รูปแบบการพัฒนาการรู้ดิจิทัลเพื่อการนิเทศอัจฉริยะสำหรับผู้บริหารสถานศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอรูปแบบการพัฒนาการรู้ดิจิทัลที่ส่งเสริมสมรรถนะการนิเทศอัจฉริยะสำหรับผู้บริหารสถานศึกษาในยุคการเปลี่ยนผ่านสู่ดิจิทัล จากการสังเคราะห์แนวคิดและทฤษฎีที่เกี่ยวข้องพบว่า ท่ามกลางวิกฤตความถดถอยทางการเรียนรู้และความซับซ้อนของเทคโนโลยีสมัยใหม่ การนิเทศการศึกษาแบบดั้งเดิมไม่สามารถตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงได้อย่างทันท่วงที บทความนี้จึงนำเสนอรูปแบบการพัฒนาที่เรียกว่า “IDL-Model” ซึ่งบูรณาการหลักการรู้ดิจิทัลตามกรอบ UNESCO และ DQ Institute เข้ากับทฤษฎีการนิเทศแบบเสริมสร้างพลังอำนาจ ประกอบด้วย 4 ระยะหลัก ได้แก่ การประเมินและวิเคราะห์ช่องว่างสมรรถนะ การเรียนรู้ผ่านสถานการณ์จำลอง การปฏิบัติการนิเทศด้วยการวิเคราะห์ข้อมูล และการสะท้อนคิดผ่านชุมชนแห่งการเรียนรู้เสมือน เพื่อมุ่งเน้นให้ผู้บริหารสถานศึกษาสามารถนำเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์และระบบสารสนเทศมาใช้ในการนิเทศ นำไปสู่การยกระดับคุณภาพการจัดการศึกษาอย่างยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
• บทความทุกเรื่องได้รับการตรวจสอบทางวิชาการโดยผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 3 ท่าน ต่อ 1 เรื่อง จากภายในและภายนอกวิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย
• การตีพิมพ์และเผยแพร่ของวารสารวิทยาลัยบัณฑิตเอเซียนี้ เนื้อหาบทความ ทรรศนะและข้อคิดเห็นใด ๆ ในวารสารถือว่าเป็นของผู้เขียน โดยเฉพาะทางกองบรรณาธิการวารสาร หรือวิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย
เอกสารอ้างอิง
ถนอมพร เลาหจรัสแสง. (2561). ทักษะแห่งอนาคตใหม่: การเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ถนอมพร เลาหจรัสแสง. (2561). ทักษะแห่งอนาคตใหม่: การเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. (หมายเหตุ: ตรวจสอบการสะกดนามสกุลระหว่าง "เลาหจรัสแสง" และ "เล่าหจรัสแสง" ตามเอกสารจริง).
ประคอง รักษ์วงศ์. (2564). การพัฒนารูปแบบการนิเทศอัจฉริยะเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ดิจิทัล. วารสารนวัตกรรมและการจัดการศึกษา.
ปรียาพร วงศ์อนุตรโรจน์. (2553). การบริหารงานวิชาการ. กรุงเทพฯ: ศูนย์สื่อเสริมกรุงเทพ.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2562). การศึกษา 4.0 เป็นมากกว่าการศึกษา. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2562). ความเป็นผู้นำทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ยืน ภู่วรวรรณ. (2560). การเรียนรู้ในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักคอมพิวเตอร์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
วัชรา เล่าเรียนดี. (2560). กลยุทธ์การนิเทศการสอนและโค้ชเพื่อพัฒนาการเรียนรู้. นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สวัสดิ์ โพธิวัฒน์. (2561). ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน (ก.พ.). (2563). กรอบทักษะด้านดิจิทัลของข้าราชการ และบุคลากรภาครัฐ. กรุงเทพฯ: ก.พ.
สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ (สวทช.). (2562). ทักษะความเข้าใจ และใช้เทคโนโลยีดิจิทัล. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: https://www.nstda.or.th.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). สภาวะการศึกษาไทย ปี 2561/2562: การปฏิรูปการศึกษาในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2565). แนวทางการยกระดับคุณภาพการศึกษาไทยสู่ยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: 21 เซ็นจูรี่.
สุรศักดิ์ ปาเฮ. (2562). ทิศทางใหม่การนิเทศการศึกษา: จากแนวคิดสู่การปฏิบัติ. แพร่: กรีนดีไซน์.
Dede, C. (2011). Emerging Technologies, Emerging Practices. National Association of Secondary School Principals.
DQ Institute. (2019). DQ Global Standards Report 2019: Common Framework for Digital Literacy, Skills and Readiness. [Online]. Available: https://www.dqinstitute.org.
Eshet-Alkalai, Y. (2004). Digital Literacy: A Conceptual Framework for Survival Skills in the Digital Era. Journal of Educational Multimedia and Hypermedia.
Fullan, M. (2014). The Principal: Three Keys to Maximizing Impact. San Francisco: Jossey-Bass.
Fullan, M. (2020). The New Meaning of Educational Change. Teachers College Press.
Gilster, P. (1997). Digital Literacy. New York: Wiley Computer Pub.
Glickman, C. D., Gordon, S. P., & Ross-Gordon, J. M. (2017). Supervision and Instructional Leadership: A Developmental Approach. Pearson.
Guskey, T. R. (2021). Implementing Mastery Learning. Corwin Press.
Hallinger, P. (2015). Assessing Instructional Leadership with the Principal Instructional Management Rating Scale. New York: Springer.
Jisc. (2014). Developing digital literacies. [Online]. Available: https://www.jisc.ac.uk.
Knowles, M. S. (1980). The Modern Practice of Adult Education: From Pedagogy to Andragogy. New York: Cambridge Adult Education.
Kolb, D. A. (1984). Experiential Learning: Experience as the Source of Learning and Development. New Jersey: Prentice-Hall.
Kotter, J. P. (2012). Leading Change. Boston: Harvard Business Review Press.
Lambert, L. (2003). Leadership Capacity for Lasting School Improvement. Alexandria, VA: ASCD.
Luckin, R. (2018). Machine Learning and Human Intelligence: The Future of Education in the 21st Century. London: UCL Press.
Marr, B. (2020). Big Data in Practice: How 45 Successful Companies Used Big Data Analytics to Deliver Extraordinary Results. Wiley.
Martin, A. (2008). Digital Literacy and the “Digital Society”. In Digital Literacies: Concepts, Policies and Practices. Peter Lang Publishing.
Murphy, J. (2013). The Resilient School Leader. Corwin Press.
Ng, W. (2012). Can we teach digital literacy? The generation Z digital learner. Computers & Education.
Selwyn, N. (2019). Should Robots Replace Teachers?: AI and the Future of Education. Cambridge: Polity Press.
Sheninger, E. (2019). Digital Leadership: Changing Paradigms for Changing Times. Thousand Oaks, CA: Corwin Press.
Siemens, G. (2005). Connectivism: A Learning Theory for the Digital Age. International Journal of Instructional Technology and Distance Learning.
UNESCO. (2018). A Global Framework of Reference on Digital Literacy Skills for Indicator 4.4.2. Montreal: UNESCO Institute for Statistics.
UNESCO. (2021). AI and education: Guidance for policy-makers. Paris: UNESCO Publishing.
