การพัฒนาจิตและปัญญาเพื่อการสอนสังคมศึกษา

ผู้แต่ง

  • พระอธิการปฏิภาณ รตนปญฺโญ ทองจันทร์

คำสำคัญ:

การพัฒนา, จิตและปัญญา, การสอนสังคมศึกษา

บทคัดย่อ

        การบริหารจิตและเจริญปัญญา เป็นการส่งเสริมให้มีสุขภาพดีจะต้องประกอบไปด้วยการรับประทานอาหารที่มีประโยชน์ครบทุกหมู่ การพักผ่อนร่างกายอย่างเพียงพอ การออกกำลังกายให้แข็งแรงอยู่เสมอ เรียกว่า การบริหารร่างกาย ร่างกายก็จะแข็งแรงสมบูรณ์ปราศจากโรคภัยไข้เจ็บ จิตของเราก็เช่นเดียวกัน ในวันหนึ่ง ๆ เราคิดเรื่องต่าง ๆ มากมาย จิตย่อมจะเหนื่อยล้า หากไม่ได้มีการบำรุงรักษาหรือบริหารจิตของเราให้เข้มแข็งผ่องใสบริสุทธิ์ จิตใจก็จะอ่อนแอ หวั่นไหวต่อเหตุการณ์รอบตัวได้ง่าย เช่น บางคนจะแสดงพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมออกมาจนเกินเหตุ เมื่ออยู่ในอาการตกใจ ดีใจ เสียใจ โกรธหรือเกิดความอยากได้ เพราะจิตใจอ่อนแอ ขุ่นมัว การบำรุงรักษาจิตให้เข้มแข็งผ่องใสบริสุทธิ์ เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า การบริหารจิต ซึ่งต่างกับการบริหารกาย เพราะการบริหารกายต้องทำให้ร่างกายเคลื่อนไหวอยู่เสมอแต่การบริหารจิตจะต้องฝึกฝนให้จิตสงบนิ่งอยู่กับเรื่องใดเรื่องหนึ่งโดยเฉพาะ ซึ่งการฝึกจิตให้สงบ คือการทำสมาธินั่นเอง การทำจิตใจให้ผ่องใสหรือการฝึกจิต คือ การฝึกสติควบคุมจิตใจให้จดจ่อกับสิ่งที่ทำโดยระลึกอยู่เสมอว่า ตนกำลังทำอะไรอยู่ ต้องทำอย่างไร พร้อมกับระมัดระวังไม่ให้เกิดความผิดพลาด การทำสมาธิ คือ การฝึกควบคุมจิตใจให้จดจ่อแน่วแน่อยู่กับสิ่งใด สิ่งหนึ่ง โดยไม่เปลี่ยนแปลงจนกว่าจะหยุดทำสมาธิ

เอกสารอ้างอิง

กรมการศาสนา. (2521). พระไตรปิฎกภาษาไทยฉบับหลวง. เล่มที่ 10, กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์กรมการศาสนา.

กรมวิชาการ. (2544). หลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2544. นนทบุรี : บริษัทไทยร่มเกล้าจำกัด.

คณาจารย์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2553). ธรรมะภาคปฏิบัติ 4. กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัด ไทยรายวันการพิมพ์.

จิรโชติ สงวนปิยะพันธ์. (2551). ศึกษาผัสสะเจตสิกกับการปฏิบัติวิปัสสนา เฉพาะกรณีการปฏิบัติวิปัสสนา ภาวนา 7 เดือน. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ธนิต อยู่โพธิ์. (2518). สติปัฏฐานสำหรับทุกคน. กรุงเทพฯ: ศิวพรการพิมพ์.

ฝ่ายวิชาการ อภิธรรมโชติกวิทยาลัย. (2539). วิปัสสนากรรมฐาน. มูลนิธิสัทธัมมโชติกะ จัดพิมพ์.

พระสัทธัมมโชติกะ ธัมมาจริยะ. (2544). ปรมัตถโชติกะ ปริจเฉทที่ 3 และปริจเฉทที่ 7. กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัด ทิพยวิสุทธิ์.

พระธรรมธีรราชมหามุนี (โชดก ญาณสิทฺธิ). (2532). หลักปฏิบัติ สมถะ-วิปัสสนากรรมฐาน. กรุงเทพฯ: อมรินทร์ พริ้นติ้งกรุฟ.

_______. (2548). วิปัสสนากรรมฐาน ภาค 1 เล่ม 1. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ บริษัท สหธรรมิก จำกัด.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2551). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลศัพท์. พิมพ์ครั้งที่ 17. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

_______. (2525). พุทธธรรม. กรุงเทพฯ: โอ เอส พริ้นติ้งเฮาส์.

_______. (2552). พุทธธรรม ฉบับปรับปรุงและขยายความ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

_______. (2552). ไตรลักษณ์. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์พระพุทธศาสนาของธรรมสภา.

พระราชวรมุนี (ป.อ. ปยุตโต). (2532). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลศัพท์. พิมพ์ครั้งที่ 8. กรุงเทพฯ:

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระอาจารย์อินทะวังสะเถระ. (2545). ปุจฉาวิสัชชนา มหาสติปัฏฐานสูตร. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: บริษัท 21 เซ็นจูรี่ จำกัด.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-07-24

รูปแบบการอ้างอิง

ทองจันทร์ พ. ร. (2026). การพัฒนาจิตและปัญญาเพื่อการสอนสังคมศึกษา. ภาวนาสารปริทัศน์, 6(01), AA 57–66. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/WJR/article/view/290080

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ