การพัฒนาหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษาจีน มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา (พ.ศ. 2570) ตามแนวคิดผลลัพธ์การเรียนรู้ ระดับหลักสูตรบนฐานข้อมูลจากผู้ใช้บัณฑิตและผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย

ผู้แต่ง

  • ธีรวัฒน์ การโสภา คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา

คำสำคัญ:

การพัฒนาหลักสูตรภาษาจีน, ผลลัพธ์การเรียนรู้ระดับหลักสูตร, ผู้ใช้บัณฑิต, ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย, AUN-QA

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มุ่งพัฒนาหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษาจีน มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา (หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. 2570) ตามแนวคิดการจัดการศึกษาแบบอิงผลลัพธ์ (Outcome-Based Education: OBE) เพื่อให้สอดคล้องกับกรอบ TQF: HEd และเกณฑ์ AUN-QA โดยมีวัตถุประสงค์ 1) ศึกษาความต้องการและความคาดหวังของผู้ใช้บัณฑิตและผู้มีส่วนได้ส่วนเสียต่อสมรรถนะบัณฑิต        2) กำหนดผลลัพธ์การเรียนรู้ระดับหลักสูตร (Program Learning Outcomes: PLOs) บนฐานข้อมูล     เชิงประจักษ์ และ 3) พัฒนารูปแบบการพัฒนาหลักสูตรที่เชื่อมโยงผลลัพธ์การเรียนรู้กับความต้องการตลาดแรงงานและบริบทท้องถิ่น การวิจัยใช้ระเบียบวิธีแบบผสมผสาน เก็บข้อมูลเชิงปริมาณจากกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง 140 คน (ผู้ใช้บัณฑิต หน่วยงานรัฐ/เอกชน สถานประกอบการท่องเที่ยว/อุตสาหกรรม ศิษย์เก่า และนักศึกษาปัจจุบัน) ด้วยแบบสอบถามมาตรประมาณค่า 5 ระดับ และเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพจากการสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 15 คน วิเคราะห์ด้วยสถิติเชิงพรรณนาและการวิเคราะห์เนื้อหา

          ผลการวิจัยพบว่า ทุกกลุ่มมีความคาดหวังต่อสมรรถนะบัณฑิตอยู่ในระดับมากถึงมากที่สุด โดยสมรรถนะที่ได้ค่าเฉลี่ยสูงสุด ได้แก่ คุณธรรม จริยธรรม และความรับผิดชอบวิชาชีพ (Mean=4.70) รองลงมาคือ ทักษะดิจิทัลและการใช้ AI (Mean=4.56) และ Soft Skills (Mean=4.55) ข้อมูลเชิงคุณภาพสนับสนุนการเน้นสมรรถนะเชิงใช้งานจริง Soft Skills การใช้เทคโนโลยีอย่างมีจริยธรรม และประสบการณ์ฝึกปฏิบัติงานจริง ข้อสรุปชี้ว่า PLO ของหลักสูตรปรับปรุงควรเป็น PLO เชิงสมรรถนะที่บูรณาการทักษะวิชาชีพ Soft Skills ดิจิทัล/AI จริยธรรม และการเรียนรู้แบบ Work Integrated Learning เพื่อยกระดับคุณภาพหลักสูตรให้สอดคล้องกับ TQF: HEd และ AUN-QA

Downloads

Download data is not yet available.

เอกสารอ้างอิง

ธีรนันท์ ตันพานิชย์, ศุภวรรณ วงศ์สร้างทรัพย์, และ ต่อศักดิ์ แก้วจรัสวิไล. (2567). การศึกษาความคาดหวังและความต้องการของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียที่มีต่อหลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพลศึกษา. วารสารศาสตร์การศึกษาและการพัฒนามนุษย์, 8(1), 40–54.

วัชราภรณ์ ขายม, ประวิทย์ พุ่มพา, ขจรจิตร์ ธนะสาร, และ สรวงภรณ์ สัจภาพพิชิต. (2568). การวิเคราะห์ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียเพื่อพัฒนาหลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต แขนงวิชาการตลาด มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก. วารสารศิลปการจัดการ, 9(5), 281–295.

สำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2565). กรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษา (TQF: HEd) ฉบับปรับปรุง. กรุงเทพฯ: กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-30

รูปแบบการอ้างอิง

การโสภา ธ. (2026). การพัฒนาหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษาจีน มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา (พ.ศ. 2570) ตามแนวคิดผลลัพธ์การเรียนรู้ ระดับหลักสูตรบนฐานข้อมูลจากผู้ใช้บัณฑิตและผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, 9(1), 56–68. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/husolru/article/view/287510