อิทธิพลของการถูกคุกคามจากการสื่อสารผ่านสื่อออนไลน์ต่อระดับความเหงา และภาวะซึมเศร้าในกลุ่มนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่

บทคัดย่อ

                   การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอิทธิพลของการถูกคุกคามจากการสื่อสารผ่านสื่อออนไลน์ต่อระดับความเหงา และภาวะซึมเศร้าในกลุ่มนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่
เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามโดยใช้วิธีการสุ่มแบบชั้นภูมิ กระจายการเก็บรวบรวมข้อมูลไปตามสัดส่วนของแต่ละคณะ และได้กลุ่มตัวอย่างในการศึกษาจำนวน 400 คน

                   ผลการศึกษาพบว่า ผู้ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง อายุเฉลี่ย 20.20 ปี ผู้ตอบแบบสอบถามจำนวนร้อยละ 64.75 มีการประเมินพฤติกรรมการตกเป็นเหยื่อหรือการถูกคุกคามออนไลน์ (อย่างน้อย 1 ครั้ง ในระยะ 1 ปีที่ผ่านมา) ด้านความเหงาพบว่ากลุ่มตัวอย่างมีความเหงาในระดับสูง ร้อยละ 44.50 และประเมินตนเองว่ามีอาการของโรคซึมเศร้าระดับรุนแรง ร้อยละ 3.75

                             การวิเคราะห์สหสัมพันธ์ (Pearson’s Correlation) พบว่า ตัวแปรทั้งสามมีความสัมพันธ์เชิงบวกและมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 โดยระดับความเหงามีความสัมพันธ์เชิงบวกกับภาวะซึมเศร้าระดับปานกลาง () และเป็นคู่ตัวแปรที่มีความสัมพันธ์สูงที่สุด ขณะที่การถูกคุกคามออนไลน์มีความสัมพันธ์เชิงบวกในระดับปานกลางกับความเหงา () และภาวะซึมเศร้า () จากการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ (Multiple Regression) เพื่อทำนายภาวะซึมเศร้า โดยปัจจัยเกี่ยวกับระดับความเหงาและ ปัจจัยการถูกคุกคามออนไลน์เป็นตัวแปรทำนาย พบว่าแบบจำลองมีความสามารถในการทำนายอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติสูงมาก () โดยตัวแปรทำนายทั้งสองร่วมกันสามารถอธิบายความแปรปรวนของคะแนนภาวะซึมเศร้าได้ร้อยละ 30.4 () ผลการวิเคราะห์สัมประสิทธิ์แสดงให้เห็นว่า ทั้งการถูกคุกคามออนไลน์และระดับความเหงาเป็นปัจจัยที่มีความสัมพันธ์เชิงบวกและ
มีนัยสำคัญทางสถิติต่อการเพิ่มขึ้นของภาวะซึมเศร้า (Sig. = 0.000 สำหรับทั้งสองตัวแปร)
โดยระดับความเหงาเป็นปัจจัยทำนายที่มีพลังสูงสุด () ตามมาด้วย ปัจจัยการถูกคุกคามออนไลน์ () ซึ่งบ่งชี้ว่า การถูกคุกคามออนไลน์เป็นปัจจัยเริ่มต้นที่ส่งผลต่อความเหงา และทั้งสองปัจจัยมีอิทธิพลร่วมกันในการทำนายภาวะซึมเศร้า