อัตลักษณ์ทางสุนทรียภาพ และความหมายทางวัฒนธรรมของเครื่องเคลือบมี่เซ่อแห่งทะเลสาบซ่างหลินในช่วงปลายราชวงศ์ถัง - วั่น, หยิง; ตันยาภิรมย์, เสกสรรค์; บุญลิขิตศิริ, บุญชู (วารสารวิจัยราชภัฏกรุงเก่า สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 2025)
การศึกษาอัตลักษณ์ทางสุนทรียภาพและความหมายทางวัฒนธรรมของเครื่องเคลือบมี่เซ่อแห่งทะเลสาบซ่างหลินในช่วงปลายราชวงศ์ถัง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพัฒนาการทางประวัติศาสตร์ของเครื่องเคลือบมี่เซ่อแห่งทะเลสาบซ่างหลินในมณฑลเจ้อเจียง วิเคราะห์อัตลักษณ์ทางสุนทรียภาพ และความหมายทางวัฒนธรรมของเครื่องเคลือบมี่เซ่อแห่งทะเลสาบซ่างหลิน มณฑลเจ้อเจียงในช่วงปลายราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 847-903) โดยใช้วิธีการวิจัยทางเอกสาร การสำรวจภาคสนามและการสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญที่เกี่ยวข้อง ผลการวิจัย พบว่า พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ของเครื่องเคลือบมี่เซ่อแห่งทะเลสาบซ่างหลินในมณฑลเจ้อเจียงสามารถแบ่งออกเป็น 4 ช่วงเวลา ได้แก่ ยุคต้นกำเนิด ยุคแห่งการพัฒนา ยุคทอง ยุคเสื่อมโทรมและยุติการเผา อีกทั้งผู้วิจัยได้สรุปอัตลักษณ์ทางสุนทรียภาพของเครื่องเคลือบมี่เซ่อเป็น 4 ด้าน ได้แก่ 1) เนื้อดินที่แน่นละเอียดจากการคัดสรรจัดการวัสดุได้อย่างพิถีพิถัน 2) ลักษณะและรูปทรงที่สร้างตามแรงบันดาลใจจากธรรมชาติ (ปากชามทรงดอกไม้ชนิดต่าง ๆ) 3) สีเคลือบที่เขียวใสดุจหยกและผิวเคลือบที่เรียบลื่นปราศจากจุดดำปนเปื้อนหรือฟองอากาศ 4) ลวดลายตกแต่งผสานความหลากหลาย นอกจากนี้ จากวิเคราะห์ความหมายทางวัฒนธรรมของเครื่องเคลือบมี่เซ่อ สามารถสรุปได้ว่า เครื่องเคลือบมี่เซ่อเป็นภาชนะเครื่องบูชาที่มีบทบาทสำคัญในพุทธตันตระแห่งราชวงศ์ถัง ทั้งยังกลายเป็นสัญลักษณ์ของราชอำนาจแห่งจักรพรรดิ และวัตถุที่ผสมผสานแนวคิดเชิงปรัชญากับสุนทรียภาพทางจิตวิญญาณของผู้คนในราชวงศ์ถังอีกด้วย