Respecting Human Dignity: The Foundation of Peace and Coexistence in a Multicultural Society
Abstract
This academic article aims to present a conceptual framework regarding the respect for human dignity as a fundamental cornerstone for fostering sustainable peace and coexistence within multicultural societies. Through a comparative analysis and the synthesis of Peace Studies theories with Liberal Multiculturalism, the study reveals that sustainable peace cannot be achieved merely through the cessation of physical violence or the enforcement of legal regulations (Negative Peace). Instead, it necessitates a strategic transition toward Positive Peace, grounded in the genuine recognition and affirmation of human dignity. The analytical structure of this article is organized through a three-stage synthesis process: (1) exploring the intricate relationship between human dignity and the principles of positive peace; (2) proposing the "Respecting Human Dignity: The Foundation of Peace and Coexistence in a Multicultural Society" model; and (3) presenting a framework for promoting the respect for human dignity through four pivotal components: (i) educational systemic reform, (ii) public policy development, (iii) the enhancement of social interactions, and (iv) the cultivation of open-mindedness and empathy. These elements serve as critical catalysts for fostering harmonious coexistence and achieving sustainable peace within multicultural societies.
Downloads
References
ชัยวัฒน์ สถาอานันท์. (2548). ทำความเข้าใจแนวคิดสมานฉันท์ สันติภาพ: ชัยชนะร่วมกันของมนุษยชาติ.กรุงเทพมหานคร: บริษัทตถาตาพับลิเคชั่น.
ชัยวัฒน์ อัตพัฒน์ และพระมหามฆวินทร์ ปุริสุตฺตโม. (2561). ทฤษฎีและปัญหาจริยศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: บริษัท คอมม่า ดีไซน์แอนด์พริ้นท์ จำกัด.
ธงชัย สมบูรณ์. (2563). สันติศึกษา อริยทรัพย์ของมวลหมู่มนุษยชาติ. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุษบง ชัยเจริญวัฒนะ. (2561). การจัดการความขัดแย้ง: ความรู้เบื้องต้นและกรณีศึกษา. สงขลา: พี.ซี.พริ้นติ้ง.
ปกรณ์ สิงหสุริยา. (2564). ทฤษฎีพหุวัฒนธรรมนิยมของชารล์ส เทยเลอร์. วารสารอักษรศาสตร์, 43(2), 23-38.
ยุราวดี เนื่องโนราช. (2558). จิตวิทยาพื้นฐาน. กรุงเทพมหานคร: โอ.เอส. พริ้นติ้ง เฮ้าส์.
ศรีสมภพ จิตร์ภิรมย์ศรี. (2563). ชายแดนใต้/ปาตานี 2547-2564: ก้าวเข้าปีที่สิบเก้า สันติภาพจะเดินหน้า ไปถึงไหนในปี 2565?. สืบค้นเมื่อ 18 มิถุนายน 2569 จาก https://deepsouthwatch.org/index.php/th/node/12816
อาจอง ชุมสาย. (2546). รูปแบบการเรียนการสอนแบบบูรณาการคุณค่าความเป็นมนุษย์. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต) สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน บัณฑิตวิทยาลัยจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Atan, T. (2025). Wisdom as a Key Ingredient for Viable and Sustainable Peace Process. Sustainability. https://doi.org/10.3390/su17104436.
Bandura, A. (2006). Autobiography. In M.G. Lindzey & W.M. Runyan (Eds.). A history of psychology in autobiography, (Vol IX). Washington, D.C.; American Psychological Association.
Galtung, J. (2013). Violence: Direct, structural and cultural. In Johan Galtung: Pioneer of peace research (pp. 35-58). Cham, Switzerland: Springer.
Galtung, J. (2013). Positive and negative peace. In Johan Galtung: Pioneer of peace research (pp. 173-178). Cham, Switzerland: Springer.
Jondar, A., Widodo, A., De Fretes, J., Hakim, L., Susanto, S., & Sujud, M. (2022). JOHAN GALTUNG'S CONCEPT OF PEACE CULTURE AND ITS IMPLEMENTATION IN NDONESIA. Lire Journal (Journal of Linguistics and Literature). https://doi.org/10.33019/lire.v6i2.163.
Tiryakian A. E. (2004). Assessing Multiculturalism Theoretically: E Pluribus Unum, Sic et Non. In J Rex & G Singh (Eds.), Governance in Multicultural Societies (pp. 4-5). Burlington, USA : Ashgate Publishing Limited.
