การพัฒนากฎหมายว่าด้วยการชุมนุมสาธารณะ
คำสำคัญ:
การพัฒนากฎหมาย, การชุมนุมสาธารณะบทคัดย่อ
การวิจัยนี้ศึกษาและวิจัยเรื่องการพัฒนากฎหมายว่าด้วยการชุมนุมสาธารณะ ซึ่งมีวัตถุประสงเพื่อศึกษา (1) แนวคิด ทฤษฎี หลักการที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนากฎหมายว่าด้วยการชุมนุมสาธารณะ (2) มาตรการทางกฎหมายเกี่ยวกับการชุมนุมสาธารณะของกฎหมายระหว่างประเทศ กฎหมายต่างประเทศ และกฎหมายของประเทศไทย (3) วิเคราะห์ปัญหาเกี่ยวกับการพัฒนากฎหมายว่าด้วยการชุมนุมสาธารณะ (4) แนวทางการพัฒนาแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายว่าด้วยการชุมนุมสาธารณะ ซึ่งการวิจัยครั้งนี้ใช้วิธีวิทยาการวิจัยเชิงคุณภาพ ประกอบด้วย การวิจัยเอกสาร การสัมภาษณ์เชิงลึก และการสนทนากลุ่ม
ผลการวิจัยพบว่า จากการใช้ทฤษฎี หลักการ และแนวคิดในการวิเคราะห์เกี่ยวกับการชุมนุมสาธารณะนั้น พบว่าแม้ว่าพระราชบัญญัติการชุมนุมสาธารณะ พ.ศ. 2558 มีผลใช้บังคับ แต่ปัญหาเกี่ยวกับการชุมนุมสาธารณะต้านอำนาจรัฐของกลุ่มมวลชนต่าง ๆ กลับมิได้ลดลง และมีเพิ่มมากขึ้นตลอดมาซึ่งสร้างความเดือดร้อนให้กับประชาชน รวมถึงความเสียหายต่อชีวิต ร่างกาย ทรัพย์สิน ซึ่งเกิดจากการกระทำของผู้จัดการชุมนุม ผู้เข้าร่วมชุมนุม และอีกส่วนหนึ่งมาจากเจ้าหน้าที่ผู้ปฏิบัติหน้าที่รักษาความสงบเรียบร้อยของบ้านเมืองผู้บังคับใช้กฎหมายซึ่งยังไม่เข้าใจหลักเรื่องการชุมนุมสาธารณะ รวมถึงการไม่ปฏิบัติตามหน้าที่เพื่อจะแก้ไขปัญหาให้เกิดประสิทธิภาพและประสิทธิผล ส่งผลให้เกิดปัญหาเรื่องการชุมนุมสาธารณะที่ไม่สงบและบางครั้งเกิดความรุนแรงเป็นปัญหาเรื้อรัง ยากแก่การแก้ไข อันทำให้กระทบต่อระบบเศรษฐกิจโดยภาพรวมของประเทศ
ดังนั้น การวิจัยครั้งนี้จึงได้เสนอการพัฒนากฎหมายว่าด้วยการชุมนุมสาธารณะ ได้แก่ ร่างพระราชบัญญัติการชุมนุมสาธารณะ (ฉบับที่..) พ.ศ. .... ซึ่งประกอบด้วย (1) ให้ยกเลิกข้อความของมาตรา 21 มาตรา 22 และมาตรา 25 และให้ใช้ความที่ตามร่างพระราชบัญญัตินี้แทน (2) ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็นหมวด 4/1 ตามร่างพระราชบัญญัตินี้ และ (3) ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็นมาตรา 34/1-34/5 ตามร่างพระราชบัญญัตินี้
เอกสารอ้างอิง
เกรียงไกร รอบรู้ และทัศน์วรรณ สิริพรหมเจริญ. (2554). ปัญหาการใช้เสรีภาพในการชุมนุมตามรัฐธรรมนูญ. วารสารจุลนิติ, 8(1), 84 – 90.
จันจิรา สมบัติพูนศิริ. (2562). “ควบคุมหรือคุ้มครอง?” มาตรการรับมือผู้ชุมนุมของตำรวจและการเมืองของความชอบธรรม. กรุงเพทฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ชลัท ประเทืองรัตนา. (2559). กฎหมายการชุมนุมสาธารณะ : ดุลยภาพระหว่างเสรีภาพของผู้ชุมนุมกับเสรีภาพของประชาชน. วารสารนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศว, 9(1), 125 – 153.
ญาณวัฒน์ พลอยเทศ. (2559). อำนาจศาลในกฎหมายการชุมนุมสาธารณะของประเทศไทย. วารสารวิชาการเซาธ์อีสท์บางกอก (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 2(1), 118 – 135.
ทินกฤต นุตวงษ์. (2557). อดีต ปัจจุบัน อนาคต กฎหมายว่าด้วยการชุมนุมสาธารณะของไทย. วารสารนิติสังคมศาสตร์, 7(2), 174 – 228.
นพพร โพธิรังสิยากร. (2563). ความขัดแย้ง: คู่มือไกล่เกลี่ยข้อพิพาท สำหรับท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
ประชาไท. (2560). รู้จัก “คำสั่ง 66/23” การปรองดองและยุติสถานการณ์สู้รบในชนบทที่ถูกพูดถึงอีกครั้งยุค คสช.. สืบค้นเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 2565 จาก https://prachatai.com/journal/2017/01/69790
ภัคพงศ์ พงษ์เภตรา. (2559). แนวทางการเพิ่มประสิทธิผลในการบังคับใช้กฎหมายในการควบคุมการชุมนุมสาธารณะ. หลักสูตรการป้องกันราชอาณาจักร รุ่นที่ 59 ประจำปีการศึกษา พุทธศักราช 2559-2560.
ศรายุทธ ทองกูล. (2559). การพัฒนาขีดความสามารถในการรับมือกับภัยคุกคามรูปแบบใหม่ของศูนย์ประสานข่าวกรองแห่งชาติ. หลักสูตรการป้องกันราชอาณาจักร รุ่นที่ 59 ประจำปีการศึกษา พุทธศักราช 2559-2560. วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร.
นิฤมน รัตนะรัต. (2558). แนวทางและหลักเกณฑ์การเยียวยาความเสียหายแก่ผู้ได้รับผลกระทบจากกรณีความรุนแรงทางการเมือง. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย ฉบับสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์. 5(2). 295 – 304.







