การท่องเที่ยวทางเลือกใหม่อย่างบูรณาการเพื่อความยั่งยืนของจังหวัดเชียงใหม่
คำสำคัญ:
การท่องเที่ยวทางเลือกใหม่, การบูรณาการ, ความยั่งยืน, การมีส่วนร่วม, กิจกรรมการท่องเที่ยวบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อ 1. ศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความยั่งยืนของจังหวัดเชียงใหม่ และ 2. เสนอรูปแบบการท่องเที่ยวทางเลือกใหม่อย่างบูรณาการเพื่อความยั่งยืนของจังหวัดเชียงใหม่ การวิจัยนี้ใช้วิธีการวิจัยแบบผสมผสาน การวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างการวิจัยเชิงปริมาณ คือ นักท่องเที่ยวที่เดินทางมาเที่ยวจังหวัดเชียงใหม่ เป็นนักท่องเที่ยวชาวไทยและชาวต่างชาติ มกราคม-กรกฎาคม 2566 การกำหนดกลุ่มตัวอย่างใช้เกณฑ์ 20 เท่าของตัวแปรสังเกต รวม 300 คน ใช้วิธีการสุ่มแบบบังเอิญ การวิเคราะห์ข้อมูลด้วยแบบจำลองสมการโครงสร้าง การวิจัยเชิงคุณภาพ ดำเนินการสัมภาษณ์เจาะลึกกลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ได้แก่ 1) ผู้ว่าราชการจังหวัด หรือผู้แทน 2) นายกองค์การบริหารจังหวัด หรือผู้แทน 3) ผู้อำนวยการสำนักงานการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย สำนักงานจังหวัดเชียงใหม่ 4) นายกสมาคมท่องเที่ยวจังหวัดเชียงใหม่ 5) ผู้แทนสมาคมผู้ประกอบโรงแรม จังหวัดเชียงใหม่ รวม 5 คน และการจัดสนทนากลุ่ม จำนวน 2 กลุ่ม และใช้การวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1. การพัฒนาสิ่งอำนวยความสะดวก มีอิทธิพลโดยรวมต่อความยั่งยืนของจังหวัดเชียงใหม่ มากที่สุด รองลงมาคือ การสนับสนุนของภาครัฐ การมีส่วนร่วมของชุมชน และการจัดการทรัพยากรท้องถิ่น ตามลำดับ และ 2. รูปแบบการท่องเที่ยวทางเลือกใหม่อย่างบูรณาการเพื่อความยั่งยืนของจังหวัดเชียงใหม่ มีการพิจารณาหลายด้านเพื่อให้เกิดความยั่งยืนในทุกมิติ การพัฒนาการท่องเที่ยวควรมุ่งเน้นการสร้างความสมดุลระหว่างการส่งเสริมการเติบโตทางเศรษฐกิจ การรักษาสิ่งแวดล้อม และการรักษาวัฒนธรรมและสังคม การพัฒนาการท่องเที่ยวที่ยั่งยืนควรมีกระบวนการที่มีความโปร่งใสและเป็นธรรม ซึ่งรวมถึงการมีส่วนร่วมของชุมชน การพัฒนาระบบการจัดการที่ดี และการส่งเสริมการใช้ทรัพยากรอย่างมีความรับผิดชอบ โดยมุ่งเน้นการสร้างความเข้มแข็งของชุมชน การส่งเสริมการมีส่วนร่วมของชุมชนในการพัฒนาและการจัดการการท่องเที่ยว การรักษาสิ่งแวดล้อม และการส่งเสริมวัฒนธรรมท้องถิ่น การพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวทางเลือกใหม่อย่างบูรณาการควรมีการจัดการที่ดี การส่งเสริมการมีส่วนร่วม และการพัฒนากิจกรรมที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมและวัฒนธรรมท้องถิ่น ซึ่งทั้งหมดนี้จะช่วยให้จังหวัดเชียงใหม่มีความยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2555). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ พ.ศ. 2555 – 2559. สืบค้น 18 พฤษภาคม 2567, จาก https://www.businesseventsthailand.com/uploads/press_media/file/190903-file-nXITRgtaP.pdf.
แผนแม่บทภายใต้ยุทธศาสตร์ชาติ การท่องเที่ยว พ.ศ. 2561 – 2580. สืบค้น 4 พฤษภาคม 2567, จาก https://www.senate.go.th/assets/portals/181/fileups/180/files/05-%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%97%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%A2%E0%B8%A7.pdf.
ศูนย์วิจัยและพัฒนาการท่องเที่ยว. (2566). เปิดตัวเลขสถิตินักท่องเที่ยวที่เดินทางเข้ามายัง ‘จังหวัดเชียงใหม่’ ปี 2566. สืบค้น 23 สิงหาคม 2567, จาก https://www.facebook.com/photo.php?fbid=681985817375927&id=100066935432873&set=a.642369361337573.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ (พ.ศ. 2561-2580). สืบค้น 8 พฤษภาคม 2567, จาก https://www.nesdc.go.th/download/document/SAC/NS_SumPlanOct2018.pdf.
Arnstein, S. R. (1969). A ladder of citizen participation. Journal of the American Institute of Planners, 35(4), 216-224.
Bebbington, A. (1999). Capitals and capabilities: A framework for analyzing peasant viability, rural livelihoods, and poverty. World Development, 27(12), 2021-2044.
Berkes, F. (2009). Community-based conservation in a globalized world. Proceedings of the National Academy of Sciences, 106(39), 15188-15193.
Bramwell, B., & Lane, B. (2000). Tourism collaboration and partnerships: Politics, practice and sustainability. Channel View Publications.
Bronfenbrenner, U. (1979). The ecology of human development: Experiments by nature and design. Harvard University Press.
Chaskin, R. J. (2001). Building community capacity: A definitional framework and case studies from a comprehensive community initiative. Urban Affairs Review, 36(3), 291-323.
Coccossis, H., & Mexa, A. (2004). The challenge of tourism carrying capacity assessment: Theory and practice. Ashgate Publishing.
Comrey, A. L., & Lee, H. B. (1992). A first course in factor analysis (2nd ed.). Hillsdale, NJ: Lawrence Erlbaum.
Hall, C. M., & Page, S. (2006). The geography of tourism and recreation: Environment, place and space. Routledge.
Hirschman, A. O. (1958). The strategy of economic development. Yale University Press.
Kotter, J. P. (1996). Leading change. Harvard Business Review Press.
Liu, W., & Ravenscroft, N. (2017). The role of government in the sustainable development of ecotourism: A case study in China. Journal of Sustainable Tourism, 25(2), 287-302
Nair, S. (2012). Public sector support and development: A review of the role of government in economic growth. Routledge.
Porter, M. E. (1990). The competitive advantage of nations. Free Press.
Pretty, J. N. (2003). Social capital and the collective management of resources. Science, 302(5652), 1912-1914.
Putnam, R. D. (2000). Bowling alone: The collapse and revival of American community. Simon & Schuster.
Sharpley, R., & Telfer, D. J. (2014). Tourism and development: Concepts and issues. Channel View Publications.
Todaro, M. P., & Smith, S. C. (2012). Economic development (11th ed.). Addison-Wesley.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา และคณาจารย์ท่านอื่นๆ ในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
