ความพึงพอใจผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้ทักษะในศตวรรษที่ 21 ของนักศึกษากรณีศึกษา: วิชาเศรษฐกิจสร้างสรรค์ทางวัฒนธรรม (ห้องเรียนวิศวกรสังคม)
คำสำคัญ:
ผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้, ทักษะในศตวรรษที่ 21, ห้องเรียนวิศวกรสังคม, ความพึงพอใจบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้เป็นส่วนหนึ่งของการศึกษาผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้ทักษะในศตวรรษที่ 21 ของนักศึกษา กรณีศึกษาวิชาเศรษฐกิจสร้างสรรค์ทางวัฒนธรรม (ห้องเรียนวิศวกรสังคม) มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอการวิจัยความพึงพอใจผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้ทักษะในศตวรรษที่ 21 ของนักศึกษาวิชาเศรษฐกิจสร้างสรรค์ทางวัฒนธรรม และเปรียบเทียบความพึงพอใจผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้ทักษะในศตวรรษที่ 21 กับนักศึกษาวิชาการจัดการธุรกิจทางวัฒนธรรม (ห้องเรียนปกติ) ใช้วิธีการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างคัดเลือกแบบเจาะจง จากนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี ลงทะเบียน 2 วิชา ในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2567 และเข้าร่วมกิจกรรมจัดการเรียนการสอนไม่น้อยกว่า ร้อยละ 90 ได้ขนาดกลุ่มตัวอย่างนักศึกษาวิชาเศรษฐกิจสร้างสรรค์ทางวัฒนธรรม จำนวน 16 คน และ วิชาการจัดการธุรกิจทางวัฒนธรรม จำนวน 45 คน เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามวัดระดับความพึงพอใจผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้ทักษะในศตวรรษที่ 21 การวิเคราะห์ใช้สถิติ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน นำเสนอผลการวิจัยเชิงพรรณนาวิเคราะห์
ผลการวิจัยพบว่าความพึงพอใจผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้ทักษะในศตวรรษที่ 21 ของนักศึกษาวิชาเศรษฐกิจสร้างสรรค์ทางวัฒนธรรมในภาพรวมอยู่ระดับมากที่สุด ค่าเฉลี่ย (=4.38, S.D.=0.12) และความพึงพอใจผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้ทักษะในศตวรรษที่ 21 ของนักศึกษาทั้ง 5 ทักษะ อยู่ระดับสูงมากที่สุดทุกด้าน โดยทักษะการเรียนรู้และนวัตกรรมสูงที่สุด ค่าเฉลี่ย (
=4.44, S.D.=0.04) รองลงมาเป็นทักษะชีวิตและอาชีพ ค่าเฉลี่ย (
=4.39, S.D.=0.13) ความพึงพอใจผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้ทักษะในศตวรรษที่ 21 มีน้อยที่สุด คือ ทักษะสารสนเทศ สื่อและเทคโนโลยี ค่าเฉลี่ย (
=4.30, S.D.=0.72) และเปรียบเทียบความพึงพอใจผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้ทักษะในศตวรรษที่ 21 วิชาเศรษฐกิจสร้างสรรค์ทางวัฒนธรรมสูงกว่าวิชาการจัดการธุรกิจทางวัฒนธรรม
เอกสารอ้างอิง
กัมปนาท คูศิริรัตน์ และนุชรัตน์ นุชประยูร. (2559). ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ผ่านเครือข่ายสังคมออนไลน์รายวิชาสถิติวิจัยสำหรับการดำรงชีวิตและการทำงานที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและทักษะการรู้สารสนเทศของนักศึกษาระดับปริญญาตรีในศตวรรษที่ 21. วารสารบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมถ์, 12(2), 1-11.
เจริญพงษ์ ชมภูนุช. (2564). การวิจัยเรื่องปัจจัยที่ส่งผลต่อทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ด้านการคิดอย่างมีวิจารณญาณและการแก้ปัญหาของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลายแผนการเรียน วิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์. วารสารครุศาสตร์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร, 6(2), 39–45.
ชลธิชา หอมฟุ้ง และสมพร ร่วมสุข. (2559). การสอนคติชนวิทยากับการพัฒนาทักษะในศตวรรษที่ 21 ของผู้เรียนและการเสริมสร้างความภูมิใจในภูมิปัญญาไทย. วารสารมนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 9(2), 1–15.
ดาราวรรณ รองเมือง. (2562). การศึกษาบรรยากาศการเรียนรู้ ความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรู้ของนักศึกษาหลักสูตรพยาบาลศาสตรบัณฑิต. วารสารเครือข่ายวิทยาลัยพยาบาลและการสาธารณสุขภาพใต้, 6(1), 167–177.
ประภาส เกตุแก้ว. (2546). ความพึงพอใจของผู้ใช้บริการที่มีต่อการให้บริการของฝ่ายทะเบียนรถสำนักงานเขตขนส่งจังหวัดประจวบคีรีขันธ์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
พวงรัตน์ ทวีรัตน์. (2530). การสร้างและพัฒนาแบบทดสอบผลสัมฤทธิ์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทร์วิโรฒประสานมิตร.
ไพศาล หวังพานิช. (2523). การวัดผลการศึกษา. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2542). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. กรุงเทพฯ: อักษรเจริญทัศน์.
วิจารณ์ พาณิช. (2556). วิถีสร้างการเรียนรู้ศิษย์ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.
สุคนธ์ สินธพานนท์. (2558). ครูยุคใหม่กับการจัดการเรียนรู้สู่การศึกษา 4.0. กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัด 9119 เทคนิคพริ้นติ้ง.
สุธน วงค์แดง ภาณุมาส เศรษฐจันทร และวีระพงษ์ สิงห์ครุธ. (2561). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเพื่อเสริมสร้างทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 สำหรับนักศึกษาครูมหาวิทยาลัยราชภัฏกลุ่มรัตนโกสินทร์. วารสารวิชาการและวิจัยสังคมศาสตร์, 13(1), 75–89.
สุสัณหา ยิ้มแย้ม และคณะ. (2558). การพัฒนาการจัดการเรียนรู้แบบผสมผสานเพื่อพัฒนาทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. วารสารพยาบาลมหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 42(พิเศษ)
