ปัญหาของการขยายอายุความเปรียบเทียบปรับตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2560 ที่มีผลกระทบต่อผู้ต้องหา
บทคัดย่อ
บทความวิชาการฉบับนี้ศึกษาปัญหาการเปรียบเทียบปรับตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2560 และสิทธิของผู้ต้องหาที่ถูกกระทบจากการขยายอายุความเมื่อไม่ชำระค่าปรับที่ถูกเปรียบเทียบตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2560 ตามมาตรา 17/1 และการรวบรวมพยานหลักฐานและการอำนวยความยุติธรรมจากการขยายอายุความเมื่อไม่ชำระค่าปรับที่ถูกเปรียบเทียบตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2560 ตามมาตรา 17/1 เพื่อได้แนวทางแก้ไขที่เหมาะสมเกี่ยวกับอายุความกรณีผู้ต้องหาไม่ชำระค่าปรับตามที่ถูกเปรียบเทียบปรับในการกระทำความผิดกฎหมายคอมพิวเตอร์
จากการศึกษาพบว่าสิทธิของผู้ต้องหาที่ถูกกระทบจากการขยายอายุความ เมื่อไม่ชำระค่าปรับที่ถูกเปรียบเทียบตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2560 ตามมาตรา 17/1 นั้น มีผลกระทบต่อตัวผู้ต้องหา ซึ่งมีทั้งที่เป็นคุณและเป็นโทษ ในส่วนที่เป็นคุณ คือ เป็นการให้โอกาสผู้ต้องหาสามารถชำระค่าปรับได้ ส่วนที่เป็นโทษนั้นทำให้เกิดความไม่แน่นอนในระยะเวลาที่อาจถูกดำเนินคดี ทั้งนี้มีข้อเสนอแนะให้มีการแก้ไขกฎหมายให้อายุความในการเปรียบเทียบปรับมีกำหนดระยะเวลาที่แน่นอน ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ มาตรา 17/1 วรรคสามและวรรคสี่ กำหนดให้คณะกรรมการเปรียบเทียบ ทำการเปรียบเทียบกรณีใดและผู้ต้องหาได้ชำระเงินค่าปรับตามคำเปรียบเทียบภายในระยะ 15 วันให้ถือว่าคดีนั้นเป็นอันเลิกกันตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39 และในกรณีที่ผู้ต้องหาไม่ชำระเงินค่าปรับภายในระยะเวลาที่กำหนด ให้นับอายุความต่อไปอีก 30 วัน นับแต่วันที่สิ้นสุดอายุความในการฟ้องคดี เพื่อเป็นการป้องกันกรณีที่ผู้ต้องหาไม่ยอมชำระค่าปรับหลังจากคณะกรรมการพิจารณาเปรียบเทียบแล้ว อีกทั้งควรออกระเบียบหรือกำหนดแนวทางปฏิบัติให้คณะกรรมการเปรียบเทียบปรับมีอำนาจขยายระยะเวลาชำระค่าปรับให้ชัดเจนเพื่อให้พนักงานเจ้าหน้าที่สามารถดำเนินคดีได้หากคดีขาดอายุความ และสามารถขยายระยะเวลาได้เพียงครั้งเดียวเพื่อให้เกิดมาตรฐานในการทำงาน
เอกสารอ้างอิง
ระยะเวลา อายุความ บรรพ 1 มาตรา 149-193/35. กรุงเทพมหานคร: กองทุนศาสตราจารย์จิตติ
คณะวิชาการ The Justice Group. (2560). ประมวลกฎหมายอาญา. กรุงเทพมหานคร: พิมพ์อักษร.
ติงศภัทิย์.
คณิต ณ นคร. (2547). กฎหมายอาญาทั่วไป (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วิญญูชน
ธานินทร์ กรัยวิเชียร. (2505). บทบรรณาธิการ. บทบัณฑิต, 20(3).
ประเทือง ธนิยผล, ศรีสมบัติ โชคประจักษ์ชัด, ปารีณา ศรีวณิชย์, พิมพ์ใจ สระทองอุ่นและดล บุนนาค.
การสืบค้นแนวคิดเกี่ยวกับการกำหนดอายุความทางอาญาในบริบทสังคมไทย. (2550). สถาบันวิจัย และพัฒนา มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ปวีณา วิโรจน์ธนะชัย. (2551). อายุความในฐานะเงื่อนไขให้อำนาจในดำเนินคดี: ศึกษาเฉพาะขั้นตอน
นำคดีขึ้นสู่ศาล. วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขานิติศาสตร์, คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต.
มานะ เผาะช่วย. (2549). ปัญหาการรวบรวมพยานหลักฐานของผู้ต้องหาในชั้นสอบสวน. วิทยานิพนธ์
นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขานิติศาสตร์, คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิลัยพร บรรพต. (2557). อายุความสะดุดอยู่ในกรณีที่ผู้ถูกกล่าวหาเป็นผู้วิกลจริตภายหลังการกระทำความผิด. วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขานิติศาสตร์, คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต.
สมพร พรหมมหิตาธร. (2548). อายุความ:แพ่ง –อาญา และคดีแพ่งเกี่ยวเนื่องกับคดีอาญา (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วิญญูชน.
สุรทิน ชัยทองคำ. (2552). การหยุดนับอายุความ: ศึกษากรณีผู้กระทำความผิดหลบหนี. วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขานิติศาสตร์, คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต.
Joseph Raz. (1971). “The Rule of Law and its virtue” The Law Review.
