นาฏศิลป์อินเดีย

บทคัดย่อ

         อินเดียเป็นประเทศขนาดใหญ่มีแผ่นดินที่ทอดยาวจากเทือกเขาหิมาลัยมายังมหาสมุทรอินเดียเป็นทวีปในเอเชียใต้ที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 7 ของโลก และมีประวัติศาสตร์ที่ยาวนานกว่า 5,000 ปี อีกทั้งอินเดียถือว่าเป็นประเทศหนึ่งที่มีอิทธิพลทางวัฒนธรรมที่สำคัญกับหลายประเทศในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในด้านต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของ การปกครอง กฎหมาย  ศาสนา ภาษา วรรณกรรม และศิลปกรรม ซึ่งนาฏศิลป์อินเดียก็เป็นสิ่งหนึ่งที่ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายและเป็นที่รู้จักในหลายประเทศทั่วโลก โดยเฉพาะตำรานาฏยศาสตร์ (Natyasastra, नाट्य शास्त्र) ซึ่งเป็นตำราภาษาสันสกฤตโบราณด้านศิลปะการแสดงที่เก่าแก่ที่สุดของอินเดีย รูปแบบของการแสดงนาฏศิลป์ในประเทศอินเดีย แบ่งออกเป็น 2 ประเภทใหญ่ ๆ คือ

1. นาฏศิลป์ตามแบบแผน (Classical Dance, शास्त्रीय नृत्य) โดยกระทรวงวัฒนธรรมอินเดีย ได้แบ่งนาฏศิลป์ตามแบบแผน ออกเป็น 9 ประเภท ได้แก่ 1. ภรัตนาฏยัม (Bharatnatyam, भरतनाट्यम) 2. กถัก (Kathak,कथक) 3. กถกฬิ (Kathakali, कथकली) 4. กูจิปูฑี (kuchipudi, कूचिपूड़ी) 5. มณิปุรี (Manipuri, मणिपुरी) 6. โมหินียัฏฏัม (Mohiniyattam, मोहिनीयट्टम)  7. โอฑิสี (Odissi, ओड़िसी) 8. สตรียา นฤตย (Sattriya, सत्रीया नृत्य) และ 9. ฉอู (Chhau, छऊ) นาฏศิลป์ทั้ง 9 ประเภทนี้ ล้วนมีเอกลักษณ์ของตัวเอง เช่น องค์ประกอบของการแสดงและการฝึกหัดอย่างมีแบบแผน
2. นาฏศิลป์พื้นบ้าน (Folk Dance, लोक नृत्य) เป็นการแสดงที่แพร่หลายตามท้องถิ่นต่าง ๆ ในประเทศอินเดีย ที่ได้รับอิทธิพลจาก ศาสนา ประเพณี พิธีกรรม ความเชื่อ และวิถีชีวิตของคนในท้องถิ่น

       นาฏศิลป์ในประเทศอินเดียจึงแสดงให้เห็นว่าท่ามกลางความแตกต่างและความคล้ายคลึงของนาฏศิลป์ในประเทศที่มีอาณาเขตกว้างใหญ่และร่ำรวยทางวัฒนธรรมอย่างอินเดีย ทั้งนาฏศิลป์ตามแบบแผน และนาฏศิลป์พื้นบ้านก็ยังคงเป็นสิ่งที่สะท้อนให้เห็นถึงความเป็นเอกลักษณ์ของความเป็น
ชนชาติ นาฏศิลป์บางประเภทกลายเป็นที่รู้จักและแพร่หลายในประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก แต่นาฏศิลป์บางประเภทยังคงมีอยู่แต่แค่เป็นที่รู้จักเฉพาะกลุ่มคนในท้องถิ่นและยังคงถ่ายทอดสืบต่อกันมาจากรุ่นสู่รุ่นจนถึงปัจจุบัน