ผลของระยะเวลาการเก็บไข่ฟักและอายุไก่ปู่ย่าพันธุ์เนื้อต่ออัตราการตายของตัวอ่อน - เศษวงศ์, ณัฐพล; พุทซาคำ, มณฑิชา; มณีรัตน์, วรินธร; อำมาตย์, ฐาภพ; หิรัญสถิตย์, กรรณิกา (วารสารเกษตร มสธ. (Online), 2020)
ตายของตัวอ่อน จัดการทดลองแบบ 4x3 แฟคทอเรียล ใช้แผนการทดลองแบบสุ่มสมบูรณ์ภายในกลุ่ม มีปัจจัยที่ศึกษาจำนวน 2 ปัจจัย คือ ปัจจัยที่ 1 ระยะเวลาการเก็บรักษาไข่ฟัก 7, 14, 21 และ 28 วัน และปัจจัยที่ 2 อายุไก่ปู่ย่าพันธุ์เนื้อ 30, 40 และ 50 สัปดาห์ โดยใช้โรงเรือนเลี้ยงไก่จำนวน 2 โรงเรือน (บล็อก) ในการทดลองใช้ไข่ฟักทดลองจำนวน 6,048 ฟองต่อโรงเรือน โดยมีทรีตเมนต์ผสมทั้งหมด 12 ทรีตเมนต์ผสม แต่ละทรีตเมนต์ผสมมี 3 ซ้ำ ซ้ำละ 168 ฟอง ผลจากการทดลองพบว่า ไข่ฟักจากไก่ปู่ย่าพันธุ์เนื้ออายุ 50 สัปดาห์ ที่ระยะเวลาการเก็บไข่ฟัก 7 วัน ส่งผลให้อัตราการตายของตัวอ่อนระยะแรกต่ำที่สุด (p<0.05) ระยะเวลาการเก็บไข่ฟักและอายุไก่ปู่ย่าพันธุ์เนื้อไม่มีอิทธิพลร่วมต่ออัตราการตายของตัวอ่อนระยะกลางและระยะท้ายและอัตราการตายของตัวอ่อนทั้งหมด (p>0.05) เมื่อพิจารณาระยะเวลาการเก็บไข่ฟักพบว่า ระยะเวลาการเก็บไข่ฟัก 28 วัน ส่งผลให้อัตราการตายของตัวอ่อนระยะท้ายและอัตราการตายของตัวอ่อนทั้งหมดสูงที่สุด (p<0.05) และเมื่อพิจารณาอายุไก่ปู่ย่าพันธุ์เนื้อพบว่า ไข่ฟักจากไก่ปู่ย่าพันธุ์เนื้ออายุ 40 สัปดาห์ ส่งผลให้อัตราการตายของตัวอ่อนทั้งหมดสูงที่สุด (p<0.05)