คุณค่าและประโยชน์ของคำคมเช็กสเปียร์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาคุณค่าและประโยชน์ของคำคมเช็กสเปียร์ตามทรรศนะของผู้อ่านและผู้ชมชาวไทย 2) เพื่อเปรียบเทียบความคิดเห็นของกลุ่มตัวอย่างที่มีสถานภาพส่วนบุคคลต่างกัน และ3) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความคิดเห็นเกี่ยวกับคุณค่าและประโยชน์ของคำคม เช็กสเปียร์ ทั้ง 4 มิติ การวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี (Mixed Research Method) ระหว่างการวิจัยเชิงปริมาณและการวิจัยเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยเชิงปริมาณคือบุคคลทั่วไปที่มีอายุตั้งแต่ 18 ปีขึ้นไป ที่อาศัยอยู่ในกรุงเทพมหานคร จำนวน 400 คน ที่เคยอ่านหรือเคยได้ยินคำคมจากผลงานของวิลเลียม เช็กสเปียร์ โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล ส่วนการวิจัยเชิงคุณภาพใช้การสนทนากลุ่ม (Focus Group) กับผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 7 ท่าน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที (t-test) การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-way ANOVA) และการวิเคราะห์สหสัมพันธ์ (Pearson's Correlation) ผลการวิจัยพบว่า 1) ความคิดเห็นเกี่ยวกับคุณค่าและประโยชน์ของคำคมเช็กสเปียร์ในภาพรวมอยู่ในระดับเห็นด้วยมาก (ค่าเฉลี่ย 4.13) เมื่อพิจารณาเป็นรายมิติ พบว่า มิติที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดคือ คุณค่าทางการศึกษาและวัฒนธรรม (ค่าเฉลี่ย 4.15) รองลงมาคือ คุณค่าทางปรัชญาและมุมมองชีวิต (ค่าเฉลี่ย 4.14) ประโยชน์ทางภาษาและการสื่อสาร (ค่าเฉลี่ย 4.13) และประโยชน์ทางอารมณ์และจิตวิทยา (ค่าเฉลี่ย 4.12) ตามลำดับ 2) ผลการเปรียบเทียบพบว่า ผู้อ่านที่มีเพศ อายุ ระดับการศึกษา อาชีพ ความถี่ในการอ่าน แหล่งที่รู้จักคำคม ระดับความเข้าใจ วิธีการสร้างความเข้าใจ ผลกระทบต่อแรงบันดาลใจ การใช้เป็นแนวคิดในการตัดสินใจ และการใช้ในการสื่อสารที่แตกต่างกัน มีความคิดเห็นต่อคุณค่าและประโยชน์ของคำคมเช็กสเปียร์แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 นอกจากนี้ 3) ความคิดเห็นเกี่ยวกับคุณค่าและประโยชน์ของคำคมเช็กสเปียร์ทั้ง 4 มิติ มีความสัมพันธ์กันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยมีความสัมพันธ์เชิงบวกในระดับสูง (r = 0.996-0.998) ส่วนผลการวิจัยเชิงคุณภาพสามารถสรุปได้ว่าคำคมของเช็กสเปียร์ยังคงมีประโยชน์ต่อการนำไปใช้เพื่อการสื่อสารทางความคิดและใช้เพื่อการสร้างคุณประโยชน์กับโลกปัจจุบันนี้ได้หลากหลายมิติคือ ให้คุณค่าด้านการศึกษาเกี่ยวกับวัฒนธรรม คติ ความเชื่อ ให้คุณค่าทางปรัชญาและการสร้างแนวคิดหรือมุมมองชีวิตใหม่ๆซึ่งยังคงทันสมัยอยู่ตลอดเวลาแม้นว่าจะมีระยะเวลาผ่านมาหลายร้อยปีแล้วก็ตาม ให้คุณค่าทางจิตวิทยาแห่งการสื่อสารและการจรรโลงใจมนุษย์และให้ประโยชน์ทางการนำคำคมไปใช้เพื่อการสื่อสารในรูปแบบต่างๆ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
Ackroyd, P. (2006). Shakespeare: The biography. Vintage.
Bentley, G. E. (1961). Shakespeare: A biographical handbook. Yale University Press.
Bloom, H. (1998). Shakespeare: The invention of the human. Riverhead Books.
Chuenpraphanusorn, T. (2022). Literature appreciation. Suan Dusit University.
Chuenpraphanusorn, T. (2023). Introduction to literature. Suan Dusit University.
Crystal, D. (2008). Think on my words: Exploring Shakespeare's language. Cambridge University Press.
Garber, M. (2008). Shakespeare and modern culture. Anchor Books.
Hylton, J. (2026). The complete works of William Shakespeare. Retrieved January, 5, 2026 from https://shakespeare.mit.edu/
Kermode, F. (2000). Shakespeare's language. Farrar, Straus and Giroux.
Lanier, D. (2002). Shakespeare and modern popular culture. Oxford University Press.
McDonald, R. (2001). Shakespeare and the arts of language. Oxford University Press.
Morson, G. S. (2021). The long and short of it: From aphorism to novel. Stanford University Press.
Nivat, 59. (2026). Shakespeare after 400. Retrieved February, 12, 2026 from https://porcupinebook.com/shakespeare-after-400/
Oxford Learner's Dictionaries. (n.d.). Quotation. In Oxford Learner's Dictionaries. Retrieved October 13, 2025, from https://www.oxfordlearnerdictionary.com /definition/english/Quotation.
Pennebaker, J. W., & Smyth, J. M. (2016). Opening up by writing it down (3rd ed.). Guilford Press.
Ribner, I. (2005). Patterns in Shakespearian tragedy. Routledge.
Shapiro, J. (2015). The year of Lear. Simon & Schuster.
Shapiro, J. (2020). Shakespeare in a divided America. Penguin.
Zappavigna, M. (2012). Discourse of Twitter and social media. Continuum.
