงดูดให้มีผู้เยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์ ณ ที่ตั้งและสามารถเข้าชมได้ในแบบออนไลน์เพิ่มขึ้น การวิจัยครั้งนี้สรุปได้ว่า การจัดการนวัตกรรมและปรับรูปแบบการจัดการพิพิธภัณฑ์ฯ ในด้านต่าง ๆ เช่น การใช้เทคโนโลยีใหม่ออนไลน์ประกอบกับการเยี่ยมชมในสถานที่จริง ช่วยเพิ่มจำนวนผู้เข้าชม ทั้งนี้การเปิดพื้นที่อุทยานการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในพิพิธภัณฑ์และการฟังเสียงตอบรับจากสาธารณชน ช่วยก่อให้เกิดแนวทางการวางแผนนิทรรศการที่ยืดหยุ่น กลยุทธ์เหล่านี้ช่วยเพิ่มจำนวนนักท่องเที่ยว แม้ว่าจะอยู่ในช่วงสถานการณ์โควิด แต่วิกฤตของพิพิธภัณฑ์ฯ ได้กลับกลายเป็นตัวเร่งให้เกิดการใช้เทคโนโลยีดิจิทัล และก่อให้เกิดแพลทฟอร์มใหม่ที่เข้ามากระตุ้นให้เกิดกลุ่มคนรุ่นใหม่ เข้ามาเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์เพิ่มขึ้น เมื่อเทียบกับช่วงก่อนสถานการณ์โควิด-19