ปัจจัยส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศทางทะเลอย่างยั่งยืน ในเขตพื้นที่ระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก กรณีศึกษา: เมืองพัทยา

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยด้านการจัดการการท่องเที่ยวที่สามารถส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศทางทะเลอย่างยั่งยืนในเขตพื้นที่ระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก โดยเลือกการท่องเที่ยวทางทะเลในเขตเมืองพัทยา เป็นพื้นที่ในการศึกษา ผู้วิจัยใช้รูปแบบการวิจัยเชิงปริมาณ (Qualitative Research) โดยใช้แบบสอบถามความคิดเห็นนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยที่เดินมาท่องเที่ยวที่เมืองพัทยาในวันเสาร์-อาทิตย์ และสัปดาห์ต้นเดือน จำนวน 400 คน เพื่อสอบถามความเห็นเกี่ยวกับแนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศทางทะเลอย่างยั่งยืน โดยผู้วิจัยใช้การวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติ ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย Independent sample t-test, One-Way ANOVA F-test และ Multiple Regression Analysis (MRA) ผลการวิจัยพบว่า ความแตกต่างทางเพศ อายุ ระดับการศึกษา อาชีพ รายได้และจำนวนครั้งในการท่องเที่ยวทางทะเลต่อปี มีค่าเฉลี่ยระดับความยั่งยืนของการท่องเที่ยวเชิงนิเวศทางทะเลทางการเพิ่มผลประโยชน์และลดผลกระทบเชิงลบทั้งทางสังคมและเศรษฐกิจ วัฒนธรรมและสิ่งแวดล้อม แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05 ในขณะที่ปัจจัยด้านการจัดการการท่องเที่ยวที่สามารถส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศทางทะเลอย่างยั่งยืนในเขตพื้นที่ระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออกที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 ประกอบด้วย 1) ด้านสังคมและเศรษฐกิจแก่ชุมชนท้องถิ่น ได้แก่ ปัจจัยด้านสิ่งดึงดูดใจ โดยมีค่า F = 2.718 Sig. = 0.020 และค่าสัมประสิทธิ์การตัดสินใจ (R Square) เท่ากับ 0.33 2) ด้านวัฒนธรรมแก่ชุมชนและนักท่องเที่ยว ได้แก่ ปัจจัยด้านการเข้าถึงแหล่งทองเที่ยว โดยมีค่า F = 7.274 Sig. = 0.000 และค่าสัมประสิทธิ์การตัดสินใจ (R Square) เท่ากับ 0.085 และ 3) ด้านสิ่งแวดล้อม ได้แก่ ปัจจัยด้านกิจกรรมการท่องเที่ยว โดยมีค่า F = 7.623 Sig. = 0.000 และค่าสัมประสิทธิ์การตัดสินใจ (R Square) เท่ากับ 0.88