ปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับกระบวนการดำเนินคดีฉ้อโกงออนไลน์

ผู้แต่ง

  • ธรณินทร์ พุ่มสุวรรณ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกริก

คำสำคัญ:

การฉ้อโกงออนไลน์, กฎหมาย, กระบวนการยุติธรรมทางอาญา

บทคัดย่อ

บทคัดย่อ

ปัญหาการฉ้อโกงออนไลน์ได้ทวีความซับซ้อนขึ้นตามพัฒนาการของเทคโนโลยีดิจิทัล ส่งผลให้กระบวนการดำเนินคดีทางอาญาต้องเผชิญอุปสรรคสำคัญในการรวบรวม ตรวจพิสูจน์ และนำเสนอพยานหลักฐานที่อยู่ในรูปของข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ โดยเฉพาะปัญหาการขาดแคลนเครื่องมือและระบบเทคโนโลยีที่มีมาตรฐานในการวิเคราะห์และพิสูจน์พยานหลักฐานดิจิทัล ตลอดจนการขาดบุคลากรผู้เชี่ยวชาญที่มีความรู้ทั้งด้านกฎหมายว่าด้วยกระบวนพิจารณาคดีและเทคโนโลยีสารสนเทศอย่างสอดประสานกัน ปัญหาเหล่านี้นำไปสู่ความล่าช้าในกระบวนการสอบสวน ความไม่แน่นอนของผลการตรวจพิสูจน์ และอาจกระทบต่อหลักการพิสูจน์ความผิดอันเป็นหัวใจของกระบวนยุติธรรมทางอาญา

เมื่อพิจารณาแนวทางกฎหมายต่างประเทศ พบว่าประเทศฝรั่งเศสมีการจัดตั้งหน่วยงานด้านนิติวิทยาศาสตร์ดิจิทัลที่มีมาตรฐานกลางรองรับกระบวนการตรวจสอบหลักฐานดิจิทัลอย่างเป็นระบบ ขณะที่สหราชอาณาจักรกำหนดมาตรฐานการเก็บรักษาและส่งต่อพยานหลักฐานดิจิทัล (Chain of Custody) อย่างเคร่งครัด และจัดให้มีการรับรองผู้เชี่ยวชาญด้าน Digital Forensics ในระดับวิชาชีพ ส่วนประเทศญี่ปุ่นพัฒนาโครงสร้างองค์กรสอบสวนอาชญากรรมไซเบอร์ในลักษณะศูนย์กลางที่บูรณาการข้อมูล การฝึกอบรม และเทคโนโลยีร่วมกัน สิ่งเหล่านี้สะท้อนหลักการสำคัญว่า การจัดการพยานหลักฐานดิจิทัลจำเป็นต้องอาศัยทั้งโครงสร้างทางกฎหมาย องค์กร และบุคลากรที่มีความสามารถเฉพาะด้านควบคู่กันอย่างเป็นระบบ

ในบริบทของประเทศไทย แม้กฎหมายว่าด้วยธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์ และพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ จะวางกรอบการใช้พยานหลักฐานอิเล็กทรอนิกส์ไว้ แต่ยังขาดระบบมาตรฐานกลางสำหรับการตรวจพิสูจน์ และการพัฒนากำลังคนที่มีความรู้สหวิทยาการส่งผลให้กระบวนการพิสูจน์ข้อเท็จจริงยังไม่สามารถรับมือกับเทคนิคการฉ้อโกงที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ดังนั้น ข้อเสนอแนวทางเชิงระบบจึงควรมุ่งสู่การจัดตั้งศูนย์กลางนิติวิทยาศาสตร์ดิจิทัลระดับประเทศที่มีมาตรฐานสากล การจัดทำระบบรับรองผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายและเทคโนโลยีสารสนเทศ การกำหนดหลักเกณฑ์การเก็บรักษา ตรวจสอบ และนำเสนอพยานหลักฐานดิจิทัลให้มีความโปร่งใสและตรวจสอบได้ รวมถึงการพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเฉพาะด้านเพื่อสร้างกำลังคนที่มีความรู้แบบบูรณาการ ซึ่งจะทำให้ประเทศไทยสามารถยกระดับประสิทธิภาพกระบวนการยุติธรรมทางอาญาให้สอดคล้องกับสภาพสังคมดิจิทัลยุคใหม่ได้อย่างยั่งยืน

เอกสารอ้างอิง

เกษมสันต์ วิลาวรรณ. (2562). กฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ภาค 1–3. กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน.

กรมสอบสวนคดีพิเศษ (DSI). (2561). คู่มือการสืบสวนคดีพิเศษ. กรุงเทพมหานคร: กรมสอบสวนคดีพิเศษ.

กรมสอบสวนคดีพิเศษ (DSI). (2565). รายงานการดำเนินคดี FOREX-3D.

กุณฑสูติ อรุณสุดา. (2564). แนววินิจฉัยของศาลฎีกาเกี่ยวกับการสอบสวนที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย. วารสารบัณฑิตศึกษานิติศาสตร์, 14(2).

เข็มชัย ชุติวงศ์. (2560). หลักนิติธรรมกับการสั่งคดีของพนักงานอัยการ. เอกสารวิชาการส่วนบุคคล, วิทยาลัยรัฐธรรมนูญ สำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ.

คณิต ณ นคร. (2530). วิธีพิจารณาความอาญาไทย: หลักกฎหมายกับทางปฏิบัติที่ไม่ตรงกัน. วารสารนิติศาสตร์, 15(3), 89.

คณิต ณ นคร. (2540). ปัญหาในการใช้ดุลพินิจของอัยการ. ใน รวมบทความด้านวิชาการของศาสตราจารย์ ดร. คณิต ณ นคร อัยการสูงสุด. กรุงเทพมหานคร: พิมพ์อักษร.

คณิต ณ นคร. (2540). วิธีพิจารณาความอาญาของไทย: หลักปฏิบัติทางกฎหมายที่ไม่ตรงกัน. ใน รวมบทความด้านวิชาการของศาสตราจารย์ ดร. คณิต ณ นคร อัยการสูงสุด. กรุงเทพมหานคร: พิมพ์อักษร.

จุฬารัตน์ รัฐพิทักษ์สันติ. (2562). ความกลัวต่อการตัดสินใจกระทำความผิดซ้ำในคดียาเสพติดของผู้ต้องขังที่เคยกระทำผิดซ้ำ. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ชลลดา จินตเสถียร. (2553). ข้อยกเว้นการห้ามรับฟังพยานหลักฐานที่ได้มาโดยมิชอบตามมาตรา 226/1 ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา. วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

เทอดศักดิ์ เธียรชัยบัณฑิต. (2558). เทคโนโลยีสารสนเทศเบื้องต้น. กรุงเทพมหานคร: ซีเอ็ดยูเคชั่น.

ธนาวุฒิ ธรรมปรีชา. (2564). การพิสูจน์พยานหลักฐานดิจิทัลในคดีอาญา. วารสารนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 50(1).

บดินทร วิยาภรณ์. (2552). การไม่ดำเนินคดีในชั้นพนักงานสอบสวนโดยใช้ดุลพินิจ. วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2548. (2548, 18 มกราคม). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 122 ตอนที่ 6 ก.

ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา. (2477, 10 มิถุนายน). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 51 หน้า 775.

ประมวลกฎหมายอาญา พ.ศ. 2499. (2499, 15 พฤศจิกายน). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 73 ตอนที่ 95 (ฉบับพิเศษ).

ปราโมทย์ เสริมศีลธรรม. (2564). หลักเกณฑ์ในการกำหนดโทษทางอาญา. ภายใต้โครงการสนับสนุนสารสนเทศเพื่อการทำงานของสมาชิกรัฐสภา. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพระปกเกล้า.

ปรานี เสฐจินตนิน. (2528). ผลของการกระทำและความรับผิดในทางอาญา. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ปรีชา สุวรรณทัต. (2553). การสืบสวนและการสอบสวน. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

ปานเทพ กล้าณรงค์ราญ. (2565). การฉ้อโกงออนไลน์: ความท้าทายของระบบกฎหมายไทย. วารสารนิติศาสตร์ร่วมสมัย มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ไผทชิต เอกจริยกร. (2560). กฎหมายอาญา ภาคทั่วไป. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

พงษ์วิทย์ บุญรักชาติ. (2566). ปัญหากฎหมายเกี่ยวกับอาชญากรรมทางเทคโนโลยี: ศึกษากรณีความผิดฐานฉ้อโกง. วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต, กลุ่มวิชากฎหมายอาญาและกระบวนการยุติธรรมทางอาญา คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม.

พรเพชร วิชิตชลชัย. (2553). คำอธิบายกฎหมายลักษณะพยานหลักฐาน. กรุงเทพมหานคร: สำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา.

พรเพชร วิชิตชลชัย. (2553). คำอธิบายกฎหมายลักษณะพยานหลักฐาน. กรุงเทพมหานคร: สำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา.

พระราชกำหนดการป้องกันและปราบปรามอาชญากรรมทางเทคโนโลยี พ.ศ. 2566. (2566, 16 มีนาคม). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 140 ตอนที่ 18 ก.

พระราชบัญญัติการสอบสวนคดีพิเศษ พ.ศ. 2547. (2547, 22 กรกฎาคม). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 121 ตอนที่ 61 ก.

พระราชบัญญัติธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์ พ.ศ. 2544 และที่แก้ไขเพิ่มเติม. (2544, 2 เมษายน). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 118 ตอนที่ 26 ก.

พระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการทรมานและการกระทำให้บุคคลสูญหาย พ.ศ. 2565. (2565, 25 ตุลาคม). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 139 ตอนที่ 66 ก.

พระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. 2542. (2542, 23 มีนาคม). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนที่ 29 ก.

พระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2560. (2560, 24 มกราคม). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 134 ตอนที่ 10 ก.

พระราชบัญญัติว่าด้วยธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2562. (2562, 22 พฤษภาคม). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 136 ตอนที่ 67 ก.

ไพโรจน์ วายุภาพ. (2560). นิติปรัชญา: กฎหมายกับความยุติธรรม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์นิติธรรม.

รัชพล เย็นใจ. (2556). การสืบสวนสอบสวน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2560. (2560, 6 เมษายน). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 134 ตอนที่ 40 ก.

วรินทรา ศรีวิชัย. (2563). การตรวจพิสูจน์พยานหลักฐานดิจิทัลกับคดีเกี่ยวกับความมั่นคง. นิติสังคมศาสตร์, 13(1), 78–101.

วิเชียร ดิเรกอุดมศักดิ์. (2565). พยานหลักฐานดิจิทัลกับกระบวนการยุติธรรมไทย. วารสารนิติศาสตร์ปริทรรศน์, 12(1).

วิเชียร ฤกษ์ไพศาล. (2561). เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการจัดการ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

วิชัย ดิษฐอำนาจ. (2560). คำอธิบายกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

วิภาพร เนติจิรโชติ, และคณะ. (2566). แนวคิดและหลักเกณฑ์ในการกำหนดขอบเขตของกฎหมายอาญา. วารสารสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนาท้องถิ่น มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 7(3), 323.

วิษณุ เครืองาม. (2561). หลักกฎหมายเบื้องต้น. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ศูนย์บริหารการรับเรื่องร้องเรียนการกระทำความผิดทางเทคโนโลยี (PCT). (2566). รายงานนโยบายและผลการดำเนินงาน.

สมชาย ปรีชาศิลปะกุล. (2563). อาชญาวิทยากับการจัดการความยุติธรรม. เชียงใหม่: โครงการวิจัยมหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

สมบัติ ธำรงธัญวงศ์. (2562). เทคนิคการสืบสวนและสืบค้นข้อมูล. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วิทยพัฒน์.

สมยศ เชื้อไทย. (2563). คำอธิบายกฎหมายอาญา ภาค 1. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์นิติธรรม.

สรัลพัฒน์ ยศสมบัติ. (2563). แนวทางในการพัฒนาเจ้าหน้าที่ตำรวจในระดับสถานีเพื่อป้องกันและปราบปรามการกระทำความผิดอาชญากรรมทางเทคโนโลยีสารสนเทศ. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชานิติรัฐกิจและการบริหาร คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม.

สารพันปัญหากฎหมาย. (มปป.). ความผิดฐานฉ้อโกงกับการซื้อขายสินค้าออนไลน์. จุลนิติ.

สำนักงานตำรวจแห่งชาติ. (2563). แนวทางการปฏิบัติเกี่ยวกับพยานหลักฐานทางดิจิทัล.

สำนักงานตำรวจแห่งชาติ. (2563). แนวทางการรวบรวมและใช้พยานหลักฐานทางดิจิทัลในคดีอาญา.

สำนักงานตำรวจแห่งชาติ. (2565). รายงานสถานการณ์อาชญากรรมทางเทคโนโลยี.

สำนักงานตำรวจแห่งชาติ. (2566). รายงานคดีแอปดูดเงิน.

สำนักงานปลัดกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร. (2553). สารสนเทศและเทคโนโลยีสารสนเทศ. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร.

สำนักงานศาลยุติธรรม. (2564). แนวทางการใช้ระบบการพิจารณาคดีทางอิเล็กทรอนิกส์.

สำนักงานอัยการสูงสุด. (2564). คู่มือการใช้พยานหลักฐานดิจิทัลในกระบวนการยุติธรรม. กรุงเทพมหานคร: สำนักอำนวยการ.

สุรศักดิ์ ลิขสิทธิ์วัฒนกุล. (2536). หลักความชอบด้วยกฎหมายในกฎหมายอาญา. ใน รวมบทความทางวิชาการเนื่องในโอกาสครบรอบ 84 ปี ศาสตราจารย์จิตติ ติงศภัทิย์. กรุงเทพมหานคร.

หนังสือพิมพ์ประชาชาติธุรกิจ. (2566). บทเรียน FOREX-3D กับช่องโหว่ของกฎหมายแพ่งและพาณิชย์.

อัจฉรียา ชูตินันท์. (2561). อาชญาวิทยาและทัณฑวิทยา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วิญญูชน.

อุดม รัฐอมฤต. (2548). บทบาทของอัยการในมุมมองของกระบวนการยุติธรรมเชิงสมานฉันท์. รายงานวิจัย.

อุดม รัฐอมฤต. (2562). กฎหมายมหาชนเบื้องต้น. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วิญญูชน.

อุทัย อาทิเวช. (2561). หลักทฤษฎี: ความผิดอาญาและโทษ. กรุงเทพมหานคร: วี.เจ. พริ้นติ้ง.

Cyber Crime Investigation Bureau (CCIB). (2023). รายงานสถิติอาชญากรรมไซเบอร์ประจำปี 2566. ประเทศไทย

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-12-31

รูปแบบการอ้างอิง

พุ่มสุวรรณ ธ. (2025). ปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับกระบวนการดำเนินคดีฉ้อโกงออนไลน์. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, 8(1,2), 183–194. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/husolru/article/view/284514