กระบวนการบ่มเพาะของครอบครัว สถานศึกษา และชุมชน เพื่อเสริมสร้างอุปนิสัยพอเพียงอย่างยั่งยืนให้แก่เด็ก

ผู้แต่ง

  • ชัชชญา คอร์เรีย นิสิตมหาบัณฑิตสาขาวิชาพัฒนศึกษา ภาควิชานโยบาย การจัดการและความเป็นผู้นำทางการศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
  • เฟื่องอรุณ ปรีดีดิลก สาขาวิชาวิชาพัฒนศึกษา ภาควิชานโยบาย การจัดการและความเป็นผู้นำทางการศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

DOI:

https://doi.org/10.14456/ojed.2020.1

คำสำคัญ:

กระบวนการบ่มเพาะ, อุปนิสัยพอเพียง

บทคัดย่อ

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ วิเคราะห์กระบวนการบ่มเพาะของครอบครัว สถานศึกษา และชุมชน เพื่อเสริมสร้างอุปนิสัยพอเพียงอย่างยั่งยืนให้แก่เด็ก โดยการสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 4 ท่าน วิเคราะห์ข้อมูลโดยการรวบรวมข้อมูลมาวิเคราะห์และสรุปองค์ความรู้ ผลการวิเคราะห์ พบว่า การบ่มเพาะ หมายถึง การอบรมสั่งสอนและการพัฒนาบุคคลหนึ่งให้มี

ความสมบูรณ์และเกิดคุณลักษณะอันดีงามจนกลายเป็นนิสัยที่ฝังลึกลงไปในตัว กระบวนการบ่มเพาะ หมายถึง ลำดับขั้นตอนที่ใช้ในการบ่มเพาะอุปนิสัยบุคคล ๆ หนึ่ง ขั้นตอนของกระบวนการบ่มเพาะอุปนิสัยพอเพียง ได้แก่ 1) การกระตุ้นความคิด 2) การวางแผน 3) การลงมือปฏิบัติ และ 4) การประเมินผล ปัจจัย ได้แก่ 1) การเสริมแรง 2) ความรู้ความเข้าใจของเด็ก 3) ความรู้ความเข้าใจของผู้บ่มเพาะ 4) ความสัมพันธ์ระหว่างผู้บ่มเพาะและเด็ก 5) ความเข้าใจธรรมชาติและความแตกต่างของเด็ก 6) การเป็นแบบอย่างที่ดี 7) ความต่อเนื่องของระยะเวลา และ 8) สิ่งสนับสนุน และเงื่อนไขของกระบวนการบ่มเพาะ ได้แก่ 1) การได้รับอิทธิพลจากการเสพสื่อ 2) การไม่เปิดรับสิ่งใหม่ 3) การเลี้ยงดู 4) ความสัมพันธ์ของคนในชุมชน

เอกสารอ้างอิง

กมลาศ ภูวชนาธิพงศ์. (2558, 2 เมษายน). วิจัยพบพุทธิปัญญาภูมิคุ้มกันวัยรุ่น ยุคบริโภคนิยม. มัชฌิมา. http://www.madchima.org/forum/index.php?topic=17101.0

ทิศนา แขมมณี. (2554). ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง: จากหลักคิดสู่วิถีปฏิบัติ. อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.

ทิศนา แขมมณี. (2559). ถอดรหัสปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงสู่การสอนกระบวนการคิด (พิมพ์ครั้งที่ 3).สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ทิศนา แขมมณี และ คณะ. (2550). กิจกรรมการปลูกฝังค่านิยมเศรษฐกิจพอเพียง สำหรับนักเรียนระดับประปฐมวัยและประถมศึกษา. ศูนย์ส่งเสริมวิชาการ.

ทัศนียา บริพิศ. (2556). วัฒนธรรมบริโภคนิยม ทุนนิยม และสัญญะ. สารอาศมวัฒนธรรมวลัยลักษณ์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์, 14(1), 40-41.

นภเนตร ธรรมบวร. (2541). การประเมินผลพัฒนาการเด็กปฐมวัย. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ปรียานุช ธรรมปิยา. (2558). การขับเคลื่อนปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงด้านการศึกษา (พ.ศ. 2549- พ.ศ. 2557) (พิมพ์ครั้งที่ 2). ศูนย์การพิมพ์เพชรรุ่ง.

วีรยุทธ วิเชียรโชติ. (2548). เทคนิคการเรียนการสอนแบบอารยวิถี ในกระบวนวิธีสืบสวน-สอบสวน เพื่อการพัฒนา เบญจลักษณะ. ก้าวใหม่.

ภัทริกา วงศ์อนันต์นนท์. (2557). พฤติกรรมการใช้อินเทอร์เน็ตของเด็กและเยาวชน. วารสารพยาบาล ทหารบก. 15(2), 173-178.

สุนันทา สิริโสภณ. (2553). เลี้ยงลูกให้เป็นอัจฉริยะ. ทีบีเค มีเดีย.

โสภิตนภา ภิญโญ. (2552). 101 วิธี สอนลูกให้ยืนบนขาตัวเองได้. พิมพ์ดี.

ศูนย์คุณธรรม (องค์การมหาชน). (มิถุนายน, 2560). สถานการณ์คุณธรรมและขับเคลื่อนสังคมคุณธรรม 8 จังหวัดภาคเหนือตอนล่าง. ใน ธนะศักดิ์ ปฏิมาประกร (ประธาน), รวมพลังประชารัฐขับเคลื่อนสังคมคุณธรรม: พอเพียง วินัย สุจริต จิตอาสา. เอกสารประกอบการประชุมของ(ศูนย์คุณธรรม (องค์การมหาชน), ศาลาสภาบริหารคณะสงฆ์จังหวัดพิจิตร วัดท่าหลวง พระอารามหลวง อำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร.

ศูนย์โรงเรียนคุณธรรม มูลนิธิยุวสถิรคุณ. (2560). ช่วยกันสร้างคนดีให้บ้านเมือง ชุมชนคุณธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 2). สหมิตรพริ้นติ้งแอนด์พับลิสชิ่ง.

Dharmapiya, P., & Saratun, M. (n.d.). Cultivating a sufficiency mindset. http://www.environnet.in.th/wp-content/uploads/2016/11/002-Cultivating-a-Sufficiency-Mindset-Thailands-Educational-Strategy-for-a-Sustainable-Society.pdf

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2020-06-27

รูปแบบการอ้างอิง

คอร์เรีย ช., & ปรีดีดิลก เ. (2020). กระบวนการบ่มเพาะของครอบครัว สถานศึกษา และชุมชน เพื่อเสริมสร้างอุปนิสัยพอเพียงอย่างยั่งยืนให้แก่เด็ก. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ทางการศึกษา, 15(1), OJED1501001 (12 pages). https://doi.org/10.14456/ojed.2020.1

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย