การสังเคราะห์กรอบแนวคิดการพัฒนาทักษะการสื่อสาร ผ่านการเรียนรู้เชิงการแสดงผ่านมุมมองมิติภายใน

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสังเคราะห์กรอบแนวคิดในการพัฒนาทักษะการสื่อสารผ่านการเรียนรู้เชิงการแสดง และวิเคราะห์บทบาทของมิติภายใน (Inner Dimensions) ในการอธิบายกระบวนการพัฒนาแบบองค์รวมของผู้เรียน ระเบียบวิธีวิจัยเป็นการวิจัยเชิงแนวคิด (Conceptual Research) ใช้การวิเคราะห์เชิงเนื้อหา (Thematic analysis) และการจัดหมวดหมู่ตามกรอบมิติภายใน 4 ด้าน เพื่อสังเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างกิจกรรมการแสดง กระบวนการภายใน และการพัฒนาทักษะการสื่อสาร โดยอาศัยการวิเคราะห์และตีความข้อมูลจากงานวิจัยของคณะผู้วิจัยเรื่อง "การบูรณาการทักษะด้านการแสดงสู่การพัฒนาผู้ตรวจประเมิน" (ศักดิ์ชัย เอี่ยมกระสินธุ์ และคณะ, 2566) ร่วมกับการทบทวนวรรณกรรมที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนามิติภายในของมนุษย์

ผลการวิจัยพบว่า กระบวนการพัฒนาทักษะการสื่อสารผ่านการเรียนรู้เชิงการแสดงประกอบด้วยองค์ประกอบหลัก 3 ส่วนที่มีความสัมพันธ์แบบองค์รวม ได้แก่ 1) การเรียนรู้เชิงการแสดงในบริบทการเป็นเครื่องมือ 2) มิติภายในในฐานะกลไกการเปลี่ยนแปลง และ 3) การพัฒนาแบบองค์รวมในฐานะผลลัพธ์ โดยมิติภายในทั้ง 4 ด้าน อันประกอบด้วย มิติกายภาพ มิติทางความคิด มิติทางอารมณ์ และมิติทางความสัมพันธ์ ทำหน้าที่เป็นกลไกสำคัญในการเชื่อมโยงระหว่างกิจกรรมการแสดงกับการพัฒนาทักษะการสื่อสาร โดยมิติกายภาพเป็นฐานนำไปสู่ความพร้อมทางความคิด อารมณ์ และความสัมพันธ์ตามลำดับ และนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงจากภายในสู่ภายนอก (Inside-Out Transformation) การศึกษาชี้ให้เห็นว่า การพัฒนาที่ยั่งยืนไม่ได้ขึ้นอยู่กับกิจกรรมภายนอกเพียงอย่างเดียว แต่ขึ้นอยู่กับระดับการทำงานของมิติภายใน เช่น การรับรู้ตนเอง การจัดการอารมณ์ และการตระหนักรู้ต่อผู้อื่น ข้อเสนอแนะจากการวิจัยเน้นย้ำถึงความสำคัญของการออกแบบการเรียนรู้ที่สร้างพื้นที่ปลอดภัยเชิงจิตวิทยาและส่งเสริมการสะท้อนตนเอง เพื่อให้เกิดการพัฒนาผู้เรียนอย่างเป็นองค์รวมและมีความฉลาดทางอารมณ์อย่างแท้จริง