แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำในการแก้ปัญหาความขัดแย้งในองค์กร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเอกสารครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาคุณลักษณะและองค์ประกอบของภาวะผู้นำที่เกี่ยวข้องกับการจัดการความขัดแย้งในองค์กร 2) เพื่อศึกษาแนวทางการประยุกต์ใช้ภาวะผู้นำในการส่งเสริมการแก้ปัญหาความขัดแย้งในองค์กร ผู้วิจัยได้ศึกษาจากเอกสาร ตำรา และงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง และการสัมภาษณ์ผู้บริหารสถานศึกษาเขตพื้นที่การศึกษา และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา (Content Analysis)
ผลการศึกษาพบว่า ภาวะผู้นำที่มีประสิทธิภาพเป็นกลไกสำคัญในการบริหารจัดการความขัดแย้งอย่างสร้างสรรค์ โดยภาวะผู้นำเชิงเปลี่ยนแปลง (Transformational Leadership) และภาวะผู้นำแบบประชาธิปไตย (Democratic Leadership)
มีความสัมพันธ์ทางบวกกับการบริหารความขัดแย้ง โดยผู้นำควรเลือกใช้วิธี การประนีประนอม (Compromise) และ การร่วมมือ (Collaboration) เป็นหลักในการแก้ไขปัญหา ส่วนด้านคุณลักษณะสำคัญของผู้นำในการลดความขัดแย้ง ได้แก่ การใช้ทักษะการสื่อสารที่สร้างสรรค์ การเป็นผู้ฟังที่ดี ความสามารถในการคิดอย่างมีวิจารณญาณ ความสามารถในการปรับตัว การนำหลักธรรมทางพระพุทธศาสนา สังคหวัตถุ 4 มาประยุกต์ใช้เป็นแนวทางในการป้องกันความขัดแย้งอย่างยั่งยืน โดยผู้นำควรสร้างความไว้วางใจ การเปิดโอกาสให้มีส่วนร่วม และการสื่อสารอย่างโปร่งใส จะช่วยยกระดับความสัมพันธ์ ลดความตึงเครียด และนำไปสู่การทำงานที่มีประสิทธิภาพและมีเอกภาพภายในองค์กรได้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เงื่อนไขและข้อตกลงการตีพิมพ์เผยแพร่
-
กระบวนการประเมิน: บทความทุกเรื่องต้องผ่านการพิจารณาให้ความเห็นและประเมินคุณภาพทางวิชาการโดยผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Reviewers) ที่มีความเชี่ยวชาญ อย่างน้อย 3 ท่านต่อบทความ โดยรูปแบบการประเมินเป็นแบบปกปิดรายชื่อทั้งสองฝ่าย (Double-Blind Peer Review)
-
การตีพิมพ์ซ้ำซ้อน: บทความที่ส่งมาต้องไม่เคยได้รับการตีพิมพ์ในวารสารอื่นใดมาก่อน และไม่อยู่ในระหว่างการพิจารณาของวารสารอื่น
-
ข้อตกลงลิขสิทธิ์: บทความที่ได้รับการตีพิมพ์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย ห้ามนำส่วนใดส่วนหนึ่งไปทำซ้ำ ดัดแปลง หรือเผยแพร่เพื่อการค้าโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร
-
ความรับผิดชอบด้านเนื้อหา: เนื้อหา ข้อคิดเห็น ทัศนะ และความถูกต้องของข้อมูลทั้งหมดในบทความ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้นิพนธ์แต่เพียงผู้เดียว โดยไม่เกี่ยวข้องหรือถือเป็นความเห็นของบรรณาธิการและวารสารวิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย
เอกสารอ้างอิง
ชิรญาณ์ เขียวชอุ่ม. (2556). การบริหารความขัดแย้งของผู้บริหารสถานศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยา เขต 1. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.
พระครูพิสุทธิปัญญาภิวัฒน์ และ พระมหาสุเมฆ สมาหิโต. (2564). การประยุกต์ใช้หลักสังคหวัตถุ 4 เพื่อบริหารจัดการความขัดแย้งในสังคม. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 6(2), 193.
พระเทพปริยัติเมธี (ผ่อง ปสฺสนฺนจิตฺโต). (2553). ภาวะผู้นำเชิงพุทธกับการจัดการความขัดแย้งในสังคมไทย. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 1(1).
ประสิทธิ์ ทองอุ่น. (2542). ภาวะผู้นำ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์เรือนแก้ว.
วันชัย วัฒนศัพท์. (2550). การไกล่เกลี่ยข้อพิพาท: ความขัดแย้งในสังคมกับการไกล่เกลี่ย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ ม.สุโขทัยธรรมาธิราช.
เศรษฐพล บัวงาม และพิมลพรรณ เพชรสมบัติ. (2564). การบริหารจัดการความขัดแย้งของผู้บริหารสถานศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา ปทุมธานี เขต 2. วารสารวิจัยวิชาการ, 4(3), 203-213.
Aldag, R. J. & Sterns, T. M. (1991). Management. South-Western Publishing.
Simmel, Georg. (1964). Conflict and the Web of Group Affiliations. Glencoe, IL: The Free Press.
York-Barr, J., & Duke, K. (2004). What to Know about Teacher Leadership. Educational Leadership, 61(7), 44-48.