การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนแบบไมโครเลิร์นนิงร่วมกับสื่อสังคมออนไลน์ เพื่อส่งเสริมทักษะการเขียนสื่อสารสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา
คำสำคัญ:
รูปแบบการเรียนการสอน, ไมโครเลิร์นนิง, สื่อสังคมออนไลน์, การเขียนสื่อสาร, นักเรียนมัธยมศึกษาบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาองค์ประกอบของรูปแบบการจัดการเรียนการสอนแบบ
ไมโครเลิร์นนิงร่วมกับสื่อสังคมออนไลน์เพื่อเสริมทักษะการเขียนสื่อสาร 2) พัฒนารูปแบบการจัดการเรียนการสอนดังกล่าว 3) ทดลองใช้รูปแบบ และ 4) รับรองรูปแบบที่พัฒนา สำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษา
กลุ่มตัวอย่างคือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาของโรงเรียนนวมินทราชูทิศมัชฌิม จังหวัดนครสวรรค์ จำนวน 30 คน ที่ได้มาจากการสุ่มแบบเจาะจง (Purposive Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แผนการจัดการเรียนรู้ แบบทดสอบทักษะการเขียนสื่อสาร และแบบประเมินความเหมาะสมของรูปแบบ การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ t-test dependent
ผลการวิจัยพบว่า 1) รูปแบบการจัดการเรียนการสอนแบบไมโครเลิร์นนิงร่วมกับสื่อสังคมออนไลน์มีองค์ประกอบสำคัญ 5 ด้าน ได้แก่ (1) ปัจจัยนำเข้า (Input) (2) หลักการของรูปแบบ (3) วัตถุประสงค์
(4) กระบวนการจัดการเรียนรู้ 5 ขั้นตอน ได้แก่ เตรียมความพร้อม นำเสนอเนื้อหา ฝึกปฏิบัติ สะท้อนคิด และประเมินผล รวมถึง (5) เครื่องมือและสื่อการเรียนรู้ และการวัดผลประเมินผล 2) ผลการประเมินความเหมาะสมของรูปแบบโดยผู้เชี่ยวชาญอยู่ในระดับมาก 3) ผลการทดลองใช้พบว่า ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและทักษะการเขียนสื่อสารของนักเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 4) ผลการรับรองรูปแบบโดยผู้ทรงคุณวุฒิ พบว่ารูปแบบมีความเหมาะสมและสามารถนำไปใช้ได้จริงในบริบทของนักเรียนระดับมัธยมศึกษา
เอกสารอ้างอิง
คณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2563). รายงานการศึกษาไทยในศตวรรษที่ 21: การพัฒนาผู้เรียนยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
ปกรณ์ ประจันบาน. (2552). ระเบียบวิธีวิจัยทางสังคมศาสตร์. พิษณุโลก: รัตนสุวรรณการพิมพ์.
พัชรี พงษ์เจริญ. (2564). การใช้สื่อสังคมออนไลน์ในการจัดการเรียนรู้เพื่อเสริมสร้างทักษะการสื่อสารภาษาไทยของนักเรียนมัธยมศึกษา. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 14(2), 77–90.
รติมา คัมภิรานนท์. (2566). ผลของการใช้สื่อสังคมออนไลน์ต่อพฤติกรรมการใช้ภาษาเขียนของเยาวชนไทย. วารสารนิเทศศาสตร์และสื่อใหม่, 6(1), 31–47.
วรรณี แกมเกตุ. (2555). วิธีวิทยาการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: ภาควิชาวิจัยและจิตวิทยาการศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศยามน อินสะอาด. (2561). การออกแบบบทเรียน e-Learning เพื่อพัฒนาทักษะการคิดขั้นสูง. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
ศยามน อินสะอาด. (2564). การออกแบบไมโครเลิร์นนิงยุคดิจิทัล. สำนักเทคโนโลยีการศึกษา มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 16(20), 16–31.
ศิริพร ปัญญาเมธีกุล, & ติยนุช รู้แสวง. (2017). การใช้คำไทยไม่ตรงตามมาตรฐานในการสื่อสารออนไลน์. Vacana, 5(1), 62-79.
ศิริลักษณ์ บุญมาพันธ์, ศยามล อินสะอาด, & สุพจน์ อิงอาจ. (2564). การพัฒนาบทเรียนไมโครเลิร์นนิงบนเครือข่ายสังคมออนไลน์ตามแนวคอนสตรัคติวิสต์ เพื่อส่งเสริมการคิดวิเคราะห์สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6. วารสารเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา, 16(21), 65–78.
ศิรวุฒิ แสงวิสุทธิ์, & วัตสาตรี ดิถียนต์. (2023). การพัฒนาสื่อวีดิทัศน์ด้วยหลักการไมโครเลิร์นนิงสำหรับการฝึกอบรมผ่านเทคโนโลยีเคลื่อนที่ของข้าราชการกระทรวงอุดมศึกษาวิทยาศาสตร์ วิจัย และนวัตกรรม. วารสารศึกษาศาสตร์ปริทัศน์, 38(2), 61–70.
ศุภลักษณ์ วงศ์ทับทอง. (2565). ไมโครเลิร์นนิง: แนวทางใหม่ของการเรียนรู้ในยุคดิจิทัล. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 13(1), 101–115.
อัครวัฒน์ วงศ์ธีรวาณิชย์ (2565) สภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย. (ม.ป.ป.). คณะกรรมการ. ค้นเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2568, จาก https://fti.or.th/AboutUs/board?lang=TH
Buchem, I., & Hamelmann, H. (2010). Microlearning: A strategy for ongoing professional development. eLearning Papers, 21, 1–15.
Buckingham, D. (2019). The media education manifesto. Polity Press.
Flower, L., & Hayes, J. R. (1981). A cognitive process theory of writing. College Composition and Communication, 32(4), 365–387.
Giurgiu, L. (2017). Microlearning an evolving elearning trend. Buletin Ştiinţific, 22(1), 18–23.
Greenhow, C., & Lewin, C. (2016). Social media and education: Reconceptualizing the boundaries of formal and informal learning. Learning, Media and Technology, 41(1), 6–30.
Hug, T. (2016). Micro learning: Emerging concepts, practices and technologies after e-learning. Innsbruck University Press.
Hyland, K. (2016). Teaching and researching writing (3rd ed.). Routledge.
Knowles, M. (1975). Self-directed learning: A guide for learners and teachers. Association Press.
Lao-In, J., Uppamaiathichai, T., Sittiwong, T., & Lincharoen, A. (2024). A study of the necessary demands to enhance English-teaching competence using digital media for teachers in small primary schools. Journal of Faculty of Education Pibulsongkram Rajabhat University, 11(2), 66–80.
Lave, J., & Wenger, E. (1991). Situated learning: Legitimate peripheral participation. Cambridge University Press.
Lee, J., & Kim, H. (2020). Enhancing students’ writing skills through social media-based learning. Journal of Language Education and Research, 12(2), 45–58.
Likert, R. (1967). The human organization: Its management and value. McGraw-Hill.
Major, D., & Calandrino, T. (2018). Beyond chunking: Microlearning secrets for effective online education. eLearning Industry Journal, 6(4), 25–33.
Nadeem, M., Abbas, A., & Malik, S. (2021). Microlearning via social media: A new paradigm for digital education. International Journal of Educational Technology, 8(2), 120–134.
Prensky, M. (2010). Teaching digital natives: Partnering for real learning. Corwin Press.
Sawyer, R. K. (2012). Explaining creativity: The science of human innovation. Oxford University Press.
Siemens, G. (2005). Connectivism: A learning theory for the digital age. International Journal of Instructional Technology and Distance Learning, 2(1), 3–10.
Sungkawadee, R., & Sittiwong, T. (2022). The results of using social media in conjunction with online games to promote learning for undergraduate students in Faculty of Education, Naresuan University. Journal of Education and Innovation, 24(1), 236–245.
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in society: The development of higher psychological processes. Harvard University Press.
Wang, Y. (2020). The integration of social media in digital learning environments. Computers & Education, 148, 103–135.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา และคณาจารย์ท่านอื่นๆ ในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
