การพัฒนาลวดลายเรขศิลป์จากทุนทางวัฒนธรรม ด้วยแนวคิดศิลปะร่วมสมัยสู่ผลิตภัณฑ์เคหะสิ่งทอ เพื่อส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ กรณีศึกษา ทุนวัฒนธรรมขันลงหิน ชุมชนบ้านบุ กรุงเทพมหานครฯ - รัตนอำนวยศิริ, สุระเกียรติ; พันธุ์ยางน้อย, พัชรี; สิริกานต์วงศ์มาศ, ดรัลรัตน์; วิเศษโชค, พาณิภัค; มุ่งปั่นกลาง, วริศรา (วารสารศิลปกรรมบูรพา, 2024)
งานวิจัยเชิงคุณภาพ เพื่อหาแนวทางการพัฒนาลวดลายเรขศิลป์จากทุนวัฒนธรรม สำหรับผลิตภัณฑ์เคหะสิ่งทอ กรณีศึกษา ทุนวัฒนธรรมขันลงหิน ชุมชนบ้านบุ กรุงเทพมหานคร โดย 1) การทบทวนวรรณกรรม, 2) เก็บข้อมูลภาคสนามกับผู้ประกอบการขันลงหิน ด้วยวิธีการสังเกต และการสัมภาษณ์แบบกึ่งทางการ จำนวน 1 กลุ่ม, 3) การเก็บข้อมูลจากกลุ่มผู้เชี่ยวชาญด้านการออกแบบเรขศิลป์ และผลิตภัณฑ์แฟชั่น จำนวน 3 คน ด้วยแบบสัมภาษณ์ปลายปิดให้ระดับความเหมาะสม 5 ระดับ, 4) วิเคราะห์ข้อมูลที่สอดคล้องกัน และเหมาะสมสำหรับผู้บริโภคอายุระหว่าง 26-41 ปี อาศัยบริเวณกรุงเทพ และปริมณฑล, 5) กำหนดกลยุทธ์การออกแบบ, 6) การสร้างสรรค์ลวดลายเรขศิลป์, 7) การนำลวดลายเรขศิลป์สร้างสรรค์เป็นผลิตภัณฑ์เคหะสิ่งทอ เช่น ผืนผ้าคลุมโซฟา, ปลอกหมอน เป็นต้น 8) เก็บข้อมูลความพึงพอใจ 9) สรุปผล พบว่า 1) แนวทางสร้างสรรค์เรขศิลป์บนผืนผ้าจากทุนทางวัฒนธรรมขันลงหินแบบร่วมสมัย ได้ระดับมากที่สุด (x̄=4.60, S.D.=0.49), 2) อารมณ์ความรู้สึกในระดับมาก Modern (x̄=4.20, S.D.=0.75), Natural (x̄=3.80, S.D.=1.47), Classic (x̄=3.80, S.D.=1.17), Dynamic (x̄=3.60, S.D.=1.20), 3) รูปแบบของเรขศิลป์ที่เหมาะสมในระดับมาก ได้แก่ Geometric Art Style (x̄=4.20, S.D.=0.98), Bauhaus Style (x̄ =4.00, S.D.= 0.89), Surrealism Style (x̄=3.60, S.D.=0.80), และ 4) แนวทางการจัดวางลวดลายเรขศิลป์บนผืนผ้า แบบสลับทิศทางได้ระดับมากที่สุด (x̄ = 4.40, S.D. = 0.80), ระดับมาก คือ ลวดลายทิศเดียวกัน (x̄ = 3.80, S.D. = 1.47) และลวดลายแบบกลุ่ม (x̄ = 3.60, S.D. = 1.74)