ปัจจัยที่ส่งผลต่อความผูกพันของครูโรงเรียนสอนภาษาไทย สำหรับชาวต่างประเทศในกรุงเทพมหานคร
DOI:
https://doi.org/10.14456/ojed.2021.61คำสำคัญ:
ระดับความผูกพัน, ปัจจัยที่ส่งผลต่อความผูกพัน, โรงเรียนสอนภาษาไทยสำหรับชาวต่างประเทศบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา วัตถุประสงค์การวิจัยในครั้งนี้คือ 1) เพื่อศึกษาระดับความผูกพันของครูโรงเรียนสอนภาษาไทยสำหรับชาวต่างประเทศในกรุงเทพมหานคร และ 2) เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อความผูกพันของครูโรงเรียนสอนภาษาไทยสำหรับชาวต่างประเทศในกรุงเทพมหานคร กลุ่มตัวอย่างในการวิจัย คือ ครูโรงเรียนสอนภาษาไทยสำหรับชาวต่างประเทศในกรุงเทพมหานคร สังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน จำนวน 113 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามลักษณะเป็นมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ ได้รับแบบสอบถามคืนมาคิดเป็นร้อยละ 94.69 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและการ วิเคราะห์การถดถอยพหุ ผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับความผูกพันของครูโรงเรียนสอนภาษาไทยสำหรับชาวต่างประเทศในกรุงเทพมหานครในภาพรวมมีการปฏิบัติอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่า ด้านการร่วมมือเต็มใจพยายามทำงานอย่างเต็มความสามารถ มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด รองลงมาคือด้านการพูดถึงองค์การในทางบวก ทั้งนี้ ด้านมีค่าเฉลี่ยต่ำที่สุดได้แก่ด้านความปรารถนาที่จะเป็นสมาชิกขององค์การ 2) ปัจจัยที่ส่งผลทางบวกต่อความผูกพันของครูโรงเรียนสอนภาษาไทยสำหรับชาวต่างประเทศในกรุงเทพมหานคร อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ได้แก่ ปัจจัยอายุ ปัจจัยเงินเดือน ปัจจัยลักษณะงาน และปัจจัยคุณภาพชีวิตการทำงาน โดยปัจจัยทั้ง 4 ตัวสามารถร่วมกันพยากรณ์ความผูกพันของครูโรงเรียนสอนภาษาไทยสำหรับชาวต่างประเทศในกรุงเทพมหานครได้ร้อยละ 83.5
เอกสารอ้างอิง
ณัฐพงศ์ ชัยปฏิยุทธพงศ์. (2554). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความผูกพันในองค์การของเจ้าหน้าที่ตำรวจกองกำกับการควบคุมฝูงชน 2 กองบังคับการอารักขาและควบคุมฝูงชน [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณทิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พิชิต พิทักษ์เทพสมบัติ. (2552). ความพึงพอใจในงานและความผูกพันต่อองค์การ: ความหมายทฤษฏี วิธีวิจัย การวัดและงานวิจัย. สำนักพิมพ์เสมาธรรม.
พิชญ์สินี สุนทรวร. (2549). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความผูกพันในองค์การของบุคลากรมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณทิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วัลยา กลิ่นระรวย. (2549). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความผูกพันในองค์การของพนักงานศึกษากรณีท่าอากาศยานกรุงเทพและท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ บริษัทท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณทิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศิริชัย กาญจนวาสี. (2544). ทฤษฎีการทดสอบแบบดั้งเดิม. แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รุ่งโรจน์ อรรถานิทธ์. (2554). การสร้างความผูกพันของพนักงานในองค์กร. เอช อาร์ เซนเตอร์.
อาภรณ์ ภู่วิทยพันธุ์. (2554). ความผูกพันบุคลากร. http://www.oknation.net.
AonHewitt. (2013). Trends in global employee engagement. http://www.AonHewitt.com
Best, J. W. (1970). Research in education. Practice Hall.
Gubman, E. (1998). Increasing and measuring engagement. http://gubmanconsulting.com
Hackman, J.R., & Oldham, G.R. (1980). Work redesign. Addison-Wesley Publishing Company.
Kossen, S. (1994). The human side of organization (6th ed.). HarperCollins Collage Publishers.
Lim, G. S., Marthis, R.L. & John H. (2010). Human resource management: An Asia Edition. Cengage Learning Asia Pte Ltd.
Steers, R. (1977). Antecedents and outcomes of organizational commitment. Administrative Science Quarterly, 22, 45-56.
William H. M., Benjamin S., Karen M. B., & Scott A. Y. (2009). Employee engagement tools for analysis, practice, and competitive advantage. John Wiley & Son Ltd.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
