การพัฒนากิจกรรมศิลปะเพื่อส่งเสริมการมีส่วนร่วมทางสังคมของเด็กและเยาวชน ในชุมชนกรณีศึกษาชุมชนต้นแบบ
DOI:
https://doi.org/10.14456/ojed.2020.33คำสำคัญ:
กิจกรรมศิลปะ, การมีส่วนร่วม, เด็กและเยาวชน, ชุมชนบทคัดย่อ
การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการพัฒนากิจกรรมศิลปะเพื่อส่งเสริมการมีส่วนร่วมทางสังคมของเด็กและเยาวชนในชุมชน : กรณีศึกษาชุมชนต้นแบบ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ประกอบด้วย ชุมชนต้นแบบ จำนวน 3 ชุมชน โดยมีเกณฑ์การพิจารณา ดังนี้ 1) เป็นชุมชนที่มีการจัดกิจกรรมศิลปะอย่างต่อเนื่อง 2) เป็นชุมชนที่มีการจัดกิจกรรมศิลปะไม่ต่ำกว่า 3 ปี และกลุ่มตัวอย่างผู้ให้ข้อมูล 3 กลุ่ม คือ 1) ผู้เชี่ยวชาญด้านการจัดกิจกรรมศิลปะ จำนวน 3 คน 2) แกนนำชุมชน หรือผู้ที่รับผิดชอบในการจัดกิจกรรมในชุมชน จำนวน 9 คน 3) เด็กและเยาวชน อายุ 6-25 ปี จำนวน 15 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 1) แบบสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญด้านการจัดกิจกรรมศิลปะ 2) แบบสัมภาษณ์แกนนำชุมชน หรือผู้ที่รับผิดชอบในการจัดกิจกรรมในชุมชน 3) แบบสัมภาษณ์เด็กและเยาวชนที่เข้าร่วมกิจกรรมศิลปะในชุมชน 4) แบบสังเกตสภาพแวดล้อมและพฤติกรรมการเข้าร่วมกิจกรรมศิลปะที่ส่งเสริมการมีส่วนร่วมทางสังคมของเด็กและเยาวชนในชุมชน 5) แบบสัมภาษณ์แกนนำชุมชน หรือผู้ที่รับผิดชอบในการจัดกิจกรรมในชุมชน หลังจัดกิจกรรมศิลปะเพื่อส่งเสริมการมีส่วนร่วมทางสังคมของเด็กและเยาวชน 6) แบบสัมภาษณ์เด็กและเยาวชนที่เข้าร่วมกิจกรรมศิลปะในชุมชน หลังจัดกิจกรรมศิลปะเพื่อส่งเสริมการมีส่วนร่วมทางสังคมของเด็กและเยาวชน และ 7) แบบประเมินรับรองรูปแบบโดยผู้เชี่ยวชาญด้านการจัดกิจกรรมศิลปะ
ผลการวิจัยพบว่า กิจกรรมศิลปะเพื่อส่งเสริมการมีส่วนร่วมทางสังคมของเด็กและเยาวชนในชุมชน : กรณีศึกษาชุมชนต้นแบบ 3 ชุมชน ส่วนใหญ่อยู่ในระดับการมีส่วนร่วมแบบเด็กริเริ่ม ผู้ใหญ่สนับสนุน อยู่ในขั้นที่ผู้ใหญ่และเด็กตัดสินใจร่วมกันโดยมี 8 กิจกรรมดังนี้ คือ 1) กิจกรรมกำแพงศิลปะ 2) กิจกรรมศิลปะทราย 3) กิจกรรมพวงมโหตร 4) กิจกรรมเพ้นท์ถุงผ้า 5) กิจกรรมผ้ามัดย้อม 6) กิจกรรมตุ๊กตาหุ่นมือ 7) กิจกรรมกังหันปันรัก และ 8) กิจกรรมกระถางเพาะรัก
เอกสารอ้างอิง
ชาญวิทย์ พรนภดล. (2556). บทวิเคราะห์สถานการณ์เด็กติดเกม.http://www.healthygamer.net/sites/default/files/scribd/bthwiekhraaahsthaankaaredktidekm_2556.pdf
ทิศนา แขมมณี. (2545). กลุ่มสัมพันธ์เพื่อการทำงานและการจัดการเรียนการสอน. นิชิน แอดเวอร์ไทซิ่งกรุ๊ฟ.
บีเซเนอร์, แอล และ พิคเก็ต, เอ. (2550). Multiple intelligences and positive life habits [เกมและกิจกรรมเพื่อพัฒนาพหุปัญญา (MI) และคุณลักษณะนิสัยที่ดี]. สำนักพิมพ์เบรนเน็ท.
วราภรณ์ อยู่วัฒนา. (2544). การศึกษาการมีส่วนร่วมของเยาวชนต่อการจัดกิจกรรมการศึกษานอกระบบ
โรงเรียนของศูนย์เยาวชนกรุงเทพมหานคร. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. Chulalongkorn University Intellectual Repository (CUIR). http://cuir.car.chula.ac.th/handle/123456789/64474
อคิน รพีพัฒน์. (2537). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการพัฒนาชนบทในสภาพสังคมและวัฒนธรรมไทยและทำไมต้องพูดถึงการมีส่วนร่วมของประชาชนในการมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนา. ศักดิ์โสภาการพิมพ์.
องค์การยูนิเซฟ ประเทศไทย. (2559). ยูนิเซฟเรียกร้องให้ผู้ใหญ่รับฟังเสียงของเด็กและเยาวชนมากขึ้น. http://www.unicef.org/thailand/tha/media_25065.html
ฮาร์ท, อาร์. เอ. (1979). Innocenti essays [การมีส่วนร่วมของเด็ก จาก “การทำพอเป็นพิธีสู่ความเป็น ประชาชน]. องค์การยูนิเซฟ.
Franklin, B. (1997). The ladder of participation in matters concerning children. In J., Boyden & J., Ennew (Eds.), Children in Focus: a manual for participatory research with children. Grafisk Press.
Lansdown, G. (2001). Promoting children’s participation in democratic decision-making. Arti Grafiche Ticci.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
