แนวทางการพัฒนาระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน : กรณีศึกษาโรงเรียนน้ำพองศึกษา

Main Article Content

มนตรี ศรีอุทธา

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาแนวทางการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน โดยใช้กรณีศึกษาโรงเรียนน้ำพองศึกษา จังหวัดขอนแก่น ซึ่งได้จัดทำโครงการ “สถานศึกษาสีขาว ปลอดยาเสพติดและอบายมุข” ตามกลยุทธ์ NPS Model (Network–Prevent–Support) และใช้กระบวนการบริหารคุณภาพ PDCA (Plan–Do–Check–Act) ในการดำเนินงาน ผลการวิจัยพบว่า โรงเรียนมีการสร้างเครือข่ายความร่วมมือกับหน่วยงานภาครัฐและชุมชนอย่างเป็นระบบ สามารถป้องกันและคัดกรองนักเรียนกลุ่มเสี่ยงได้อย่างมีประสิทธิภาพ และสนับสนุนการพัฒนาผู้เรียนผ่านกิจกรรมสร้างสรรค์ที่ตอบสนองความต้องการของนักเรียน ส่งผลให้นักเรียนปลอดจากสารเสพติด ลดอัตราการออกกลางคัน และเพิ่มความร่วมมือระหว่างครู ผู้ปกครอง และชุมชน ผลการวิจัยสะท้อนว่าระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนที่มีประสิทธิภาพควรอาศัยการบริหารแบบมีส่วนร่วม เครือข่ายความร่วมมือ และกิจกรรมสร้างสรรค์ที่ยั่งยืน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ศรีอุทธา ม. . (2025). แนวทางการพัฒนาระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน : กรณีศึกษาโรงเรียนน้ำพองศึกษา. วารสารวิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย, 15(3), 33–38. สืบค้น จาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/CAS/article/view/283890
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2564). คู่มือระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). นโยบายการจัดการศึกษาเชิงรุกเพื่อคุณภาพผู้เรียน. กรุงเทพมหานคร: OBEC.

ประจวบ แหลมหลัก. (2557). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการแก้ไขปัญหายาเสพติดในสถานศึกษา. วารสารวิชาการครุศาสตร์, 32(2); 45-58.

สุนันทา นิลพันธุ์. (2560). การพัฒนาระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนเพื่อป้องกันพฤติกรรมเสี่ยง. วารสารการวิจัยทางการศึกษา, 10(1); 13-28.

Castells, M. (2000). The Rise of the Network Society. Oxford: Blackwell.

Rogers, E. M. (2003). Diffusion of Innovations. 5th ed. New York: Free Press.

Von Bertalanffy, L. (1968). General System Theory. New York: George Braziller.

Chouhan, P. (2018). Community-based student support systems. International Journal of Education, 14(3); 210-225.