การสร้างมนุษยสัมพันธ์ในองค์กรทางการศึกษาในยุคดิจิทัล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอแนวคิด ความหมาย ความสำคัญ ประวัติความเป็นมา องค์ประกอบ ปัจจัย และทฤษฎีที่เกี่ยวข้องกับการสร้างมนุษยสัมพันธ์ในองค์กรทางการศึกษาในยุคดิจิทัล โดยการวิจัยเอกสาร ตำรา และแนวคิดทางทฤษฎีด้านมนุษยสัมพันธ์ เนื้อหามุ่งอธิบายธรรมชาติของมนุษย์ในฐานะสัตว์สังคม ความจำเป็นของการอยู่ร่วมกันอย่างเข้าใจและเคารพซึ่งกันและกัน รวมถึงการประยุกต์ใช้หลักมนุษยสัมพันธ์ในชีวิตประจำวันและในองค์กรทางการศึกษาในยุคดิจิทัล เพื่อส่งเสริมความร่วมมือ ความสามัคคี และประสิทธิภาพในการบริหารจัดการศึกษา บทความนี้จะเกิดประโยชน์ต่อ
ผู้ศึกษา ครูและบุคลากรทางการศึกษาและผู้ที่สนใจด้านการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์และการบริหารองค์กรทางการศึกษา ทั้งนี้เพื่อนำเสนอองค์ความรู้ และแนวทางการสร้างมนุษย์ในหน่วยงานทางการศึกษาในยุคการเปลี่ยนแปลงในยุคดิจิทัล
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
• บทความทุกเรื่องได้รับการตรวจสอบทางวิชาการโดยผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 3 ท่าน ต่อ 1 เรื่อง จากภายในและภายนอกวิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย
• การตีพิมพ์และเผยแพร่ของวารสารวิทยาลัยบัณฑิตเอเซียนี้ เนื้อหาบทความ ทรรศนะและข้อคิดเห็นใด ๆ ในวารสารถือว่าเป็นของผู้เขียน โดยเฉพาะทางกองบรรณาธิการวารสาร หรือวิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย
เอกสารอ้างอิง
ชัยพร วิชชาวุธ. (2525). มูลสารจิตวิทยา. กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. หน้า 491.
พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. (2525). กรุงเทพมหานคร : อักษรเจริญทัศน์, หน้า 930.
พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. (2538). กรุงเทพมหานคร : อักษรเจริญทัศน์.
วิจิตร อาวะกุล. (2542). เทคนิคมนุษยสัมพันธ์. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพมหานคร : โอ.เอส.พริ้นติ้ง. หน้า 300.
อำนวย แสงสว่าง. (2544).จิตวิทยาอุตสาหกรรม Industrial Psychology. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร :อักษราพิพัฒน์, หน้า 207.
อาภา จันทรสกุล. (2529). ทฤษฏีและวิธีการให้คำ ปรึกษาในโรงเรียน. กรุงเทพมหานคร :มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
Aristotle. (1998). Politics (C. D. C. Reeve, Trans.). Indianapolis, IN: Hackett Publishing Company.
David, Keith. (1977). Human Behavior at Work., New York : Graw-Hill, Co.
Newman, J. W. (1956). Human relations in administration. New York: Prentice-Hall.
