การพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนสร้างสรรค์บนพื้นฐานทุนวัฒนธรรมในเครือข่ายเศรษฐกิจระดับภาคเหนือ
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ดังนี้ (1) เพื่อศึกษาปัจจัยผลักดันเศรษฐกิจที่ส่งผลต่อกิจกรรม ในกระบวนการเศรษฐกิจชุมชนสร้างสรรค์บนพื้นฐานทุนวัฒนธรรมในเครือข่ายเศรษฐกิจระดับภาคเหนือ (2) เพื่อศึกษากิจกรรมในกระบวนการเศรษฐกิจชุมชนสร้างสรรค์บนพื้นฐานทุนวัฒนธรรมที่ส่งผลตอการจัดสรรกำไรสวนเกินของชุมชนในเครือข่ายเศรษฐกิจระดับภาคเหนือ (3) เพื่อศึกษาปัจจัยผลักดันเศรษฐกิจที่ส่งผลต่อการจัดสรรกำไรสวนเกินของชุมชนในเครือข่ายเศรษฐกิจระดับภาคเหนือ (4) เพื่อกำหนดแนวทางในการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนสร้างสรรค์บนพื้นฐานทุนวัฒนธรรม
ในเครือข่ายเศรษฐกิจระดับภาคเหนือ ซึ่งได้ทำการศึกษา เชิงปริมาณ ในพื้นที่ 5 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดเชียงราย จังหวัดน่าน จังหวัดลำปาง จังหวัดพิษณุโลก และจังหวัดนครสวรรค์ กลุ่มตัวอย่างจำนวน 500 คน จังหวัดละ 100 คน และใช้วิธี
การสุ่มตัวอย่างแบบง่าย โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง สถิติที่ใช้ในการวิจัย คือ การวิเคราะห์สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน
ซึ่งมีผลการวิจัยพบว่า (1) ปัจจัยผลักดันเศรษฐกิจชุมชน ได้แก่ การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ การพัฒนากลุ่ม/ชุมชน และการพัฒนาพื้นฐานทางกายภาพของชุมชนส่งผลเชิงบวกต่อกิจกรรมในกระบวนการเศรษฐกิจชุมชนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 และปัจจัยผลักดันเศรษฐกิจชุมชน ด้านการพัฒนาพื้นฐานทางเศรษฐกิจของชุมชนส่งผลเชิงลบต่อกิจกรรมในกระบวนการเศรษฐกิจชุมชนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ 0.01 (2) กิจกรรมในกระบวนการเศรษฐกิจชุมชน ได้แก่
การผลิต การบริโภค และการแปรรูปส่งผล เชิงบวกต่อการจัดสรรกำไรส่วนเกินของชุมชน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 และกิจกรรมในกระบวนการเศรษฐกิจชุมชน ด้านการตลาดส่งผลเชิงลบต่อการจัดสรรกำไรส่วนเกินของชุมชน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 (3) ปัจจัยผลักดันเศรษฐกิจชุมชน ได้แก่ การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ การพัฒนากลุ่ม/ชุมชน และการพัฒนาพื้นฐานทางกายภาพของชุมชนส่งผลเชิงบวกต่อการจัดสรรกำไรส่วนเกินของชุมชน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 และปัจจัยผลักดันเศรษฐกิจชุมชน ด้านการพัฒนาพื้นฐานทางเศรษฐกิจของชุมชนส่งผลเชิงลบต่อการจัดสรรกำไรส่วนเกินของชุมชนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ ระดับ 0.01 (4) แนวทางในการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนสร้างสรรค์บนพื้นฐานทุนวัฒนธรรมในเครือข่ายเศรษฐกิจระดับภาคเหนือ ควรใช้พื้นที่ชุมชนเป็นตัวตั้ง ในการจัดการด้านปัจจัยผลักดันเศรษฐกิจชุมชน โดยเชื่อมโยงกับกิจกรรมกระบวนการเศรษฐกิจชุมชนและการจัดสรรกำไรส่วนเกินของชุมชนให้เป็นกลไกกระบวนการในเรื่องการบริหารจัดการ มีการพัฒนากิจกรรมกระบวนการเศรษฐกิจชุมชน โดยจัดทำเป็น องค์ความรู้ของชุมชนเพื่อสร้างนวัตกรรมในการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนและยกระดับชุมชนเดิมให้เข้มแข็ง ให้เชื่อมโยงกับการจัดสรรกำไรส่วนเกินของชุมชน มีการจัดแผนยุทธศาสตร์ การพัฒนาเศรษฐกิจของชุมชน เพื่อการบริหารจัดการอย่างเป็นระบบ และเชื่อมโยงแผนยุทธศาสตร์ของชุมชนร่วมกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เพื่อการนำไปสู่การพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนสร้างสรรค์บนพื้นฐานทุนวัฒนธรรมได้อย่างยั่งยืน
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
• บทความทุกเรื่องได้รับการตรวจสอบทางวิชาการโดยผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 3 ท่าน ต่อ 1 เรื่อง จากภายในและภายนอกวิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย
• การตีพิมพ์และเผยแพร่ของวารสารวิทยาลัยบัณฑิตเอเซียนี้ เนื้อหาบทความ ทรรศนะและข้อคิดเห็นใด ๆ ในวารสารถือว่าเป็นของผู้เขียน โดยเฉพาะทางกองบรรณาธิการวารสาร หรือวิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย
เอกสารอ้างอิง
ชญาน์นันท์ ศิริกิจเสถียร. (2563). การเสริมสร้างความเข้มแข็งทางเศรษฐกิจชุมชนในการพัฒนาอาชีพของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนฅนรักษ์แม่หนองหลวง จังหวัดกำแพงเพชร. รายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการ (Proceeding) วิทยาการจัดการวิชาการ 2020 การประชุมวิชาการระดับชาติ ครั้งที่ 9 และระดับนานาชาติครั้งที่ 2 วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์; 661-671.
พรรษวดี พงษ์ศิริ. (2560). การพัฒนาศักยภาพเศรษฐกิจชุมชนจังหวัดมหาสารคามตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง. เศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจปริทัศน์ ปีที่ 13 ฉบับที่ 2 กรกฎาคม – ธันวาคม; 23-49.
ธันยชนก ปะวะละ, นริศรา คำสิงห์, อมร โททำ และชัยธวัช ศิริบวรพิทักษ์. (2560). การพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนกับสิ่งแวดล้อม ตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของตำบลกำพี้ อำเภอบรบือ จังหวัดมหาสารคาม. สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ธุรกิจ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม; 68-93.
ธเนศ ศรีวิชัยลำพันธ์. (2560). การพัฒนาเศรษฐกิจชุมชน. คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่; 192-193.
มงคล ด่านธานินทร์. (2541). เศรษฐกิจชุมชนเชิงระบบ : หลักการและแนวการปฏิบัติ. ในเศรษฐกิจชุมชนพึ่งตนเอง : แนวความคิดและยุทธศาสตร์. กรุงเทพฯ: กระทรวงมหาดไทย กรมการปกครอง.
สาธินี สาดบุญสร้าง. (2562). แนวทางการพัฒนาวิสาหกิจชุมชนสู่การพึ่งพาตนเองของชุมชน : กรณีศึกษาวิสาหกิจชุมชนดารุ้ลอิบาดะห์ แขวงบางมด เขตทุ่งครุ จังหวัดกรุงเทพมหานคร. สาขาการพัฒนาชุมชน คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
หมัดเฟาซี รูบามา. (2559). ปัจจัยผลักดันเศรษฐกิจการเมืองชุมชนที่ส่งผลต่อการจัดสรรกำไรส่วนเกินเพื่อพัฒนาชุมชนในจังหวัดสงขลา : กรณีศึกษากลุ่มเศรษฐกิจชุมชน. การประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติ และนานาชาติ ครั้งที่ 7 วันที่ 23 มิถุนายน 2559 มหาวิทยาลัยหาดใหญ่; 699-709.
อัญธิชา มั่นคง. (2560). บทบาทของทุนทางวัฒนธรรมกับการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชน: กรณีศึกษาชุมชนในตำบลบ้านตุ่น อำเภอเมือง จังหวัดพะเยา. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, 12(39), เดือนมกราคม - มีนาคม 2560; 90-100.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3); pp. 607-610.