ศาสตร์และศิลป์แห่งการบริหารสถานศึกษายุคใหม่: การบูรณาการเครือข่าย คุณภาพ และจิตวิญญาณผู้นำสู่ความสำเร็จที่ยั่งยืน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาบริบท แนวโน้ม และความท้าทายของการบริหารสถานศึกษายุคใหม่ภายใต้การเปลี่ยนแปลงของสังคมโลกในศตวรรษที่ 21 (2) วิเคราะห์และสังเคราะห์แนวคิดด้านศาสตร์แห่งการบริหาร ศิลป์แห่งภาวะผู้นำ การบริหารเครือข่ายทางการศึกษา ระบบคุณภาพ และจิตวิญญาณผู้นำที่สำคัญต่อการบริหารสถานศึกษายุคใหม่ และ (3) เสนอแนวทางการบูรณาการเครือข่ายทาง การศึกษา ระบบคุณภาพ และจิตวิญญาณผู้นำ เพื่อขับเคลื่อนสถานศึกษาสู่ความสำเร็จที่ยั่งยืนและการพัฒนาคุณภาพการศึกษาอย่างต่อเนื่อง
ผลการสังเคราะห์ชี้ให้เห็นว่า ผู้บริหารสถานศึกษายุคใหม่จำเป็นต้องก้าวข้ามการบริหารแบบเดิม สู่การเป็นผู้นำที่สามารถเชื่อมโยง “เครือข่าย–คุณภาพ–คุณค่า” เข้าด้วยกันอย่างสมดุล โดยอาศัยศาสตร์ แห่งการบริหาร ศิลป์แห่งภาวะผู้นำ และจิตวิญญาณแห่งความรับผิดชอบต่อผู้เรียนและสังคม การบูรณาการดังกล่าวช่วยเสริมสร้างคุณภาพผู้เรียน พัฒนาศักยภาพครู สร้างวัฒนธรรมองค์กรแห่งการเรียนรู้ และส่งเสริมความร่วมมือจากทุกภาคส่วน อันเป็นรากฐานสำคัญของการพัฒนาคุณภาพการศึกษาอย่างต่อเนื่องและยั่งยืน
บทความนี้เสนอข้อเสนอเชิงนโยบายให้หน่วยงานต้นสังกัดส่งเสริมการพัฒนาผู้บริหารด้านภาวะผู้นำเชิงคุณค่า การบริหารเครือข่าย และการขับเคลื่อนระบบคุณภาพแบบมีส่วนร่วม เพื่อสร้างสถานศึกษา ที่เข้มแข็ง ยืดหยุ่น และพร้อมรับการเปลี่ยนแปลงในอนาคต
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
• บทความทุกเรื่องได้รับการตรวจสอบทางวิชาการโดยผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 3 ท่าน ต่อ 1 เรื่อง จากภายในและภายนอกวิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย
• การตีพิมพ์และเผยแพร่ของวารสารวิทยาลัยบัณฑิตเอเซียนี้ เนื้อหาบทความ ทรรศนะและข้อคิดเห็นใด ๆ ในวารสารถือว่าเป็นของผู้เขียน โดยเฉพาะทางกองบรรณาธิการวารสาร หรือวิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย
เอกสารอ้างอิง
ไกรยราช ปุริสาร. (2568). การสร้างมนุษยสัมพันธ์ในองค์กรทางการศึกษาในยุคดิจิทัล. วารสารวิทยาลัย บัณฑิตเอเซีย, 15(4), 1–18.
ณรงค์ วิชัยรัตน์. (2562). ภาวะผู้นำทางการศึกษาในศตวรรษที่ 21. วารสารการบริหารการศึกษา, 10(2), 1–14.
ธีระ รุญเจริญ. (2560). ภาวะผู้นำและการบริหารการศึกษา. กรุงเทพฯ: ข้าวฟ่าง.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
Bass, B. M., & Riggio, R. E. (2006). Transformational leadership (2nd ed.). Mahwah, NJ: Lawrence Erlbaum Associates.
Deming, W. E. (1986). Out of the crisis. Cambridge, MA: MIT Press.
Fry, L. W. (2003). Toward a theory of spiritual leadership. The Leadership Quarterly, 14(6), 693–727.
Fry, L. W., & Nisiewicz, M. (2013). Maximizing the triple bottom line through spiritual leadership. Stanford University Press.
Fullan, M. (2014). The principal: Three keys to maximizing impact. San Francisco, CA: Jossey-Bass.
Greenleaf, R. K. (1977). Servant leadership: A journey into the nature of legitimate power and greatness. New York, NY: Paulist Press.rd, S. M. (2004). Professional learning communities: An overview. Austin, TX: Southwest Educational Development Laboratory.
Hoy, W. K., & Miskel, C. G. (2013). Educational administration: Theory, research, and practice (9th ed.). New York, NY: McGraw-Hill.
Northouse, P. G. (2022). Leadership: Theory and practice (9th ed.). Thousand Oaks, CA: Sage Publications.
Puccio, G. J., Mance, M., & Murdock, M. C. (2011). Creative leadership: Skills that drive change. Thousand Oaks, CA: Sage.
Robinson, V. M. J. (2011). Student-centered leadership. San Francisco, CA: Jossey-Bass.
Senge, P. M. (2006). The fifth discipline: The art and practice of the learning organization (Rev. ed.). New York, NY: Doubleday.
UNESCO. (2017). Education for sustainable development goals: Learning objectives. Paris: U NESCO.
Wenger, E. (1998). Communities of practice: Learning, meaning, and identity. Cambridge, UK: Cambridge University Press.
