The Application to the Buddhist Philosophy and the Philosophy of Sufficiency Economy to Construct Sustainability of Communities in Nathawee District of Songkhla Province

ผู้แต่ง

  • พระครูพิพัฒน์กิตติสุนทร หนูดุก นักศึกษาปริญญาเอก หลักสูตรปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาปรัชญาและศาสนา มหาวิทยาลัยเซนต์จอห์น

คำสำคัญ:

พุทธปรัชญา, ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง, Buddhist Philosophy, Philosophy of Sufficiency Economy

บทคัดย่อ

การวิจัยในครั้งนี้วัตถุประสงค์ของการวิจัย 1) เพื่อศึกษาภูมิสังคมของชุมชนของอำเภอนาทวี 2) เพื่อวิเคราะห์หลักพุทธปรัชญาและปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในฐานะเครื่องมือวิจัยในการเสริมสร้างชุมชนให้เข้มแข็ง 3) เพื่อนำหลักพุทธปรัชญาและปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงมาใช้ในการเสริมสร้างชุมชนให้เข้มแข็งในพื้นที่อำเภอ นาทวี จังหวัดสงขลา และ 4) เพื่อสร้างองค์ความรู้ใหม่และการอยู่ร่วมกันเชิงพหุวัฒนธรรม วิธีการวิจัย ใช้การวิจัยเชิงคุณภาพ การพรรณนาความ และการถกประเด็นจากข้อมูลที่ผ่านการวิเคราะห์และตีความ

            ผลการวิจัยพบว่าการใช้หลักพุทธปรัชญาในฐานะเป็นเครื่องมือของปรัชญาหลังนวยุคโดยผ่านการตีความหรือการอรรถปริวรรตเรื่องหลักพละ 5 ประการ คือ หลักปัญญาพละ หลักวิริยพละ หลักอนวัชชพละ และหลักสังคหพละ มาปรับใช้ในฐานะเป็นเครื่องมือในการสร้างความเข้าใจและสร้างศาสนสัมพันธ์ในชุมชน เป็นการเตรียมตัวเพื่อเสริมสร้างความเข้มแข็ง และความเป็นปึกแผ่นได้ทั้งในระดับปัจเจกและประชาคมในเขตอำเภอนาทวี จังหวัดสงขลา แต่ยังไม่เพียงพอ จึงเสริมด้วยปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 กลายเป็นองค์ประกอบที่ลงตัวในการเสริมสร้างความเข้มแข็งให้ชุมชน พุทธปรัชญาเป็นปรัชญาธรรมล้วนๆ ในขณะที่ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงเป็นพุทธปรัชญาประยุกต์ แต่เป็นปรัชญาที่มาจากฐานเดียวกันคือคำสอนของพระพุทธองค์ องค์ความรู้ใหม่ อาศัยความรู้ประวัติศาสตร์แต่ไม่ยึดติด ตระหนักข้อเท็จจริงปัจจุบัน ลดความหวาดระแวงรัฐ ขจัดความอยุติธรรม เสริมด้วยนาถกรณธรรม 10 ประการ พุทธจริยศาสตร์และพุทธญาณวิทยาเน้นหลักโยนิโสมนสิการและปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง   

เอกสารอ้างอิง

ชาญณรงค์ นาเชียงใต้. (2554). การพัฒนาชุมชนแบบพึ่งตนเองของบ้านหนองตาไก้ ตำบล
อากาศ อำเภออากาศอำนวย จังหวัดสกลนคร. การค้นคว้าอิสระ ศิลปศาสตรมหา
บัณฑิต สาขาวิชาสหวิทยาการเพื่อการพัฒนาท้องถิ่น หาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร
ดนัย ไชยโยธา. (2543). สังคม วัฒนธรรม และประเพณีไทย. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ :
โอเดียนสโตร์.
นิรนาม. (2557). หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ, (24 มกราคม 2557). [Accessed on August 10, 2014].Available : from : http://thairath.co.th/online.php?section=newsthairathonline&content.
บรรพต วีระสัย. (2520). สังคมวิทยาและมานุษยวิทยา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัย
รามคำแหง.
บรรยวัสถ์ ฝางคำ และ นฤมล ดวงแสง. (2553). การประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อเสริมสร้างความ
เข้มแข็งให้แก่สถาบันครอบครัวและชุมชนตามนโยบายการป้องกันปัญหาสารเสพติดของจังหวัดอุบลราชธานี. รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตอุบลราชธานี.
ประเวศ วะสี. (2540). บทสัมภาษณ์ในประชาสังคม: ทรรศนะนักคิดในสังคมไทย, กรุงเทพมหานคร
: สำนักพิมพ์มติชน.
ประสิทธิ์ รัตนมณี และคณะ. (2550). วัฒนธรรมในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ (ปัตตานี ยะลา
และนราธิวาส). สถาบันวัฒนธรรมศึกษากัลยานิวัฒนา. มหาวิทยาสงขลานครินทร์
วิทยาเขตปัตตานี.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2550). พุทธธรรม ฉบับปรับปรุงและขยายความ.
พิมพ์ครั้งที่ 20. กรุงเทพฯ : บริษัท สหธรรมิก จากัด.


พระมหาหรรษา ธมฺมหาโส.(2547). “รูปแบบการจัดการความขัดแย้งโดยพุทธสันติวิธี: โดย
การศึกษาเคราะห์กรณีลุ่มน้ำแม่ตาช้าง จ.เชียงใหม่” พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต, บัณฑิต
วิทยาลัยมหาวิทยาลัย มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ปราณี เกษมสันต์. (หม่อมหลวง) (2550). ความหมายของสังคมมนุษย์[Accessed on July 8,
2014].Available : from : http://krupranee.blogspot.com/2007/05/3_28.html.
สมภาร พรมทา. (2549). พุทธศาสนากับวิทยาศาสตร์. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
สำนักงานปลัดกระทรวงวัฒนธรรม. (2556). การดำเนินงานโครงการภายใต้ยุทธศาสตร์ประเทศ
ของกระทรวงวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2017-08-08

รูปแบบการอ้างอิง

หนูดุก พ. (2017). The Application to the Buddhist Philosophy and the Philosophy of Sufficiency Economy to Construct Sustainability of Communities in Nathawee District of Songkhla Province. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร, 8(2), 81–92. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/AJPU/article/view/71965

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย (Research Article)