พุทธบูรณาการเพื่อส่งเสริมบทบาทนักการเมืองในการอนุรักษ์ ภูมิปัญญาท้องถิ่น ตำบลป่าหุ่ง อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย - มาหล้า ธวัชชัย; เผ่าต๊ะใจ กิตติพงษ์; วิเศษ สหัสยา (วารสาร มมร ล้านนาวิชาการ, 2026)
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับบทบาทนักการเมืองในการอนุรักษ์ภูมิปัญญาท้องถิ่น 2) เปรียบเทียบบทบาทนักการเมืองในการอนุรักษ์ภูมิปัญญาท้องถิ่น โดยจำแนกปัจจัยส่วนบุคคล 3) นำเสนอพุทธบูรณาการเพื่อส่งเสริมบทบาทนักการเมืองท้องถิ่นในการอนุรักษ์ภูมิปัญญาท้องถิ่น ตามหลักฆราวาสธรรม 4 เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี ประกอบด้วยการวิจัยเชิงปริมาณ ได้แก่ ประชากรในพื้นที่ตำบลป่าหุ่ง จำนวน 2,603 คน กลุ่มตัวอย่าง 347 คน จากสูตรของทาโร่ ยามาเน่ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูล ได้แก่ แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบสมมติฐานโดยการทดสอบค่า t-test ค่า F-test และการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้แบบสัมภาษณ์เป็นเครื่องมือในการเก็บข้อมูลจากกลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวนทั้งสิ้น 12 รูปหรือคน และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า ระดับบทบาทนักการเมืองในการอนุรักษ์ภูมิปัญญาท้องถิ่นตำบลป่าหุ่ง ในภาพรวมทั้ง 6 ด้าน มีค่าเฉลี่ยโดยภาพรวมระดับมาก เปรียบเทียบบทบาทนักการเมืองในการอนุรักษ์ภูมิปัญญาจากประชากรที่มีปัจจัยส่วนบุคคลเรื่องเพศ อายุ และอาชีพที่แตกต่างกัน มีความคิดเห็นต่อระดับบทบาทนักการเมือง โดยภาพรวมไม่แตกต่างกัน จึงเป็นการปฏิเสธสมมติฐานที่ตั้งไว้ ส่วนระดับการศึกษามีผลทำให้บทบาทนักการเมืองในการอนุรักษ์ภูมิปัญญาท้องถิ่น แตกต่างกัน จึงเป็นการยอมรับสมมติฐานที่ตั้งไว้ บูรณาการหลักธรรมเพื่อส่งเสริมบทบาทนักการเมืองในการอนุรักษ์ภูมิปัญญาท้องถิ่น ตามหลักฆราวาสธรรม 4 คือ ความซื่อสัตย์และจริงใจต่อคำพูด ความสามารถในการข่มใจและควบคุมตนเอง มีความอดทนในการทำงานอนุรักษ์ภูมิปัญญาท้องถิ่น ซึ่งต้องใช้เวลายาวนาน และความเสียสละในการส่งเสริมการอนุรักษ์ภูมิปัญญาท้องถิ่น ทำให้การอนุรักษ์ ฟื้นฟู ถ่ายทอด และพัฒนาภูมิปัญญาท้องถิ่นดำเนินไปอย่างมีคุณภาพ มีความชอบธรรม และเกิดความยั่งยืนในระยะยาว