แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำแบบยั่งยืนของผู้บริหารโรงเรียนเทศบาล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอแนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำแบบยั่งยืนของผู้บริหารโรงเรียนเทศบาลซึ่งเป็นแนวคิดที่สำคัญในการขับเคลื่อนองค์กรให้เติบโตอย่างมั่นคง โดยคำนึงถึงผลกระทบในระยะยาวต่อเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม ภาวะผู้นำแบบยั่งยืนประกอบด้วย 6 องค์ประกอบหลัก ได้แก่ 1) การพัฒนาอย่างต่อเนื่อง 2) การบริหารทรัพยากร 3) ความยุติธรรม 4) การมีวิสัยทัศน์ 5) ความหลากหลาย และ 6) การกระจายอำนาจ ในบริบทของโรงเรียนเทศบาลซึ่งมีบทบาทสำคัญในการจัดการศึกษาขั้นพื้นฐานและตอบสนองความต้องการของท้องถิ่น การพัฒนาภาวะผู้นำแบบ ยั่งยืนของผู้บริหารจึงมีความจำเป็นอย่างยิ่ง เพื่อยกระดับคุณภาพการศึกษาและแก้ไขข้อจำกัดต่างๆ เช่น การขาดแคลน งบประมาณและบุคลากรผู้เชี่ยวชาญ จากการทบทวนวรรณกรรมที่เกี่ยวข้อง พบว่าภาวะผู้นำแบบยั่งยืนมีความสัมพันธ์เชิง บวกกับประสิทธิภาพของสถานศึกษา และมีความต้องการจำเป็นในการพัฒนาทักษะของผู้บริหารในมิติเชิงกลยุทธ์ การปรับตัว การสร้างวิสัยทัศน์ และการบริหารทรัพยากร เพื่อให้สามารถเป็นผู้นำการเปลี่ยนแปลงที่นำพาองค์กรไปสู่ความสำเร็จอย่าง ยั่งยืนได้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
• บทความทุกเรื่องได้รับการตรวจสอบทางวิชาการโดยผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 3 ท่าน ต่อ 1 เรื่อง จากภายในและภายนอกวิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย
• การตีพิมพ์และเผยแพร่ของวารสารวิทยาลัยบัณฑิตเอเซียนี้ เนื้อหาบทความ ทรรศนะและข้อคิดเห็นใด ๆ ในวารสารถือว่าเป็นของผู้เขียน โดยเฉพาะทางกองบรรณาธิการวารสาร หรือวิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย
เอกสารอ้างอิง
คมกฤช อุประศรี. (2563). ภาวะผู้นำแบบยั่งยืนในองค์กรท้องถิ่น. วารสารการบริหารรัฐกิจ, 14(2), เมษายน-มิถุนายน; 45-62.
คมสัน โสมณวัตร. (2560). ความสำคัญของการบริหารสถานศึกษาในยุคปัจจุบัน. วารสารการจัดการศึกษา, 8(1), มกราคม-มีนาคม; 101-115.
ชูศักดิ์ ภัทรกุลวณิชย์. (2561). การกระจายอำนาจทางการศึกษาในประเทศไทย. วารสารการบริหารการศึกษา, 12(2), กุมภาพันธ์; 50–62.
ธัชชัย วงศ์กิจรุ่งเรือง. (2565). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล: ความท้าทายและโอกาส. วารสาร นวัตกรรมการศึกษา, 7(1), มกราคม-มีนาคม; 12-28.
ธีระ รุญเจรญ. (2563). ความเป็นมืออาชีพในการจัดและบริหารการศึกษา ยุคปฏิรูปการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 3). ขอนแก่น: ข้าวฟ่างการพิมพ์.
ธีระนันต์ โมธรรม, วาโร เพ็งสวัสด,ิ์ และเอกลักษณ์ เพียสา (2566) องค์ประกอบ ภาวะผู้นำแบบยั่งยืนของผู้บริหารโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานครพนม. วารสารวิจัย วิชาการ, 6(3), พฤษภาคม-มิถุนายน; 77–92.
ปภาวี พิพัฒนลักษณ์. (2557). กลยุทธ์การพัฒนาภาวะผู้นำของผู้บริหารโรงเรียนเรียนร่วมตามแนวคิด ภาวะผู้นำที่ยั่งยืนเพื่อเสริมสร้างชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพ. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต (การบริหาร การศึกษา). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประไพพัตร ศรสุขพันธ์. (2568). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำแบบยั่งยืนของผู้บริหารสถานศึกษาสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาหนองคาย เขต 1. วารสารปัญญาปณิธาน. 10(1), มกราคม-มิถุนายน; 279-292.
พรทิพย์ กาญจนรัตน์. (2564). ภาวะผู้นำแบบยั่งยืนในองค์กรการศึกษา. วารสาร การบริหารการศึกษา, 7(1), มกราคม-เมษายน; 89-105.
พัชราภรณ์ สิทธิสถิตย์ และกัลยมน อินทุสุต. (2566). ความสมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำแบบยั่งยืนของ ผู้บริหารสถานศึกษากับประสิทธิผลของสถานศึกษา สังกัดกรุงเทพมหานคร. วารสารวิจัยวิชาการ, 6(6), พฤศจิกายน-ธันวาคม; 81–96.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2558). มาตรฐานวิชาชีพทางการศึกษา: ส่งมอบคนดีที่สุดให้สังคม. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธุรกิจ บัณฑิตย์
ภาวิณี วัฒนพรหม. (2564). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำแบบยั่งยืนตามหลักสัปปุริสธรรม 7 ของผู้บริหารโรงเรียนเอกชน จังหวัดกำแพงเพชร. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต (พุทธบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ ราชวิทยาลัย.
ลดาชา วิชญปรดา. (2562). การพัฒนารูปแบบภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารโรงเรียนสังกัดเทศบาลในจังหวัด ขอนแก่น. ในรายงานการประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติ ครั้งที่ 10 มหาวิทยาลัยหาดใหญ่; 1109-1118.
วสันต์ ศักดาศักดิ์, มีนมาส พรานป่า, และเบญจวรรณ ศรีมารุต. (2565). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำที่ ยั่งยืนกับประสิทธิภาพการบริหารงานวิชาการโรงเรยนของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่ การศึกษามัธยมศึกษานนทบุรี. Journal of Education Studies, 50(1), มกราคม-มีนาคม; 1-14.
ศิริชัย ประเสริฐสรรพกิจ. (2561). บทบาทภาวะผู้นำแบบยั่งยืนต่อการพัฒนาองค์กร. วารสารการจัดการ, 10(1), มกราคม-มีนาคม; 23-37.
ศิริเดช สุชีวะ. (2562). การบริหารสถานศึกษาแบบยั่งยืน: แนวทางและการประยุกต์ใช้. วารสารการศึกษาและพัฒนา, 9(3), กันยายน-ธันวาคม; 25-40.
ศุภชัย โกศลธรรมธัช. (2564). การบริหารสถานศึกษาแบบยั่งยืน. วารสารการบริหารการศึกษา, 12(2), กุมภาพันธ์; 45-60.
สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ. (2565). ผลการศึกษาประสิทธิภาพการจัดการศึกษาขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: กรมส่งเสริมการปกครองส่วนท้องถิ่น.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). รายงานการพัฒนาที่ยั่งยืนของประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานฯ.
สุขวิเลิศ คำอุ่นสาร, สุภาพ ผู้รุ่งเรอง, และเพชรสดา ภูมิพันธุ์. (2565). ความต้องการจำเป็นของภาวะผู้นำ แบบยั่งยืนของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา. วารสารการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ, 11(41), ตุลาคม-ธันวาคม; 266-274.
สุนทรีพร อำพลพร. (2564). สังเคราะห์องค์ประกอบภาวะผู้นำที่ยั่งยืนของผู้บริหารสถานศึกษา. วารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์, 7(3), กันยายน-ธันวาคม; 194-207.
Aung, P. N., & Hallinger, P. (2023). Research on sustainability leadership in higher education: A scoping review. Journal of Educational Leadership, 42(2), February; 135–158.
Elkaleh, E., Ali, N., Khurma, O., & El Sherif, H. (2025). Towards a model for sustainable leadership in educational contexts: A moderated mediated analysis of UAE and Hong Kong. International Journal of Educational Management, 39(1), January; 45–68.
Fullan, M. (2005). Leadership and sustainability: System thinkers in action. Thousand Oaks: Corwin Press.
Hargreaves, A., & Fink, D. (2006). Sustainable leadership. San Francisco: Jossey-Bass.
Kanyangale, M. I. (2022). Leadership for Sustainable and Educational Advancement - Advancing Great Leaders and Leadership. Retrieved 15th July 15, 2025.
McCann, J., & Selsky, J. W. (2012). Sustainable leadership in the era of globalization. Journal of Leadership Studies, 6(2), February; 59-62.
Motham, T., Phengsawat, W., & Pheasa, A. (2022). Strategies for developing sustainable leadership of secondary school administrators. Journal of Educational Research and Practice, 12(3), March; 310–329.
Rahim, M. H. A., Hamzah, M. I. M., & Hamid, A. (2024). Sustainable leadership practices among school leaders and their relationship with school climate. International Journal of Evaluation and Research in Education (IJERE), 13(1), January; 201-211.
Senge, P. M. (1990). The fifth discipline: The art and practice of the learning organization. New York: Doubleday/Currency.
Shriberg, M. (2002). Sustainable leadership: The role of leadership in sustainability. The International Journal of Leadership in Education, 5(3), March; 243-260.
Sterling, S. (2001). Sustainable education Re-visioning learning and change. Totnes: Green Books.
UNESCO. (2017). Education for sustainable development goals: Learning objectives. Retrieved 2028, 8th July, from https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000247444.
United Nations. (2015). Transforming our world: The 2030 Agenda for Sustainable Development. New York: United Nations Publishing.
Wachsmuth, G., Hoffmann, M., & Klose, M. (2023). Revolutionising sustainability leadership and education: Addressing the human dimension to support flourishing, culture and system transformation. Sustainability Science, 18(2); 1239–1256.
Walker, & Dimmock. (2000). Future School Administration: Western and Asian Perspectives. Hong Kong: The Chinese University Press.
Wang, J., & Anderson, E. (2010). Sustainable leadership for sustainability. Journal of Leadership Education, 9(2); 16-35.
