A Development Model of Digital Literacy for Intelligent Supervision for School Administrators
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This academic article proposes a digital literacy development model designed to enhance intelligent supervision competencies for school administrators. Through the synthesis of literature, it is evident that traditional supervision is insufficient for the digital era. The article introduces the “IDL-Model,” integrating frameworks from UNESCO and the DQ Institute with empowerment supervision theory. The model consists of four phases: Assessment and Gap Analysis, Immersive Learning, Data-Driven Practice, and Reflective Coaching. This model aims to empower administrators to leverage AI and data analytics for smarter supervision, leading to sustainable educational enhancement.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. The original was not published. Or waiting to be published in another journal.
2. The original article is an academic article and research reports must pass quality assessment and peer reviewers, if needed. Authors must submit original revised thesis. The editorial department as scheduled.
3. The editorial staff will send a journal to the author of 1 published paper.
4. Comment in this article published in the journal is the owner’s opinion, not from the College of Asian Scholars.
References
ถนอมพร เลาหจรัสแสง. (2561). ทักษะแห่งอนาคตใหม่: การเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ถนอมพร เลาหจรัสแสง. (2561). ทักษะแห่งอนาคตใหม่: การเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. (หมายเหตุ: ตรวจสอบการสะกดนามสกุลระหว่าง "เลาหจรัสแสง" และ "เล่าหจรัสแสง" ตามเอกสารจริง).
ประคอง รักษ์วงศ์. (2564). การพัฒนารูปแบบการนิเทศอัจฉริยะเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ดิจิทัล. วารสารนวัตกรรมและการจัดการศึกษา.
ปรียาพร วงศ์อนุตรโรจน์. (2553). การบริหารงานวิชาการ. กรุงเทพฯ: ศูนย์สื่อเสริมกรุงเทพ.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2562). การศึกษา 4.0 เป็นมากกว่าการศึกษา. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2562). ความเป็นผู้นำทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ยืน ภู่วรวรรณ. (2560). การเรียนรู้ในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักคอมพิวเตอร์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
วัชรา เล่าเรียนดี. (2560). กลยุทธ์การนิเทศการสอนและโค้ชเพื่อพัฒนาการเรียนรู้. นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สวัสดิ์ โพธิวัฒน์. (2561). ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน (ก.พ.). (2563). กรอบทักษะด้านดิจิทัลของข้าราชการ และบุคลากรภาครัฐ. กรุงเทพฯ: ก.พ.
สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ (สวทช.). (2562). ทักษะความเข้าใจ และใช้เทคโนโลยีดิจิทัล. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: https://www.nstda.or.th.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). สภาวะการศึกษาไทย ปี 2561/2562: การปฏิรูปการศึกษาในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2565). แนวทางการยกระดับคุณภาพการศึกษาไทยสู่ยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: 21 เซ็นจูรี่.
สุรศักดิ์ ปาเฮ. (2562). ทิศทางใหม่การนิเทศการศึกษา: จากแนวคิดสู่การปฏิบัติ. แพร่: กรีนดีไซน์.
Dede, C. (2011). Emerging Technologies, Emerging Practices. National Association of Secondary School Principals.
DQ Institute. (2019). DQ Global Standards Report 2019: Common Framework for Digital Literacy, Skills and Readiness. [Online]. Available: https://www.dqinstitute.org.
Eshet-Alkalai, Y. (2004). Digital Literacy: A Conceptual Framework for Survival Skills in the Digital Era. Journal of Educational Multimedia and Hypermedia.
Fullan, M. (2014). The Principal: Three Keys to Maximizing Impact. San Francisco: Jossey-Bass.
Fullan, M. (2020). The New Meaning of Educational Change. Teachers College Press.
Gilster, P. (1997). Digital Literacy. New York: Wiley Computer Pub.
Glickman, C. D., Gordon, S. P., & Ross-Gordon, J. M. (2017). Supervision and Instructional Leadership: A Developmental Approach. Pearson.
Guskey, T. R. (2021). Implementing Mastery Learning. Corwin Press.
Hallinger, P. (2015). Assessing Instructional Leadership with the Principal Instructional Management Rating Scale. New York: Springer.
Jisc. (2014). Developing digital literacies. [Online]. Available: https://www.jisc.ac.uk.
Knowles, M. S. (1980). The Modern Practice of Adult Education: From Pedagogy to Andragogy. New York: Cambridge Adult Education.
Kolb, D. A. (1984). Experiential Learning: Experience as the Source of Learning and Development. New Jersey: Prentice-Hall.
Kotter, J. P. (2012). Leading Change. Boston: Harvard Business Review Press.
Lambert, L. (2003). Leadership Capacity for Lasting School Improvement. Alexandria, VA: ASCD.
Luckin, R. (2018). Machine Learning and Human Intelligence: The Future of Education in the 21st Century. London: UCL Press.
Marr, B. (2020). Big Data in Practice: How 45 Successful Companies Used Big Data Analytics to Deliver Extraordinary Results. Wiley.
Martin, A. (2008). Digital Literacy and the “Digital Society”. In Digital Literacies: Concepts, Policies and Practices. Peter Lang Publishing.
Murphy, J. (2013). The Resilient School Leader. Corwin Press.
Ng, W. (2012). Can we teach digital literacy? The generation Z digital learner. Computers & Education.
Selwyn, N. (2019). Should Robots Replace Teachers?: AI and the Future of Education. Cambridge: Polity Press.
Sheninger, E. (2019). Digital Leadership: Changing Paradigms for Changing Times. Thousand Oaks, CA: Corwin Press.
Siemens, G. (2005). Connectivism: A Learning Theory for the Digital Age. International Journal of Instructional Technology and Distance Learning.
UNESCO. (2018). A Global Framework of Reference on Digital Literacy Skills for Indicator 4.4.2. Montreal: UNESCO Institute for Statistics.
UNESCO. (2021). AI and education: Guidance for policy-makers. Paris: UNESCO Publishing.
