การเรียนการสอนทักษะการอิมโพรไวส์แซ็กโซโฟนแจ๊สในระดับปริญญาบัณฑิต
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพการเรียนการสอนทักษะการอิมโพรไวส์แซกโซโฟนแจ๊ส ในระดับปริญญาบัณฑิต ผู้วิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ สำหรับการเก็บข้อมูลใช้เครื่องมือวิจัยคือ แบบสัมภาษณ์และแบบสังเกตการณ์เรียนการสอนในการเก็บรวบรวมข้อมูล กลุ่มผู้ให้ข้อมูลในการวิจัยเลือกแบบเจาะจง แบ่งออกเป็น 3 กลุ่ม 1) อาจารย์ประจำหลักสูตร 2) อาจารย์ผู้สอนเครื่องเอกแซกโซโฟน และ 3) ผู้เรียนเครื่องเอกแซกโซโฟน โดยสัมภาษณ์แบบเจาะลึกรายบุคคล วิเคราะห์ข้อมูลแบบอุปนัย ผลการวิจัยพบว่า การศึกษาองค์ประกอบการเรียนการสอนทักษะการอิมโพรไวส์แซกโซโฟนแจ๊สในระดับปริญญาบัณฑิต แบ่งออกเป็น 4 องค์ประกอบ ได้แก่ 1) ผู้สอนมีความรู้ ทักษะ ทั้งด้านการสอนและศาสตร์เฉพาะทางด้านวิชาชีพดนตรี รวมถึงจรรยาบรรณวิชาชีพครู 2) ผู้เรียนเกิดความรู้ ทักษะ จริยธรรม และลักษณะบุคคล ซึ่งสอดคล้องกับผลลัพธ์การเรียนรู้ตามมาตรฐานคุณวุฒิระดับปริญญาบัณฑิต สำเร็จการศึกษาออกไปประกอบอาชีพดำเนินชีวิตอยู่ในสังคมอย่างปกติ 3) เนื้อหาสาระประกอบด้วย การกำหนดวัตถุประสงค์ การกำหนดเนื้อหาสาระ และการจัดลำดับเนื้อหาสาระ มุ่งเน้นพัฒนาผู้เรียนในด้านความรู้และทักษะเป็นทิศทางในการกำหนดเป้าหมายของการจัดการเรียนการสอน และ 4) การเรียนการสอนประกอบด้วย กิจกรรมการเรียนการสอน สื่อการสอน และการวัดและประเมินผล เป็นสภาพการจัดการเรียนการสอนที่ส่งผลให้เกิดเป็นกระบวนการของการจัดการศึกษา
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารศิลป์ปริทัศน์ ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารศิลป์ปริทัศน์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารศิลป์ปริทัศน์
เอกสารอ้างอิง
กิตติธัช สำเภาทอง. (2555). พัฒนาการของไทยแลนด์แจ๊สคอมเพ็ททิชั่นและผลกระทบต่อสังคมดนตรีแจ๊สในประเทศไทยระหว่าง พ.ศ. 2548 – 2554. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร].
กมลธรรม เกื้อบุตร. (2564). พัฒนาการดนตรีแจ๊สในบริบทการศึกษาไทย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราช ภัฏพิบูลสงคราม, 15(2), 428-442.
ณัฐชยา นัจจนาวากุล. (2555). ดนตรีฝรั่งในกรุงสยาม : พัฒนาการดนตรีตะวันตกในสังคมไทย ระหว่าง พ.ศ. 2384 – 2484. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย].
ฐาณิศร์ สินธารัตนะ. (2563). สาระและแนวทางการจัดการเรียนรู้การอิมโพรไวส์แบบอิสระในระดับอุดมศึกษา. [วิทยานิพนธ์ ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย].
ณรุทธ์ สุทธจิตต์. (2541). จิตวิทยาการสอนดนตรี. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณรุทธ์ สุทธจิตต์. (2560). วิธีวิทยาการสอนดนตรี. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิศนา แขมมณี. (2564). ศาสตร์การสอน : องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 25). สำนักพิมพ์ แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประกาศคณะกรรมการมาตรฐานการอุดมศึกษา เรื่อง รายละเอียดผลลัพธ์การเรียนรู้ตามมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษา พ.ศ. 2565. (2565, 11 พฤษภาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 139 ตอนพิเศษ 212 ง. หน้า 35-36.
ปองภพ สุกติติวงศ์. (2556). การนำเสนอแนวทางการจัดการเรียนการสอนดนตรีเพื่อพัฒนาทักษะคีตปฏิภาณดนตรีแจ๊สในคีต ลักษณ์บลูสข์องนักศึกษาระดับปริญญาบัณฑิต. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย].
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2562). หลักและพื้นฐานการอุดมศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 3). สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พิณสุดา สิริธรังศรี. (2557). การยกระดับคุณภาพครูไทยในศตวรรษที่ 21. สำนักงานส่งเสริมสังคมแห่งการเรียนรู้และคุณภาพ เยาวชน.
วิพุธ ตั้งแต่ง. (2562). กระบวนการเรียนการสอนกีตาร์แจ๊สระดับปริญญาบัณฑิตในประเทศไทย. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร].
ศักดิ์ระพี รักตประจิต. (2558). การพัฒนากรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับปริญญาตรี สาขาวิชาดนตรีแจ๊สตามกรอบมาตรฐานคุณวุฒิ ระดับอุดมศึกษาแห่งชาติ. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย].
สุพิน บุญชูวงศ์. (2543). หลักการสอน. กรุงเทพฯ: แสวงสุทธิการพิมพ์.
สมพงษ์ ทองคำ. (2544). แจ๊สในประเทศไทย : กรณีศึกษาทำนองอิมโพรไวส์เซชันของเทวัญ ทรัพแสนยากร. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหิดล].
องอาจ นัยพัฒน์. (2010). การวัดประเมินในชั้นเรียน. วิวัฒนาการและแนวคิดใหม่เพื่อพัฒนาการเรียนรู้. วารสารศรีนครินทรวิโรฒ วิจัยและพัฒนา (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 2(3).
อาภรณ์ ใจเที่ยง. (2553). หลักการสอน. (พิมพ์ครั้งที่ 5). โอเดียนสโตร์.
Madaus, G. F., & Stufflebeam, D. L. (1989). Educational Evaluation: Classic Works of Ralph W. Tyler. Kluwer Academic Publishers.
Gioia, T. (2011). The history of jazz (2nd ed.). Oxford University Press.
Karlin, M. S., & Berger, R. (1974). Individualizing instruction: A complete guide for diagnosis, planning, teaching and evaluation. Parker Publishing Company.
Steiner, E. (1988). Methodology of theory building. Educology Research Associates.
