กระบวนการส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิตเพื่อการอยู่ร่วมกันอย่างสมานฉันท์ของชุมชนพหุวัฒนธรรม
DOI:
https://doi.org/10.14456/ojed.2021.56คำสำคัญ:
การเรียนรู้ตลอดชีวิต, การอยู่ร่วมกันอย่างสมานฉันท์, ชุมชนพหุวัฒนธรรมบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความคิดเห็นของสมาชิกในชุมชนสมานฉันท์ต้นแบบเกี่ยวกับเรื่องการอยู่ร่วมกันอย่างสมานฉันท์ และ 2) นำเสนอข้อเสนอแนะเกี่ยวกับกระบวนการส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิตเพื่อการอยู่ร่วมกันอย่างสมานฉันท์ของชุมชนพหุวัฒนธรรมตามความคิดเห็นของสมาชิกในชุมชนสมานฉันท์ต้นแบบ มีกลุ่มตัวอย่างเป็นชุมชนสมานฉันท์ต้นแบบ 3 ชุมชนในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล ใช้วิธีการสุ่มอย่างง่าย จำนวน 400 คน เก็บข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม แบบสังเกต และแบบสัมภาษณ์เชิงลึก ผลการวิจัยพบว่า 1. ความคิดเห็นของสมาชิกในชุมชนสมานฉันท์ต้นแบบเกี่ยวกับเรื่องการอยู่ร่วมกันอย่างสมานฉันท์ 1) เรื่องการอยู่ร่วมกันอย่างสมานฉันท์ภายในชุมชนอยู่ในระดับมาก (M = 3.87, SD = 0.66) ด้านที่มากที่สุด คือ การอยู่ร่วมกันอย่างมีมิตรไมตรีต่อกัน 2) เรื่องกระบวนการส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิตเพื่อการอยู่ร่วมกันอย่างสมานฉันท์ของชุมชนพหุวัฒนธรรมอยู่ในระดับมาก (M = 3.86, SD = 0.69) ด้านที่มากที่สุด คือ กระบวนการส่งเสริมการศึกษาตามอัธยาศัย และ 2. ข้อเสนอแนะเกี่ยวกับกระบวนการส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิตเพื่อการอยู่ร่วมกันอย่างสมานฉันท์ของชุมชนพหุวัฒนธรรม ประกอบด้วย 1) กระบวนการส่งเสริมการศึกษาในระบบ เช่น การรองรับเด็กในชุมชนโรงเรียน 2) กระบวนการส่งเสริมการศึกษานอกระบบ เช่น การจัดหลักสูตรพิเศษเพื่อสอนอาชีพสำหรับผู้มีเวลาว่าง และ 3) กระบวนการส่งเสริมการศึกษาตามอัธยาศัย เช่น การจับกลุ่มคุยกันเพื่อเรียนรู้กิจกรรมตามความสนใจ
เอกสารอ้างอิง
กองพัฒนานักศึกษา สำนักงานอธิการบดี มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม. (2550). วิธีการสร้างความสมานฉันท์ในชุมชน. http://ps.npru.ac.th/std/ camp/lesson5.html
เกษรา ชัยเหลืองอุไร. (2556). ความขัดแย้งในสังคมพหุวัฒนธรรม. http://www.sktshelter.org/ index.php?name=news&file=readnews&id=21
ชาย โพธิสิตา. (2550). ศาสตร์และศิลป์แห่งการวิจัยเชิงคุณภาพ. อมรินทร์พริ้นติ้ง.
ธิดารัตน์ ศิริรัตน์. (2557). การจัดการความรู้ของครูภูมิปัญญาไทยเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิตของชุมชนในเขตภาคใต้. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ทางการศึกษา, 9(4), 80-92.
บังอร ร้อยกรอง. (2553). การพัฒนาแนวทางการจัดการศึกษาในสังคมพหุวัฒนธรรม. [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chulalongkorn University Intellectual Repository (CUIR). http://cuir.car. chula.ac.th/handle/123456789/59373.
ปาริชาติ วลัยเสถียร. (2543). กระบวนการและเทคนิคการทางานของนักพัฒนา. องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์ (ร.ส.พ.).
ไพบูลย์ วัฒนศิริธรรม. (2548). สู่สังคมสมานฉันท์ (Toward society harmony) : องค์ประกอบของสังคมสมานฉันท์. http://speakout.exteen.com/ 20051127/toward-society-harmony
ศูนย์ศึกษาและพัฒนาสันติวิธี มหาวิทยาลัยมหิดล. (2550). สานเสวนา (Dialogue). เจริญดีมั่นคงการพิมพ์.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2543). นโยบายส่งเสริมการศึกษาตลอดชีวิตของประเทศไทย. พิมพ์ดี.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2543). ยุทธ์ศาสตร์การศึกษาตลอดชีวิตเพื่อสังคมไทยในศตวรรษที่ 21. สถาบันเทคโนโลยีเพื่อการศึกษาแห่งชาติ.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2545). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545. พริกหวานกราฟฟิค.
สีลาภรณ์ นาครทรรพ. (2539). การศึกษากับการวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย: การศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
สุภางค์ จันทวานิช. (2543). การวิเคราะห์ข้อมูลในการวิจัยเชิงคุณภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 3). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุมาลี สังข์ศรี. (2545). รายงานการจัดการศึกษานอกระบบเพื่อการศึกษาตลอดชีวิต ตามแนวพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
สุวิธิดา จรุงเกียรติกุล. (2554). รวมบทบาททางวิชาการ: ความเป็นผู้นำทางการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย. โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Europa. (2003). European commission: policy areas: lifelong learning, what is lifelong learning?. http://europa.eu.int
UNESCO. (1970). An Introduction to lifelong education. UNESCO
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
