การเรียนการสอนวิถีไทยด้วยจิตอาสา
คำสำคัญ:
การเรียนการสอน, วิถีไทย, จิตอาสาบทคัดย่อ
จิตสาธารณะ หรือจิตสำนึกสาธารณะ เป็นสิ่งที่มีความจำเป็น อันจะเป็นประโยชน์ ในทุกระดับของสังคม ถ้าหากได้มีการพัฒนาให้เกิดขึ้นได้อย่างเข้มแข็ง ตั้งแต่บุคคลในระดับครอบครัว ทั่วโลก ย่อมส่งผลดีในระดับที่สูงขึ้นเป็นลำดับ และที่สำคัญที่สุดการสร้างและปลูกฝังจิตสำนึก ที่ดีนั้น ต้องสร้างกับ เด็กและเยาวชน เพราะเด็กสามารถรับรู้ในสิ่งที่ดีงามจากพ่อแม่ที่บ้าน รับรู้จากผู้หลักผู้ใหญ่ ผู้นำชุมชน พระสงฆ์องค์เจ้า ดูแลลูกหลานในระดับชุมชนและสังคม และสถาบันการศึกษาที่นอกจากจะอบรมสั่งสอนทั้งด้านวิชาการ ยังจะต้อง อบรมคุณธรรม จริยธรรม ปลูกฝังให้เด็กและเยาวชนรู้จักการเสียสละ การให้ มากกว่า การรับ อย่างเดียวจะทำให้เด็กและเยาวชน พัฒนาจิตใจในการช่วยเหลือผู้อื่น มีความอ่อนน้อมถ่อมตน เตรียมเข้าสู่การพัฒนา จิตใจตนเองสู่จิตสำนึกสาธารณะต่อไปในอนาคต
เอกสารอ้างอิง
กรมประชาสัมพันธ์. (2554). ประเทศไทยกับอาเซียน. กรุงเทพฯ: สำนักนายกรัฐมนตรี.
กฤษณา. (2555). จิตอาสาคืออะไร. พิมพ์ครั้งที่ 1.กรุงเทพฯ: อักษรเจริญทัศน์.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2556). กระบวนทัศน์ใหม่ในการบริหารจัดการอุดมศึกษาไทย. พิมพ์ครั้ง ที่ 3. กรุงเทพฯ: คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พัชรา วาณิชวศิน ผศ.ดร. (2560). การพัฒนาภาวะผู้นำ: จากทฤษฎีสู่แนวปฏิบัติที่ดีและกรณีศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ปัญญาชน.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2537). พจนานุกรมไทยฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพฯ ราชบัณฑิตยสถาน.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎก ฉบับภาษาไทย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
เยาวลักษณ์ ศิริสุวรรณ. (2561). วัฒนธรรมไทยกับวัฒนธรรมอาเซียน. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
วารุณี โอสถารมย์. (2544). แบบเรียนไทยกับเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ “เพื่อบ้านของเรา” ภาพสะท้อนเจตคติอุดมการณ์ชาตินิยมไทย. รัฐสาสตร์. ปีที่ 22 ฉบับที่ 3.
สำนักความสัมพันธ์ต่างประเทศ สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. (2553). แผนการจัดตั้งประชาคมการเมืองและความมั่นคงอาเซียน. กรุงเทพฯ: เพจเมคเกอร์.
Denis Hew. (2005). Roadmap to an Asian Economic Community. Institute of Southeast Asian Studies. ISBN 981-230-347-2.