การออกแบบชุดแต่งกายจากเศษผ้าเหลือทิ้งด้วยแรงบันดาลใจจากการเเสดงผีโขน

ผู้แต่ง

  • ชญานันท์ คชอินทร์ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี
  • ชนัญญา คงยืน คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี

คำสำคัญ:

การออกแบบชุดแต่งกาย, ผีโขน, เศษผ้าเหลือทิ้ง, สไตล์อาร์ตทูแวร์

บทคัดย่อ

การวิจัยเรื่องการออกแบบชุดแต่งกายจากเศษผ้าเหลือทิ้งด้วยแรงบันดาลใจจากการแสดงผีโขนมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาลักษณะทางกายภาพของเศษผ้าเหลือทิ้งจากวิสาหกิจชุมชน 2) เพื่อออกแบบชุดแต่งกายจากเศษผ้าเหลือทิ้งสไตล์อาร์ตทูแวร์ด้วยแรงบันดาลใจจากการเเสดงผีโขน เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน ประกอบด้วยการวิจัยเชิงคุณภาพ และการวิจัยเชิงปริมาณ โดยมีเครื่องมือในการวิจัยประกอบด้วย แบบสัมภาษณ์ ใช้ในการสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญ และประธานกลุ่มวิสาหกิจชุมชน และแบบสอบถามความพึงพอใจ เพื่อใช้สอบถามกลุ่มเป้าหมาย จำนวน 100 คน

          ผลการวิจัยพบว่า 1) ลักษณะทางกายภาพของเศษผ้าเหลือทิ้งจากวิสาหกิจชุมชนมีรูปแบบ ลักษณะ และขนาดที่แตกต่างกันตามแหล่งที่มา ได้แก่เศษผ้าเหลือทิ้งจากการตัดเย็บเป็นรูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า สี่เหลี่ยมจัสตุรัส และเศษผ้าเหลือทิ้งจากหัวม้วนที่เหลือจากการทอผ้า เป็นเส้นยาวตามขนาดของหน้าผ้า โดยโทนสีที่พบมากที่สุดคือ โทนสีแดง โทนสีดำ และโทนสีเหลือง โทนสีเสริมที่ใช้ประกอบในการออกแบบ คือ โทนสีเขียว และโทนสีฟ้า 2) ผลการพัฒนาต้นแบบผลิตภัณฑ์ได้นำโครงสร้างและลักษณะเด่นของหน้ากากและการแต่งกายผีโขน มาใช้ในการออกแบบชุดแต่งกายแฟชั่นสไตล์อาร์ตทูแวร์ จำนวน 4 ชุด โดยเน้นการผสมผสานระหว่างศิลปวัฒนธรรมไทยกับแฟชั่นร่วมสมัยและได้ผลการประเมินความพึงพอใจโดยรวมในการออกแบบชุดแต่งกายจากเศษผ้าเหลือทิ้งด้วยแรงบันดาลใจจาการแสดงผีโขน ทั้ง 4 ชุด ความพึงพอใจรวมอยู่ที่ระดับมากที่สุด (ค่าเฉลี่ย 4.61)

Downloads

Download data is not yet available.

เอกสารอ้างอิง

พรทิพย์ จันทร์เจริญ. (2563). แฟชั่นอาร์ตทูแวร์และความยั่งยืน: การสร้างสรรค์แฟชั่นในยุคใหม่. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ภัสสวัฒน์ ทับไทร, อรรถพนธ์ พงษ์เลาหพันธุ์. (2566). การออกแบบเครื่องแต่งกายสตรีทแวร์สําหรับกลุ่มเป้าหมายกลุ่มวัฒนธรรมวิถีจากแนวคิดศิลปะโพสต์ฮิวเมนอาร์ต. วารสารดีไซน์เอคโค, 4(1).

มัลลิกา จงจิตต์ และกฤตพร ชูเส้ง. (2565). การพัฒนาผลิตภัณฑ์เสื้อคลุมและเครื่องปรพกอบการแต่งกายสตรีจากเศษผ้าทอเหลือใช้. วารสารคหเศษฐศาสตร์. 65(2). 74-85.

ยุวดี พรธาราพงศ์. (2563). การออกแบบผลิตภัณฑ์ตกแต่งผนังบ้านจากเศษผ้าไหมเหลือทิ้ง. วารสารศิลป์ปริทัศน์, 8(1), 81-91 สืบค้นเมื่อ 29 กรกฎาคม 2568, จาก so01.tci‑thaijo.org.

ศุภชัย แสงทอง. (2564). พฤติกรรมผู้บริโภคเจนเนอเรชั่นซีในยุคดิจิทัล. วารสารบริหารธุรกิจ, 12(2).

สกลนคร ชิตี้. (2569). ผีโขน. สืบค้นเมื่อ 29 กรกฎาคม 2568, จาก https://web.facebook.com/ sakonnakhon

สุกัญญา วงศ์วิเศษ. (2564). อาร์ตทูแวร์: ศิลปะบนเครื่องแต่งกายและความยั่งยืนในแฟชั่นไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.

สำนักงานประชาสัมพันธ์จังหวัดสกลนคร. (2569). เซิ้งผีโขน บ้านไฮหย่อง. สืบค้นเมื่อ 29 กรกฎาคม 2568, จาก https://sakonnakhon.prd.go.th

Fletcher, K. (2014). Sustainable Fashion and Textiles: Design Journeys (2nd ed, pp). London & New York: Routledge.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-30

รูปแบบการอ้างอิง

คชอินทร์ ช., & คงยืน ช. (2026). การออกแบบชุดแต่งกายจากเศษผ้าเหลือทิ้งด้วยแรงบันดาลใจจากการเเสดงผีโขน. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, 9(1), 69–83. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/husolru/article/view/287970