การพัฒนาทักษะการพูดภาษาอังกฤษในชีวิตประจำวัน โดยใช้กิจกรรมบทบาทสมมติในรายวิชา ศท 0011204 ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร ของนักศึกษาชั้นปีที่ 1 สาขาวิชาคณิตศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี
คำสำคัญ:
ทักษะการพูดภาษาอังกฤษ, ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน, กิจกรรมบทบาทสมมติบทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อเปรียบเทียบทักษะการพูดภาษาอังกฤษในชีวิตประจำวัน เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ในรายวิชา ศท 0011204 ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร ก่อนกับหลังการใช้กิจกรรมบทบาทสมมติ และเพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักศึกษาหลังการใช้กิจกรรมบทบาทสมมติ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้คือ นักศึกษาชั้นปีที่ 1 สาขาวิชาคณิตศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี จํานวน 60 คน ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2562 เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ แบบทดสอบวัดทักษะการพูดภาษาอังกฤษในชีวิตประจำวัน แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และแบบวัดความพึงพอใจต่อการเรียน สถิติที่ใช้ คือ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1) ทักษะการพูดภาษาอังกฤษในชีวิตประจำวัน โดยใช้กิจกรรมบทบาทสมมติ หลังเรียนมีค่าสูงกว่าก่อนเรียน 2) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนในรายวิชาภาษาอังกฤษในชีวิตประจำวัน โดยใช้กิจกรรมบทบาทสมมติสูงกว่าก่อนเรียน 3) ความพึงพอใจของนักศึกษาที่มีต่อการเรียนในรายวิชาภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารอยู่ในระดับมากที่สุด
เอกสารอ้างอิง
ชนิสรา อังคตรีรัตน์. (2561). การพัฒนาทักษะการพูดภาษาอังกฤษด้วยชุดฝึกบูรณาการแหล่งเรียนรู้ท้องถิ่นกาญจนบุรีร่วมกับการสอนแบบบทบาทสมมติสำหรับผู้เรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร. ปีที่ 16(1).
ทิศนา แขมมณี. (2555). ศาสตร์การสอน : องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 10. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
มุทิตา แสนบัว และยาใจ พงษ์บริบูรณ์. (2561). การใช้บทบาทสมมติในการพัฒนาทักษะการฟัง-พูดภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร ของผู้เรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4. วารสารมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด. ปีที่ 8(2).
รมณี พนัสขาว. (2558). การจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษด้วยเทคนิคการสอนแบบเรียนปนเล่น เพื่อส่งเสริมความสามารถด้านการฟังและพูดภาษาอังกฤษของผู้เรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2. การศึกษาค้นคว้าด้วยตนเอง หลักสูตรปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยนเรศวร.
วิวัฒน์ ทองวาด. (2554). The Role of Communicative Activities in Developing Proficiency in Speaking English in Thailand. International Journal of Communicology, University of Colombo, Sri Lunka. July 2011.
ศันสนะ มูลทาดี, ทวีศักดิ์ ขันยศ และชนม์ชกรณ์ วรอินทร์. (2559). การพัฒนาทักษะการพูดภาษาอังกฤษของผู้เรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ด้วยวิธีแสดงบทบาทสมมุติ. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม. ปีที่ 10(1).
สมศักดิ์ ภู่วิภาดาวรรธน์. (2554). การยึดผู้เรียนเป็นศูนย์กลางและการประเมินตามสภาพจริง. เชียงใหม่ : เชียงใหม่โรงพิมพ์แสงศิลป์.
Byrne, D. (1974). Teaching Oral English. London: Longman Publishing Group.
Festallor Education School. (2560). ความสำคัญของภาษาอังกฤษในด้านต่างๆ. เข้าถึงจาก https://www.festallor-edu.com/.
Ladousse, G.P. (1987). Role Play - Resource Books for Teachers. Oxford: Oxford University Press.
Ur, P. (1998). A Course in Language Teaching Trainee. Cambridge: Cambridge University Press.
