โฆษณา ให้เหล้าเท่ากับแช่ง: การสร้างสรรค์ การรับรู้ และสนองตอบของสื่อภาพยนตร์รณรงค์งดดื่มสุรา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้เป็นส่วนหนึ่งของการวิจัยเชิงคุณภาพ “ให้เหล้าเท่ากับแช่ง : การสร้างสรรค์ การรับรู้ และสนองตอบของสื่อภาพยนตร์รณรงค์งดดื่มสุรา” ซึ่งได้รับทุนสนุนจากแผนงานศูนย์วิจัยปัญหาสุรา (ศวส.) คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ มีวัตถุประสงค์เพื่อ เพื่อศึกษาความคิดเห็นต่อการสร้างสรรค์ภาพยนตร์โฆษณารณรงค์งดดื่มสุราชุด “ให้เหล้าเท่ากับแช่ง” ในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา ด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึก (In-depth interview) กลุ่มนักวิชาการและผู้รับผิดชอบโครงการรณรงค์ จำนวน 10 คน ผลวิจัยพบว่า ความคิดเห็นต่อการสร้างสรรค์ภาพยนตร์โฆษณารณรงค์งดดื่มสุราชุด “ให้เหล้าเท่ากับแช่ง” ในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา แบ่งออกเป็น 2 ระยะ คือช่วงเริ่มต้นโครงการตั้งแต่ปี 2551-2556 ผู้คนส่วนใหญ่มีความคิดเห็นในเชิงสนับสนุน เนื่องจากโครงการดังกล่าวเป็นโครงการที่ดี เกิดขึ้นจากกระแสของการใส่ใจสุขภาพมากขึ้น การนำเสนอเป็นเหตุเป็นผลเน้นให้ความรู้ความเข้าใจ ที่สอดคล้องกับพฤติกรรมการดื่มของผู้บริโภค ณ เวลานั้น และช่วงจัดโครงการตั้งแต่ปี 2557-2562 ผู้คนส่วนใหญ่มีความคิดเห็นขัดแย้ง และวิพากย์วิจารณ์ตัวโครงการและภาพยนตร์โฆษณามากขึ้น เนื่องจากการนำเสนอโฆษณาไม่สอดคล้องกับความเป็นจริงเกี่ยวกับพฤติกรรมการดื่มสุราในปัจจุบัน และการใช้แรงจูงใจทางด้านความตลกขบขัน และการใช้แรงจูงใจทางด้านความกลัว ทำให้นักดื่มมองว่าเป็นการดูถูกตนเอง หากยังคงมีการรณรงค์ดังกล่าวอีกควรที่จะดึงให้ภาคธุรกิจสุราเข้ามามีส่วนร่วมด้วย
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กันยา สุวรรณแสง. (2532).จิตวิทยาทั่วไป: General psychology. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ : บำรุงสาส์น.
ฉัตรยาพร เสมอใจ. (2550). พฤติกรรมผู้บริโภค.กรุงเทพฯ : ซีเอ็ดยูเคชั่น.
ฐิติพร แก้ววิมล. (2559). การสื่อสารเพื่อการรณรงค์ในโครงการ “อย่าให้ใครว่าไทย”. สารนิพนธ์วารสารศาสตรมหาบัณฑิต สาขาบริหารสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ชัยวัฒน์ สถาอานันท์. (2553). ความรุนแรงซ่อน/หาสังคมไทย. กรุงเทพฯ :สำนักพิมพ์มติชน.
ธงชัย สันติวงษ์. (2540). พฤติกรรมผู้บริโภค. พิมพ์ครั้งที่ 9. กรุงเทพฯ: บริษัทโรงพิมพ์ไทยวัฒนาพานิชจํากัด.
ธีรพล ภูรัต. ( 2558). การสร้างสรรค์งานโฆษณา. ปทุมธานี : มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
นิธิ เอียวศรีวงศ์. (2561). นิธิ เอียวศรีวงศ์ : ให้เหล้า ≠ แช่ง. สืบค้นเมื่อ 30 พฤศจิกายน 2560. จาก https://www.matichonweekly.com/column/article_76303
วรรณพิมล อังคศิริสรรพ. (2547). มายาคติของ Roland Barthes.กรุงเทพฯ : โครงการจัดพิมพ์คบไฟ
ศรีรัฐ ภักดีรณชิตและคณะ. (2560). การวิเคราะห์เนื้อหาสื่อโฆษณารณรงค์ต่อต้านการสูบบุหรี่ใน โทรทัศน์ไทย. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม. 5(2(10)) : 102-113.
สุดารัตน์ แสงแก้ว และคณะ. (2561). คุณลักษณะและความชัดเจนของผู้มีอิทธิพลทางการตลาด:กลุ่มผู้นำทางความคิด. จุฬาลงกรณ์ธุรกิจปริทัศน์. 40 (157). กรกฎาคม-กันยายน: 1-24.
สุวิชนี พันธุ์เพ็ง.(2558). การเปรียบเทียบผลการเลือกเปิดรับภาพในการรณรงค์ผ่านสื่อสังคมออนไลน์ที่ใช้แรงจูงใจแบบความกลัวและแบบเอื้ออาทรต่อการให้การช่วยเหลือสุนัขที่ประสบทุกข์.สารนิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขานิเทศศาสตร์และนวัตกรรม สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
สุพัฒนุช สอนดำริห์. (1 กุมภาพันธ์ 2563). เจาะความสำเร็จ เบื้องลึกหนังโฆษณา สสส. เมื่อ 6 เมษายน 2563 จาก https://www.bangkokbiznews.com/recommended/detail/1939
สำนักงานประชาสัมพันธ์.(2553).กระเช้าปีใหม่ “ให้เหล้า เท่ากับแช่ง” สืบค้นเมื่อ 24 พฤศจิกายน 2562 จากhttps://hq.prd.go.th/prTechnicalDM/ewt_news.php?nid=557&filename=index
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ. (19 ธันวาคม 2556 ). ให้เหล้าเท่ากับแช่ง. สืบค้นเมื่อ 24 พฤศจิกายน 2562 จาก https://www.thaihealth.or.th/
เสาวณีย์ ฉัตรแก้ว. (2551). การรณรงค์ประชาสัมพันธ์สร้างจิตสำนึกสาธารณะของประชาชนผ่านองค์กรภาครัญ องค์กรธุรกิจเอกชน และองค์กรไม่แสวงหากำไร. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์
มาณี ไชยธีรานุวัฒศิริ (2006) .พฤติกรรมการบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ของคนไทย.รามาธิบดีพยาบาลสาร. 18(2). 259-271.
สุรเดช ตั้งเติมเจริญ. (2556) ประสิทธิผลของสื่อโฆษณาทางโทรทัศน์เพื่อการรณผิดพลาด! ไม่พบแหล่งการอ้างอิงรงค์เมาไม่ขับ ชุด “โทรหาแอ๊ด”มีผลต่อการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของผู้บริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์. การค้นคว้าอิสระนี้เป็นส่วนหนึ่งของการศึกษาตามหลักสูตรนิเทศศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
Predrag Jovanović and et al. (2016). Impact of Advertising Appeals on Purchase Intention. Management Journal of Sustainable Business and Management Solutions in Emerging Economies 21(81):35-45
Belch, George E. & Michael A. Belch. (1990). Introduction to Advertising and Promotion Management. Boston : Von Hoffmann Press.
Belch, G. E., & Belch, M. A.(1995) . Introduction to advertising and promotion: an integrated marketing communication perspection (3nd ed.). Chicago, IL: Irwin.
Jonathan Bignell. (1997). Media Semiotics: An Introduction. UK : Manchester University Press.
Haley, R. I., & Baldinger, A. I. (1991). The ARF copy research validity project. Journal of Advertising Research, 31(3), 11-32.
Hawkins, D.I., Roger, J.B., and Kenneth, A.C.(1998). Consumer Behavior: Building Marketing Strategy. 7th ed.. Boston: McGraw Hill.
Hoyer, W. D., & Maclnnis, D. J. (2000). Consumer behavior (2nd ed.). Boston, MA: Houghton Mifflin.
Rice, R. E., & Paisley, W. J. (1981). Public Communication campaigns. Newbury Park,CA: Sage.
Rogers, Everette M. (1979). Communication Campaign. New York : The Free Press.
Ronald E. Rice and Willian J. Paisley (1989).Public Communication Campaign. Beverlt Hills : Sage.
Schermerhorn, J. R., Hunt, J. G., and Osborn, R. N. (1982). Managing Organizational Behavior. New York : John Wiley and Sons Inc.
Social marketing of Thaihealth. ให้เหล้าเท่ากับแช่ง แอลกอฮอล์. สืบค้นจาก https://www.socialmarketing.
thaihealth.or.th/index.php?option=com_campaign&view=contentlist&cat_id=23
Nyilasy G. and Canniford R. (2012). Ad agency professionals’ mental model of advertising creativity. European Journal of Markerting. 47(10). 1691-1710.
Ad agency professionals’ mental models of advertising creativity
Rice, R. E., & Paisley, W. J. (1981). Public Communication campaigns. Newbury Park,CA: Sage.
David Rocaa and et al. (2017). Creativity identity in Colombia: the advertising creatives’perspective. International Journal Of Advertsing.
DOI: 10.1080/02650487.2017.1374318 To link to this article: http://dx.doi.org/10.1080/02650487.2017.1374318
