ภาวะผู้นำครูในการจัดการเรียนรู้เชิงรุกโดยใช้ชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพ (กรณีศึกษา)
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้นำเสนอกรณีศึกษาภาวะผู้นำครูในการจัดการเรียนรู้เชิงรุกโดยใช้ชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพของโรงเรียนบ้านทุ่ม (ทุ่มประชานุเคราะห์) โดยใช้กรณีศึกษาเอกสาร การลงพื้นที่จริง(Field Study) สัมภาษณ์เชิงลึก (Indepth Interview) ซึ่งเป็นการสัมภาษณ์นายสันติ มุ่งหมาย(ผู้อำนวยการโรงเรียน) นางสาวรติรัตน์ ชนะกาศรี(รองผู้อำนวยการสถานศึกษา) แล้วนำมาวิเคราะห์ข้อมูลเชิงประจักษ์ร่วมกับหลักการหรือแนวคิดทางทฤษฎี ว่าภาวะผู้นำของครูมีคุณลักษณะและพฤติกรรมของครูที่แสดงออกอย่างไรทั้งในห้องเรียนและนอกห้องเรียน ซึ่งเกี่ยวข้องกับองค์ประกอบดังนี้ 1) การมีความสามารถในการจัดการเรียนรู้เชิงรุก (Active Learning) การมีความรู้และทักษะในการจัดการเรียนรู้ของครูที่เน้นให้ผู้เรียนปฏิบัติจริงผ่านสถานการณ์ปัญหาปลายเปิด 2) การเป็นครูผู้นำการเปลี่ยนแปลง ครูมีวิสัยทัศน์ในการพัฒนา การริเริ่มนวัตกรรม กระตุ้นการเรียนรู้และความร่วมมือ รับผิดชอบงานร่วมกับผู้อื่น 3) การพัฒนาเพื่อครูและวิชาชีพ ครูแสดงพฤติกรรมความมุ่งมั่นในการพัฒนาตนเอง เพื่อนครูและวิชาชีพ 4) การมีความรู้ความเข้าใจหลักสูตร ครูแสดงพฤติกรรมการมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับหลักสูตร สามารถวิเคราะห์ หลักสูตรและประเมินผลหลักสูตร ผ่านกระบวนการจัดการเรียนรู้เชิงรุก GPAS 5 Steps (Gathering, Processing, Applying, Self-Regulating) ที่พัฒนาโดยสถาบันพัฒนาคุณภาพวิชาการ (พว.) ร่วมกับการจัดการเรียนรู้แบบเปิด (Open Approach) โดยใช้ชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพ (PLC) เป็นกลไกในการขับเคลื่อนและสร้างภาวะผู้นำครู
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
• บทความทุกเรื่องได้รับการตรวจสอบทางวิชาการโดยผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 3 ท่าน ต่อ 1 เรื่อง จากภายในและภายนอกวิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย
• การตีพิมพ์และเผยแพร่ของวารสารวิทยาลัยบัณฑิตเอเซียนี้ เนื้อหาบทความ ทรรศนะและข้อคิดเห็นใด ๆ ในวารสารถือว่าเป็นของผู้เขียน โดยเฉพาะทางกองบรรณาธิการวารสาร หรือวิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย
เอกสารอ้างอิง
จิรวดี ทวีโชติ. (2561). การพัฒนาตัวบ่งชี้ภาวะผู้นำการจัดการเรียนรู้ของครูในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 22. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต. สกลนคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
ชูชาติ พ่วงสมจิตร์. (2560). ชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพและแนวทางการนำมาใช้ในสถานศึกษา. วารสารมหาวิทยาลัย สุโขทัยธรรมาธิราช; 34-41.
ไชยยศ เรืองสุวรรณ. (2553). เทคโนโลยีการศึกษา: ทฤษฎีและการวิจัย. กรุงเทพฯ: โอ.เอส.พริ้นติ้งเฮาส์.
ไชยา ภาวะบุตร. (2560). ภาวะผู้นำทางวิชาการ ฉบับปรับปรุง 2560. สกลนคร: คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
ฐาปนา จ้อยเจริญ. (2563). การพัฒนารูปแบบการนิเทศตามแนวคิดชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพร่วมกับการพัฒนาบทเรียนร่วมกันเพื่อส่งเสริมความสามารถในการจัดการเรียนรู้ร่วมกันเชิงรุกของนักศึกษาครูวิทยาศาสตร์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏ. วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ประภาดา คนคล่อง. (2560). การพัฒนาภาวะผู้นำครูเพื่อการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 : กรณีโรงเรียนอนุบาลคำชะอี. วิทยานิพนธ์ ค.ด. สกลนคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
ปรียานุช พรหมภาสิต. (2559). คู่มือการจัดการเรียนรู้ “Active learning (AL) for HuSo at KPRU”. กําแพงเพชร: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวทยาลัยราชภัฏกําแพงเพชร.
ปรณัฐ กิจรุ่งเรือง, และอรพิณ ศิริสัมพันธ์. (2561). ชุมชนแห่งการเรียนรู้เชิงวิชาชีพ. นนทบุรี: M & N Design Printing.
พิมพันธ์ เดชะคุปต์, และพเยาว์ ยินดีสุข. (2561). การเรียนรู้เชิงรุกแบบรวมพลังกับ PLC เพื่อการพัฒนา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไมตรี อินทร์ประสิทธิ์. (2547). การสอนโดยใช้วิธีการแบบเปิดในชั้นเรียนคณิตศาสตร์ของญี่ปุ่น. ขอนแก่น: คณะศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ยาใจ พงษ์บริบูรณ์. (2010). การศึกษาแบบกรณีศึกษา : Case Study. Journal of Education Khon Kaen University, 33(4); 42-50.
วิโรจน์ สารรัตนะ. (2557). ภาวะผู้นำ: ทฤษฎีและนานาทัศนะร่วมสมัยปัจจุบัน. กรุงเทพฯ: ทิพยวิสุทธิ์.
ศรีอุษา กมลธรรมรักษ์. (2557). การพัฒนาคุณลักษณะอันพึงประสงค์ของผู้เรียนประถมศึกษา โดยใช้ภาวะผู้นำครู: กรณีศึกษาโรงเรียนบ้านดงชมพู สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาบึงกาฬ. วิทยานิพนธ์ ค.ด. สกลนคร:มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
สันติ มุ่งหมาย. (2564). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำครูด้านการจัดการเรียนรู้เชิงรุก (Active Learning) โดยใช้ชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพ (PLC) โรงเรียนบ้านทุ่ม (ทุ่มประชานุเคราะห์) [รายงานทางวิชาการ]. โรงเรียนบ้านทุ่ม (ทุ่มประชานุเคราะห์), สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 1.
สํานักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2553). แนวทางการจัดการเรียนรู้ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. กรุงเทพฯ: พริกหวาน กราฟฟิก.
สถาบันพัฒนาคุณภาพวิชาการ (พว.). (2560). ศาสตร์และศิลป์ของการสอน. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
อรไท แสงลุน. (2564). การพัฒนารูปแบบการส่งเสริมความสามารถในการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของครูโดยใช้การศึกษาชั้นเรียนผ่านชุมชนแห่งการเรียนรู้เชิงวิชาชีพ. วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน, มหาวิทยาลัยนเรศวร. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
DuFour, R., & Eaker, R. (1998). Professional Learning Community at work: Best practices for enhancing student achievement. Bloomington, IN: Solution Education Service.
DuFour, R., DuFour, R., & Eaker, R. (2008). Revisiting Professional Learning Communities at Work. Bloomington: Solution Tree.
Fernandez, C., & Yoshida M. (2004). Lesson Study: A Japanese Approach to Improving Mathematics Teaching and Learning. Mahwah, NJ: Lawrence Erlbaum.
Hord, S. M. (1997). Professional Learing Communities: Communities of Continuous inquiry and Improvement. Austin: Southwest Educational Development Laboratory.
Inprasit, M. (2009). Education: Mathematics teacher to excellence (5th ed.). Bangkok: Chulalongkorn University Book Center.
Inprasitha, M. (2011). One Feature of Adaptive Lesson Study in Thailand: Designing a Learning Unit. Journal of Science and Mathematics Education in Southeast Asia, 34, 47-66.
Stigler, J.W., & Hiebert, J. (1990). The teaching gap: Best ideas from the world’s teaching for improving education in the classroom. New York: Free.
Scott, J. (1990). A matter of record: Documentary sources in social research. Polity press: Cambridge.
Scott, J. (2006). Documentary research. London: Sage.
