บทบาทครูอนุบาลในการจัดการเรียนรู้ในห้องเรียนรวม ในโรงเรียนสาธิต สังกัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม ในกรุงเทพมหานคร
DOI:
https://doi.org/10.14456/ojed.2021.33คำสำคัญ:
บทบาทครูอนุบาล, การจัดการเรียนรู้, ห้องเรียนรวมบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาบทบาทของครูอนุบาลในการจัดการเรียนรู้ในห้องเรียนรวมในด้านการสร้างบรรยากาศในชั้นเรียน และการจัดการเรียนการสอนตอบสนองความแตกต่าง ประชากร คือ ครูประจำชั้นและครูผู้ช่วยประจำชั้นอนุบาลปีที่ 1 ถึง 3 ในห้องเรียนรวมของโรงเรียนสาธิตในสังกัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม ในกรุงเทพมหานคร จำนวน 53 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยการแจกแจงความถี่ หาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยเลขคณิต และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า ครูอนุบาลมีบทบาทในการจัดการเรียนรู้ในห้องเรียนรวมโดยรวมอยู่ในระดับมาก (µ = 4.14) เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ครูอนุบาลปฏิบัติ อยู่ในระดับมากทั้ง 2 ด้าน ด้านที่มีค่าเฉลี่ยคะแนนการปฏิบัติสูงสุด คือ การสร้างบรรยากาศในชั้นเรียน (µ = 4.39)โดยการปฏิบัติต่อพฤติกรรมของเด็กที่มีผลต่ออารมณ์และพฤติกรรม (µ = 4.65) เป็นรายการที่มีค่าเฉลี่ยการปฏิบัติสูงที่สุด ส่วนการจัดการเรียนการสอนตอบสนองความแตกต่าง (µ = 3.88) รายการที่มีค่าเฉลี่ยคะแนนการปฏิบัติสูงสุด คือ กิจกรรมให้ความสำคัญกับสิ่งที่เด็กทำได้ (µ = 4.49)
เอกสารอ้างอิง
จริยาภรณ์ สกุลพราหมณ์. (2557). การพัฒนากระบวนการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดจิตตศึกษาและแนวคิดประสบการณ์ที่นำไปสู่ศักยภาพการเรียนรู้สูงสุดเพื่อพัฒนาความสามารถในการสร้างสัมพันธภาพ ระหว่างครูกับเด็กปฐมวัย [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นฤมล เนียมหอม. (ม.ป.ป.). การตอบสนองต่อพฤติกรรมของเด็กอย่างเหมาะสม.นฤมล(nareumon).
http://www.nareumon.com/index.php?option=com_content&task=view&id=13&Itemid=1
ผดุง อารยะวิญญู. (2542). การศึกษาสำหรับเด็กที่มีความต้องการพิเศษ (พิมพ์ครั้งที่ 2). สำนักพิมพ์แว่นแก้ว.
ผดุง อารยะวิญญู และ วาสนา เลิศศิลป์. (2551). การเรียนรวม (Inclusion). ห้างหุ้นส่วนจำกัด เจ.เอ็น.ที.
สุรางค์ โค้วตระกูล. (2548). จิตวิทยาการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 6). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ยูเนสโก. (2550). คู่มือผู้สื่อข่าว เรื่องการศึกษาเพื่อเรียนรวม. องค์กรยูเนสโก สำนักงานกรุงเทพฯ.
อติยศ สรรคบุรานุรักษ์ และ ศศิณัฎฐ์ สรรคบุรานุรักษ์. (2558). การจัดการเรียนการสอนที่เน้นความแตกต่างระหว่างบุคคล.วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 12(2), 39-48.
Den Brok, P., Brekelmans, M. & Wubble, T. (2004). Interpersonal teacher behavior and student outcome. School Effectiveness and School Improvement, 15(3). 407-422.
Perry, R. (1997). Teaching practice: A guide for early childhood student. Biddles.
Tomlinson, C. (1999). The differentiated classroom: Responding to the needs of all Learners (2nd ed.).Association for Supervision and Curriculum Development.
Tomlinson, C., & Imbeau, M. B. (2010). Leading and Managing A differentiated classroom. Association for Supervision and Curriculum Development.
Spratt, J., & Florian, L. (2015). Inclusive pedagogy: From learning to action. supporting each individual in the context of everybody. Teaching and Teacher Education, 49, 89-96.
https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0742051X15000566
Sydney, A. (2010). A handbook for inclusion managers steering your school towards inclusion. Routledge.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2021 วารสารอิเล็กทรอนิกส์ทางการศึกษา
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
