Restrictions on the Rights and Freedoms of Monks in the Legal System of Thailand

Main Article Content

Phramaha Anuwong Mermana

Abstract

The rights and freedoms of monks in the Thai legal system are restricted in many ways. Every previous constitution of the Kingdom of Thailand has consistently stipulated that monks are ineligible to vote. This has resulted in monks being denied other rights, such as the right to vote in a referendum and the right to submit proposals for bills or amendments to laws. Furthermore, Section 29 of the Sangha Act B.E. 2505 (1962) provides that investigators have the authority to renounce the monastic life of monks accused of criminal offenses. It also mandates that the Sangha body, the “Sangha Supreme Council,” issue rules, orders, resolutions, and regulations to enforce against monks. This has led to increasing restrictions on the rights of the Sangha. It appears that some of these laws are inconsistent with international human rights principles; some are inconsistent with the constitutional principles of limiting rights and liberties; and some are inconsistent with the principles of the Buddhist discipline. This article aims to examine whether laws enacted to limit rights and liberties are consistent with human rights principles, the constitution, the law of the land, and the principles of the Buddhist discipline and has studied and compared with monks in Myanmar and Sri Lanka, which are Theravada Buddhists, like monks in Thailand, in order to amend the law to be appropriate for monks in Thai society.

Article Details

How to Cite
Mermana, P. A. (2026). Restrictions on the Rights and Freedoms of Monks in the Legal System of Thailand. Chulalongkorn University Law Journal, 44(1), 114–152. https://doi.org/10.58837/lawchulajournal.v44i1.281729
Section
Research Articles

References

หนังสือภาษาไทย

คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ. ปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ 2550.

คณะสงฆ์คณะธรรมยุต มูลนิธิมหามกุฏราชวิทยาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์. พระไตรปิฎกและอรรถกถาแปล : วินัยปิฎก จุลวรรค ภาค 2. พิมพ์ครั้งที่ 1 นครปฐม: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย, 2546.

จรัญ โฆษณานันท์, นิติปรัชญา. พิมพ์ครั้งที่ 20 กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง, 2561.

จรัญ โฆษณานันท์. สิทธิมนุษยชนไร้พรมแดน : ปรัชญา กฎหมาย และความเป็นจริงทางสังคม. พิมพ์ครั้งที่ 3 กรุงเทพมหานคร: นิติธรรม, 2559.

ชูศักดิ์ ทิพย์เกษร. พระพุทธศาสนาในศรีลังกา. พิมพ์ครั้งที่ 2 เชน ปริ้นติ้ง, 2551.

บรรเจิด สิงคะเนติ. หลักกฎหมายมหาชน หลักนิติธรรม/นิติรัฐ ในฐานะ “เกณฑ์” จำกัดอำนาจรัฐ. พิมพ์ครั้งที่ 3 กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน, 2564.

บรรเจิด สิงคะเนติ. หลักพื้นฐานสิทธิเสรีภาพและศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์. พิมพ์ครั้งที่ 6 กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน, 2562.

บุญศรี มีวงศ์อุโฆษ. หลักการใช้อำนาจขององค์กรที่ต้องคำนึงถึงศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ สิทธิ และเสรีภาพตามรัฐธรรมนูญ. รายงานผลการวิจัยเสนอต่อสำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ, 2549.

ปวริศร เลิศธรรมเทวี. บรรทัดฐานศาลรัฐธรรมนูญ เรื่องการตรากฎหมายที่จำกัดสิทธิเสรีภาพ (เงื่อนไขการจำกัดสิทธิเสรีภาพตามรัฐธรรมนูญ). พิมพ์ครั้งที่ 2 รายงานผลการวิจัยเสนอต่อสำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ, 2566.

ปาริชาด สุวรรณบุบผา. รายงานผลการวิจัย เรื่องแม่ชีกับภารกิจทางการศึกษาในประเทศไทย. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี, 2544.

พระมหาพจน์ สุวโจ. ลังกากุมาร กรณีพระสงฆ์ศรีลังกาเล่นการเมือง. พิมพ์ครั้งที่ 3 นครปฐม: สำนักพิมพ์สาละ, 2553.

ราชบัณฑิตยสถาน. พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. กรุงเทพมหานคร: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่น, 2546.

วรเจตน์ ภาคีรัตน์. คำสอนว่าด้วยรัฐและหลักกฎหมายมหาชน. พิมพ์ครั้งที่ 3 กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์อ่านกฎหมาย, 2564.

ศิริธรรม. การปกครองคณะสงฆ์ แต่ยุคโบราณถึงยุคปัจจุบัน ภาค 1. พระนคร: สำนักงาน ส.ธรรมภักดี, 2476.

สมเด็จ จุลราช. การคุ้มครองสิทธิและเสรีภาพของพระภิกษุที่เป็นผู้ต้องหาหรือจำเลยในคดีอาญา. รายงานผลการวิจัยเสนอต่อสำนักงานศาลยุติธรรม, 2565.

สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ.ปยุตฺโต). นิติศาสตร์แนวพุทธ. พิมพ์ครั้งที่ 20 กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน, 2560.

สมพร พรหมหิตาธร. อาญาวัดอาญาบ้าน. พิมพ์ครั้งที่ 2 กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์นิติธรรม, 2539.

สมยศ เชื้อไทย. นิติปรัชญา. พิมพ์ครั้งที่ 21 กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน, 2562.

สำนักงานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ. หลักกฎหมายระหว่างประเทศทั่วไปเกี่ยวกับสนธิสัญญาด้านสิทธิมนุษยชน กติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง. กรุงเทพมหานคร: เอราวัณการพิมพ์, 2546.

หนังสือภาษาต่างประเทศ

Aharon Barak. Proportionality: Constitutional Rights and Their Limitations. New York: Cambridge University Press, 2012.

Rebecca Redwood French and Mark Nathan. Buddhism and Law. Cambridge University Press, 2014.

Tom Ginsburg and Benjamin Schonthal. Buddhism and Comparative Constitutional Law. Cambridge University Press, 2023.

U GAUNG. Translation of a Digest of the Burmese Buddhist Law Concerning Inheritance and Marriage. Vol 1, The Superintendent, Government Printing, 1902.

บทความในวารสารภาษาต่างประเทศ

Benjamin Schonthal. “Litigating Vinaya : Buddhist Law and Public Law in Contemporary Sri Lanka.” Buddhism Law and Society-Final 3 (2018): 1-43.

Frank Cranmer and Javier Garcia Olivia, “Church-State Relationships: An Overview,” Law and Justice – the Christian Law Review 162 (2009): 4-17.

Peter Gutter. “Law and Religion in Burma.” Legal Issues on Burma Journal 8 (April 2001): 1-72.

วิทยานิพนธ์ภาษาไทย

นงค์พงา เจริญสุขมงคล. “สิทธิสตรีไทยภายใต้พันธกรณีระหว่างประเทศด้านสิทธิมนุษยชน : สิทธิการบวชในพระพุทธศาสนา.” วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2551.

นรา ถิ่นนัยธร. “สิทธิทางทรัพย์สินของพระภิกษุในพระพุทธศาสนา.” วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2564.

กฎหมายภาษาไทย

กติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง คริสต์ศักราช 1966 ข้อ 25 (b)

กติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง คริสต์ศักราช 1966 ข้อ 21

กติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง คริสต์ศักราช 1966 ข้อ 26

กระทู้ด่วน เรื่อง การบวชเป็นภิกษุณีในประเทศไทย โดยนางระเบียบรัตน์ พงษ์พานิช เป็นผู้ตั้งคำถาม รองนายกนายวิษณุ เครืองาม เป็นผู้ตอบ รายงานการประชุมวุฒิสภา ครั้งที่ 21 ณ ตึกรัฐสภา วันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2545.

คำวินิจฉัยศาลรัฐธรรมนูญที่ 8/2561

ปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน คริสต์ศักราช 1948 ข้อ 11 (1)

ปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน คริสต์ศักราช 1948 ข้อ 19

ปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน คริสต์ศักราช 1948 ข้อ 21 (1)

ปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน คริสต์ศักราช 1948 ข้อ 26 (1)

ประกาศในแถลงการณ์คณะสงฆ์ เล่ม 83 ตอนที่ 1 (25 มกราคม 2538)

ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 208

พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 มาตรา 5 ทวิ

รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540

รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560

รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 มาตรา 27 วรรคสาม

รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 มาตรา 29 วรรคสอง

รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 มาตรา 31

รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 มาตรา 34 วรรคสอง

รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 มาตรา 96

ออนไลน์ภาษาไทย

สมบูรณ์ บุญฤทธิ์. บุญหนา จิมานัง และไฉไลฤดี ยุวนะศิริ, “ตีละฉิ่น : ชีแห่งเมืองสกาย ประเทศสหภาพเมียนมาร์.” สืบค้นเมื่อ 2 ตุลาคม 2568. https://www.mcu.ac.th/article/detail/14304.

สุรพจน์ ทวีศักดิ์. “นักบวชคืออาชีพ.” สืบค้นเมื่อ 11 มีนาคม 2568. https://prachatai.com/journal/2022/04/98037.