แนวทางการพัฒนาระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน : กรณีศึกษาโรงเรียนน้ำพองศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาแนวทางการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน โดยใช้กรณีศึกษาโรงเรียนน้ำพองศึกษา จังหวัดขอนแก่น ซึ่งได้จัดทำโครงการ “สถานศึกษาสีขาว ปลอดยาเสพติดและอบายมุข” ตามกลยุทธ์ NPS Model (Network–Prevent–Support) และใช้กระบวนการบริหารคุณภาพ PDCA (Plan–Do–Check–Act) ในการดำเนินงาน ผลการวิจัยพบว่า โรงเรียนมีการสร้างเครือข่ายความร่วมมือกับหน่วยงานภาครัฐและชุมชนอย่างเป็นระบบ สามารถป้องกันและคัดกรองนักเรียนกลุ่มเสี่ยงได้อย่างมีประสิทธิภาพ และสนับสนุนการพัฒนาผู้เรียนผ่านกิจกรรมสร้างสรรค์ที่ตอบสนองความต้องการของนักเรียน ส่งผลให้นักเรียนปลอดจากสารเสพติด ลดอัตราการออกกลางคัน และเพิ่มความร่วมมือระหว่างครู ผู้ปกครอง และชุมชน ผลการวิจัยสะท้อนว่าระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนที่มีประสิทธิภาพควรอาศัยการบริหารแบบมีส่วนร่วม เครือข่ายความร่วมมือ และกิจกรรมสร้างสรรค์ที่ยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เงื่อนไขและข้อตกลงการตีพิมพ์เผยแพร่
-
กระบวนการประเมิน: บทความทุกเรื่องต้องผ่านการพิจารณาให้ความเห็นและประเมินคุณภาพทางวิชาการโดยผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Reviewers) ที่มีความเชี่ยวชาญ อย่างน้อย 3 ท่านต่อบทความ โดยรูปแบบการประเมินเป็นแบบปกปิดรายชื่อทั้งสองฝ่าย (Double-Blind Peer Review)
-
การตีพิมพ์ซ้ำซ้อน: บทความที่ส่งมาต้องไม่เคยได้รับการตีพิมพ์ในวารสารอื่นใดมาก่อน และไม่อยู่ในระหว่างการพิจารณาของวารสารอื่น
-
ข้อตกลงลิขสิทธิ์: บทความที่ได้รับการตีพิมพ์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย ห้ามนำส่วนใดส่วนหนึ่งไปทำซ้ำ ดัดแปลง หรือเผยแพร่เพื่อการค้าโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร
-
ความรับผิดชอบด้านเนื้อหา: เนื้อหา ข้อคิดเห็น ทัศนะ และความถูกต้องของข้อมูลทั้งหมดในบทความ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้นิพนธ์แต่เพียงผู้เดียว โดยไม่เกี่ยวข้องหรือถือเป็นความเห็นของบรรณาธิการและวารสารวิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2564). คู่มือระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). นโยบายการจัดการศึกษาเชิงรุกเพื่อคุณภาพผู้เรียน. กรุงเทพมหานคร: OBEC.
ประจวบ แหลมหลัก. (2557). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการแก้ไขปัญหายาเสพติดในสถานศึกษา. วารสารวิชาการครุศาสตร์, 32(2); 45-58.
สุนันทา นิลพันธุ์. (2560). การพัฒนาระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนเพื่อป้องกันพฤติกรรมเสี่ยง. วารสารการวิจัยทางการศึกษา, 10(1); 13-28.
Castells, M. (2000). The Rise of the Network Society. Oxford: Blackwell.
Rogers, E. M. (2003). Diffusion of Innovations. 5th ed. New York: Free Press.
Von Bertalanffy, L. (1968). General System Theory. New York: George Braziller.
Chouhan, P. (2018). Community-based student support systems. International Journal of Education, 14(3); 210-225.
