การประยุกต์ใช้เทคโนโลยีความจริงเสริมเพื่อยกระดับชุมชนเกาะเกร็ดสู่การเป็นแหล่งท่องเที่ยวอัจฉริยะ
คำสำคัญ:
ความจริงเสริม, การท่องเที่ยว, เกาะเกร็ด, แอปพลิเคชันบทคัดย่อ
การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อออกแบบและพัฒนาแอปพลิเคชันโดยใช้เทคโนโลยีความจริงเสริม สื่อเชิงสร้างสรรค์ สนับสนุนการท่องเที่ยวในชุมชนเกาะเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี สู่การเป็นชุมชนท่องเที่ยวอัจฉริยะ Smart Tourism 2) เพื่อทดสอบและวิเคราะห์ประสิทธิภาพแอปพลิเคชันโดยใช้เทคโนโลยีความจริงเสริม สื่อเชิงสร้างสรรค์ สนับสนุนการท่องเที่ยวในชุมชนเกาะเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี สู่การเป็นชุมชนท่องเที่ยวอัจฉริยะ Smart Tourism ขอบเขตของงานวิจัย คือ ขอบเขตด้านระบบอ่านข้อมูลข่าวสารประชาสัมพันธ์กิจกรรมผ่านอินเตอร์เน็ต ระบบสามารถนำทางไปอาคาร ร้านค้าในบริเวณชุมชนเกาะเกร็ด และ ระบบสามารถแสดงผลโมเดลโดยใช้เทคโนโลยีความจริงเสริมได้ โปรแกรมที่ใช้สำหรับพัฒนาระบบภาษาซี โปรแกรมเครื่องมือที่ใช้พัฒนา ยูนิตี้ทรีดี ภาษาพีเอสพีและโปรแกรมฐานข้อมูลมายเอสคิวแอล เครื่องมือที่ใช้ในการหาประสิทธิภาพและวัดความพึงพอใจของแอปพลิเคชัน คือ แบบสอบถามแบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ โดยผู้ใช้ จำนวน 30 คน สถิติที่ใช้ใชการวิเคราะห์ ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ร้อยละ และส่วนเบี่ยงมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า 1) แอปพลิเคชันความจริงเสริมที่พัฒนาขึ้นสามารถตอบสนองความต้องการของผู้ใช้งานได้ครบถ้วนตามขอบเขตของการวิจัย และ 2) ประสิทธิภาพการใช้งานอยู่ในระดับมาก (ค่าเฉลี่ย 4.15, SD 0.73) และความพึงพอใจต่อการใช้งานอยู่ในระดับมาก (ค่าเฉลี่ย 4.11, SD 0.82) ผลลัพธ์ดังกล่าวสะท้อนให้เห็นว่า แอปพลิเคชันสามารถยกระดับประสบการณ์ของนักท่องเที่ยว (Tourist Experience) ผ่านการมีปฏิสัมพันธ์กับข้อมูลเสมือนจริง (AR Interaction) ทำให้นักท่องเที่ยวได้รับข้อมูลเชิงลึก เข้าใจเรื่องราวของแหล่งท่องเที่ยวมากขึ้น และเกิดความรู้สึกมีส่วนร่วมกับชุมชน ซึ่งเป็นองค์ประกอบสำคัญของแนวคิด “ชุมชนท่องเที่ยวอัจฉริยะ (Smart Tourism Community)”
เอกสารอ้างอิง
บุญชม ศรีสะอาด. (2545). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
เบญนภา พัฒนาพิภัทร. (2564). การพัฒนาสื่อการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมกระบวนการคิดเชิงสร้างสรรค์ในการสร้างสื่อยุคดิจิทัลร่วมกับเทคโนโลยีความเป็นจริงเสริม(AR). วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร, 42(1), 15-30.
ภาณุวัฒน์ เรืองกุลทรัพย์ ศรัณยู บุตรโคตร และ อิทธิชัย อินลุเพท. (2566). การพัฒนาสื่อแอปพลิเคชันบนอุปกรณ์เคลื่อนที่สำหรับการเรียนรู้คำศัพท์ภาษาญี่ปุ่นระดับพื้นฐานด้วยเทคโนโลยีความจริงเสริม. วารสารวิชาการและวิจัยมหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 12(2) , 45–60.
สมพงษ์ อำนวยเงินตรา. (2559). การสร้างมูลค่าเพิ่มธุรกิจโรงแรมด้วยกลยุทธ์ Blue Ocean. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร ฉบับภาษาไทย, 36(1), สืบค้นจาก
สำนักงานส่งเสริมอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์แห่งชาติ. (2556). แผนภาพวงจรการพัฒนาระบบ. สืบค้นเมื่อ 1 ตุลาคม 2567, จาก http://www.swpark.or.th/sdlcproject/index.php/14-sample-data-articles/87-2013-08-09-08-39-48
สุดารัตน์ โยชน์เยื้อน. (2563). การพัฒนาเอกสารประกอบการเรียนวิชาภาษาอังกฤษ เรื่อง Casuative Form โดยใช้เทคโนโลยีความเป็นจริงเสริม สำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5. วารสารการวิจัยกาสะลองคํา.14(2).61-76
สุพาดา สิริกุตตา. (2557). แนวทางการสร้างมูลค่าเพิ่มของแหล่งท่องเที่ยวและผลิตภัณฑ์ท่องเที่ยวของจังหวัดสิงห์บุรี ประเทศไทย. วารสารสังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
อิสริยา เลาหตีรานนท์. (2553). หนังสือนำเที่ยว. สืบค้นเมื่อ 1 ตุลาคม 2567, จาก http://www.royin.go.th
Buhalis, D., & Amaranggana, A. (2015). Smart Tourism Destinations: Enhancing Tourism Experience through Technology. In I. Tussyadiah & A. Inversini (Eds.), Information and Communication Technologies in Tourism 2015 (pp. 377–389). Springer.
Davis, F. D. (1989). Perceived usefulness, perceived ease of use, and user acceptance of information technology. MIS Quarterly, 13(3), 319–340.
Gretzel, U., Sigala, M., Xiang, Z., & Koo, C. (2015). Smart tourism: Foundations and developments. Electronic Markets, 25(3), 179–188.
http://www.kmutt.ac.th/jif/public_html/Download/Format_Checker/2/23.pdf
Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Dutch Journal of Educational Research, 2, 49–60.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา และคณาจารย์ท่านอื่นๆ ในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
