The Application to the Buddhist Philosophy and the Philosophy of Sufficiency Economy to Construct Sustainability of Communities in Nathawee District of Songkhla Province
คำสำคัญ:
พุทธปรัชญา, ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง, Buddhist Philosophy, Philosophy of Sufficiency Economyบทคัดย่อ
การวิจัยในครั้งนี้วัตถุประสงค์ของการวิจัย 1) เพื่อศึกษาภูมิสังคมของชุมชนของอำเภอนาทวี 2) เพื่อวิเคราะห์หลักพุทธปรัชญาและปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในฐานะเครื่องมือวิจัยในการเสริมสร้างชุมชนให้เข้มแข็ง 3) เพื่อนำหลักพุทธปรัชญาและปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงมาใช้ในการเสริมสร้างชุมชนให้เข้มแข็งในพื้นที่อำเภอ นาทวี จังหวัดสงขลา และ 4) เพื่อสร้างองค์ความรู้ใหม่และการอยู่ร่วมกันเชิงพหุวัฒนธรรม วิธีการวิจัย ใช้การวิจัยเชิงคุณภาพ การพรรณนาความ และการถกประเด็นจากข้อมูลที่ผ่านการวิเคราะห์และตีความ
ผลการวิจัยพบว่าการใช้หลักพุทธปรัชญาในฐานะเป็นเครื่องมือของปรัชญาหลังนวยุคโดยผ่านการตีความหรือการอรรถปริวรรตเรื่องหลักพละ 5 ประการ คือ หลักปัญญาพละ หลักวิริยพละ หลักอนวัชชพละ และหลักสังคหพละ มาปรับใช้ในฐานะเป็นเครื่องมือในการสร้างความเข้าใจและสร้างศาสนสัมพันธ์ในชุมชน เป็นการเตรียมตัวเพื่อเสริมสร้างความเข้มแข็ง และความเป็นปึกแผ่นได้ทั้งในระดับปัจเจกและประชาคมในเขตอำเภอนาทวี จังหวัดสงขลา แต่ยังไม่เพียงพอ จึงเสริมด้วยปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 กลายเป็นองค์ประกอบที่ลงตัวในการเสริมสร้างความเข้มแข็งให้ชุมชน พุทธปรัชญาเป็นปรัชญาธรรมล้วนๆ ในขณะที่ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงเป็นพุทธปรัชญาประยุกต์ แต่เป็นปรัชญาที่มาจากฐานเดียวกันคือคำสอนของพระพุทธองค์ องค์ความรู้ใหม่ อาศัยความรู้ประวัติศาสตร์แต่ไม่ยึดติด ตระหนักข้อเท็จจริงปัจจุบัน ลดความหวาดระแวงรัฐ ขจัดความอยุติธรรม เสริมด้วยนาถกรณธรรม 10 ประการ พุทธจริยศาสตร์และพุทธญาณวิทยาเน้นหลักโยนิโสมนสิการและปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง
เอกสารอ้างอิง
อากาศ อำเภออากาศอำนวย จังหวัดสกลนคร. การค้นคว้าอิสระ ศิลปศาสตรมหา
บัณฑิต สาขาวิชาสหวิทยาการเพื่อการพัฒนาท้องถิ่น หาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร
ดนัย ไชยโยธา. (2543). สังคม วัฒนธรรม และประเพณีไทย. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ :
โอเดียนสโตร์.
นิรนาม. (2557). หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ, (24 มกราคม 2557). [Accessed on August 10, 2014].Available : from : http://thairath.co.th/online.php?section=newsthairathonline&content.
บรรพต วีระสัย. (2520). สังคมวิทยาและมานุษยวิทยา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัย
รามคำแหง.
บรรยวัสถ์ ฝางคำ และ นฤมล ดวงแสง. (2553). การประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อเสริมสร้างความ
เข้มแข็งให้แก่สถาบันครอบครัวและชุมชนตามนโยบายการป้องกันปัญหาสารเสพติดของจังหวัดอุบลราชธานี. รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตอุบลราชธานี.
ประเวศ วะสี. (2540). บทสัมภาษณ์ในประชาสังคม: ทรรศนะนักคิดในสังคมไทย, กรุงเทพมหานคร
: สำนักพิมพ์มติชน.
ประสิทธิ์ รัตนมณี และคณะ. (2550). วัฒนธรรมในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ (ปัตตานี ยะลา
และนราธิวาส). สถาบันวัฒนธรรมศึกษากัลยานิวัฒนา. มหาวิทยาสงขลานครินทร์
วิทยาเขตปัตตานี.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2550). พุทธธรรม ฉบับปรับปรุงและขยายความ.
พิมพ์ครั้งที่ 20. กรุงเทพฯ : บริษัท สหธรรมิก จากัด.
พระมหาหรรษา ธมฺมหาโส.(2547). “รูปแบบการจัดการความขัดแย้งโดยพุทธสันติวิธี: โดย
การศึกษาเคราะห์กรณีลุ่มน้ำแม่ตาช้าง จ.เชียงใหม่” พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต, บัณฑิต
วิทยาลัยมหาวิทยาลัย มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ปราณี เกษมสันต์. (หม่อมหลวง) (2550). ความหมายของสังคมมนุษย์[Accessed on July 8,
2014].Available : from : http://krupranee.blogspot.com/2007/05/3_28.html.
สมภาร พรมทา. (2549). พุทธศาสนากับวิทยาศาสตร์. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
สำนักงานปลัดกระทรวงวัฒนธรรม. (2556). การดำเนินงานโครงการภายใต้ยุทธศาสตร์ประเทศ
ของกระทรวงวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
"บทความวิชาการในวารสารฉบับนี้ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนเท่านั้น"
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์
