Management of Arts and culture learning center: 
A case study of Seubsan lanna school, Wat wachirathamsatit.

Main Article Content

ปาลิกา อินทนันชัย

Abstract

This research aimed to study the management of cultural learning resources and how to develop cultural studies at the Seubsan Lanna School, Wat Wachirathamsatit Worawihan in Bangkok, Thailand. Qualitative and quantitative research were used, with data collected by questionnaire and in-depth interviews. Samples were three groups of stakeholders in cultural management learning resources: 1) community- related management and personnel; 2) educators. 3) users. 


            Results revealed four key elements of cultural learning resource management: 1) sustainable structure and management; 2) internal and external community participation; 3) culture resource preservation; and 4) cultural learning resource management services.


            These findings suggest that to develop cultural art studies at the Seubsan Lanna School, Wat Wachirathamsatit Worawihan, financial planning and budget analysis should be done, including clearly documented budget planning and financial transactions. Additional budget should be sought for use in operational management. Using cultural resources to educate people about Lanna arts and culture should include developing a system to store user information, learning resources, and database for publicizing news to those potentially interested in the Lanna arts and culture.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Section
Performing arts

References

เอกสารอ้างอิง
กฤษฎา ตัสมา. (2556). การจัดการพิพิธภัณฑ์วัดศรีสุพรรณ อำเภอแม่ใจ จังหวัดพะเยา. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร, คณะโบราณคดี, สาขาการจัดการทรัพยากรวัฒนธรรม.
จําปา แสนพรม. ผู้อำนวยการและผู้ก่อตั้งโรงเรียนสืบสานศิลปวัฒนธรรมล้านนา วัดวชิรธรรมสาธิตวรวิหาร. (9 มิถุนายน 2562). สัมภาษณ์.
ทัศนวรรณ ธิมาคำ, รัตนา ณ ลำพูน, ทรงศักดิ์ ปรางค์วัฒนากุล. (2553). การจัดการความรู้ภูมิปัญญาพื้นบ้านล้านนาเรื่อง การทอผ้ายกลำพูน. วารสารสารสนเทศศาสตร์, 28(2).
ทัศนีย์ อารมณ์เกลี้ยง และสุภาพ ฉัตราภรณ์. (2557). เส้นทางการสืบสานภูมิปัญญาอาหารล้านนาสู่ความยั่งยืน. วารสารเกษตรศาสตร์ (สังคม), 35(2), 189-205.
ธิดารัตน์ นาคบุตร. (2552). การบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้สาขาทัศนศิลป์: กรณีศึกษา คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, วิทยาลัยนวัตกรรม.
บุษกร เข่งเจริญ. (2553). การจัดการแหล่งเรียนรู้ของจิ๋วเพื่อการเรียนรู้วิถีชีวิตไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, วิทยาลัยนวัตกรรม, สาขาการบริหารงานทางวัฒนธรรม.
มงคลรัตน์ มหมัดซอและ. (2553). การจัดการพิพิธภัณฑ์เชิงโหยหาอดีต: กรณีศึกษาบ้านพิพิธภัณฑ์. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, วิทยาลัยนวัตกรรม, สาขาการบริหารงานทางวัฒนธรรม.
มนัญญา นวลศรี. (2552). แนวทางในการจัดการพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นกรุงเทพมหานครให้เป็นแหล่งการเรียนรู้ตลอดชีวิต. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, คณะครุศาสตร์.
สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ กระทรวงวัฒนธรรม. (2551). เกณฑ์มาตรฐานและแนวทางการดำเนินงานแหล่งเรียนรู้ทางวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: สถาบันวัฒนธรรมศึกษา.
สุจารีย์ จรัสด้วง. (2552). การบริหารจัดการพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, วิทยาลัยนวัตกรรม, สาขาการบริหารงานทางวัฒนธรรม.
UNESCO. (2005). A situational analysis of education for sustainable development in the `Asia Pacific Region. Bangkok: Author.
UNESCO. (2018). Basic Texts of the 2003 Convention for the Safeguarding of the Intangible Cultural Heritage. Paris: UNESCO,
Yamane, T. (1967). Statistics; An Introductory Analysis. (2nd ed.). New York: Harper and Row.