การรักษาคุณภาพผักกาดแก้วตัดแต่งโดยการจุ่มด้วยน้ำร้อนร่วมกับแคลเซียมแลคเตท

พัชรี กิตติสุบรรณ, ลัดดาวัลย์ โกวิทย์เจริญ — Mon, 13 Jul 2026 00:00:00 +0700

ผักกาดแก้วตัดแต่งพร้อมบริโภคเป็นผลิตภัณฑ์ที่เสื่อมคุณภาพได้อย่างรวดเร็วหลังการตัดแต่ง โดยเฉพาะการเกิดสีน้ำตาลและการเหี่ยวซึ่งส่งผลต่อการยอมรับของผู้บริโภค งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการจุ่มแคลเซียมแลคเตท ร่วมกับการจุ่มน้ำร้อนต่อการลดการเกิดสีน้ำตาลและการคงคุณภาพของผักกาดแก้วตัดแต่งพร้อมบริโภค ผักกาดแก้วตัดแต่งทำความสะอาดด้วยน้ำประปาถูกแบ่งออกเป็น 4 ทรีตเมนต์ ได้แก่ ชุดควบคุม (จุ่มน้ำอุณหภูมิ 5 °C) การจุ่มน้ำร้อนที่อุณหภูมิ 45 °C ตามด้วยน้ำเย็น (HW > CW) การจุ่มน้ำร้อนตามด้วย น้ำเย็นที่มีแคลเซียมแลคเตท 1.5% (HW > 1.5% CL in CW) และการจุ่มน้ำร้อนที่มีแคลเซียมแลคเตท 1.5% ตามด้วยน้ำเย็น (1.5% CL in HW > CW) จากนั้นเก็บรักษาที่อุณหภูมิ 10 °C เป็นเวลา 6 วัน ผลการทดลองพบว่าชุดควบคุมมีการเกิดสีน้ำตาลสูงที่สุดอย่างมีนัยสำคัญในวันที่ 6 โดยมีคะแนนการเกิดสีน้ำตาลเท่ากับ 2.41 ในขณะที่ทรีตเมนต์ HW > 1.5% CL in CW ให้ค่าเฉลี่ยคะแนนการเกิดสีน้ำตาลต่ำที่สุด โดยมีคะแนนต่ำสุดเพียง 0.93 เมื่อสิ้นสุดการเก็บรักษา ความเหี่ยวของใบเพิ่มขึ้นในทุกทรีตเมนต์ อย่างไรก็ตามการใช้แคลเซียมแลคเตทร่วมกับการจุ่มน้ำร้อนช่วยลดความรุนแรงของความเหี่ยวได้ดีกว่าชุดควบคุม คะแนนการยอมรับโดยรวมของผู้บริโภคลดลงตามระยะเวลาเก็บรักษาในทุกทรีตเมนต์แต่ทรีตเมนต์ HW > 1.5% CL in CW ยังคงมีคะแนนการยอมรับสูงที่สุดในวันที่ 4 ของการเก็บรักษา และยังสูงกว่าเกณฑ์การยอมรับอย่างชัดเจน ขณะที่ค่าแรงเฉือนไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ สรุปได้ว่าการจุ่มน้ำร้อนที่อุณหภูมิ 45 °C ตามด้วยน้ำเย็นที่มีแคลเซียมแลคเตท 1.5% มีแนวโน้มช่วยชะลอการเสื่อมคุณภาพและคงคุณภาพของผักกาดแก้วตัดแต่งระหว่างการเก็บรักษาได้ดีกว่าชุดควบคุม

การปรับตัวของอุตสาหกรรมยางพาราไทยภายใต้กฎระเบียบ EUDR

มิลินภัทท์ บุญคงมา — Fri, 17 Jul 2026 00:00:00 +0700

อุตสาหกรรมยางพาราไทยกำลังเผชิญกับจุดเปลี่ยนผ่านที่สำคัญภายใต้สถานการณ์การค้าโลกที่มุ่งเน้นความยั่งยืน
ทางด้านสิ่งแวดล้อม โดยเฉพาะการบังคับใช้กฎระเบียบว่าด้วยสินค้าที่ปลอดจากการตัดไม้ทำลายป่าของสหภาพยุโรป
บทความวิชาการชิ้นนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) สังเคราะห์องค์ความรู้และประเมินผลกระทบของกฎระเบียบ EUDR
ต่อโครงสร้างห่วงโซ่อุปทานยางพาราไทย 2) วิเคราะห์ความท้าทายเชิงโครงสร้างของเกษตรกรรายย่อย และ 3) นำเสนอทรรศนะและกรอบแนวคิดเชิงนโยบายเพื่อการปรับตัวอย่างยั่งยืน การศึกษาครั้งนี้ใช้วิธีการวิจัยเอกสาร โดยทบทวนวรรณกรรม
และวิเคราะห์การอ้างอิงจากข้อมูลทุติยภูมิ

ผลการศึกษาและข้อค้นพบชี้ให้เห็นว่า แม้ประเทศไทยจะมีความได้เปรียบเชิงยุทธศาสตร์จากการถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มประเทศความเสี่ยงต่ำ แต่ข้อกำหนดด้านการตรวจสอบย้อนกลับ และการจัดทำพิกัดทางภูมิศาสตร์ ได้สร้างภาระต้นทุนการปฏิบัติตามกฎระเบียบที่สูงขึ้น ซึ่งอาจนำไปสู่ความเหลื่อมล้ำและการกีดกันเกษตรกรรายย่อยออกจากตลาด ผู้เขียนได้นำเสนอทรรศนะว่า การแก้ปัญหาดังกล่าวต้องอาศัยการประยุกต์ใช้องค์ความรู้ด้านการจัดการสวนยางพาราอย่างยั่งยืน บูรณาการเข้ากับมาตรฐานสากลและขับเคลื่อนผ่านการประสานความร่วมมือระหว่าง โครงสร้างพื้นฐานของภาครัฐ กลไกราคาพรีเมียมจากตลาด และการรวมกลุ่มที่เข้มแข็งของชุมชนในเชิงนโยบายและการปฏิบัติ กรอบแนวคิดนี้นำเสนอผลลัพธ์ที่เป็นรูปธรรม
ผ่าน 3 มาตรการ ได้แก่ (1) การปลดล็อกสิทธิที่ดินและเชื่อมโยงฐานข้อมูล GIS ของรัฐ เพื่อลดต้นทุนการตรวจสอบย้อนกลับ (2) การบังคับใช้กลไกราคาพรีเมียมเพื่อชดเชยต้นทุนเกษตรกร และ (3) การผลักดันระบบรับรองมาตรฐานแบบกลุ่มผ่านสถาบันเกษตรกร เพื่อยกระดับอุตสาหกรรมยางพาราไทยสู่การเป็นสินค้ายั่งยืนมูลค่าสูงในระยะยาว

วารสารเกษตร มสธ. (Online)

การรักษาคุณภาพผักกาดแก้วตัดแต่งโดยการจุ่มด้วยน้ำร้อนร่วมกับแคลเซียมแลคเตท

การปรับตัวของอุตสาหกรรมยางพาราไทยภายใต้กฎระเบียบ EUDR