การศึกษาสมรรถนะครูในศตวรรษที่ 21 ของครูในสหวิทยาเขตวิภาวดี สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 2 กรุงเทพมหานคร
DOI:
https://doi.org/10.14456/ojed.2021.65คำสำคัญ:
สมรรถนะครูในศตวรรษที่ 21บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ คือ เพื่อศึกษาสมรรถนะครูในศตวรรษที่ 21 ของครูในสหวิทยาเขตวิภาวดี สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 2 กรุงเทพมหานคร ประกอบด้วยสมรรถนะ 11 ด้าน ได้แก่ (1) การเตรียมแผนการสอนที่สอดคล้องกับวิสัยทัศน์ และพันธกิจของโรงเรียน (2) การสร้างสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ (3) การพัฒนา และใช้ทรัพยากรสำหรับการเรียนการสอน (4) การพัฒนาทักษะการจัดลำดับความคิดระดับสูง (5) การอำนวยความสะดวกในการเรียนรู้ (6) การส่งเสริมจรรยาบรรณวิชาชีพ (7) ส่งเสริมการพัฒนาชีวิต และทักษะวิชาชีพแก่ผู้เรียน (8) การวัด และประเมินพฤติกรรมของผู้เรียน (9) การพัฒนาด้านวิชาชีพ (10) การสร้างเครือข่ายกับผู้เกี่ยวข้องโดยเฉพาะผู้ปกครองนักเรียน (11) การจัดสวัสดิการ และภารกิจแก่นักเรียน กลุ่มตัวอย่าง คือ ครูผู้สอนใน 5 รายวิชาหลัก ได้แก่ วิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ ภาษาอังกฤษ ภาษาไทย และสังคมศึกษา จำนวน 215 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามเกี่ยวกับสมรรถนะครูในศตวรรษที่ 21 วิเคราะห์ข้อมูลโดยการแจกแจงคว่าถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัย พบว่า ครูผู้สอนมีสมรรถนะภาพรวมทั้ง 11 ด้าน มีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก โดยด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ด้านการส่งเสริมจรรยาบรรณวิชาชีพครู และด้านที่มีค่าเฉลี่ยต่ำที่สุด คือ ด้านการสร้างเครือข่ายกับผู้มีส่วนได้ส่วนเสียกับโรงเรียน นอกจากนี้ยังมีข้อค้นพบที่อยู่นอกเหนือวัตถุประสงค์ของการวิจัยนี้ คือ ครูผู้สอนที่มีเพศต่างกัน มีสมรรถนะครูในศตวรรษที่ 21 ในภาพรวมไม่แตกต่างกัน
เอกสารอ้างอิง
ดารารัตน์ จันทร์กาย. (2557). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการยกระดับคุณภาพการศึกษาของสถานศึกษาขั้นพื้นฐานในประเทศไทย. มหาวิทยาลัยราชภัฎอุตรดิตถ์.
ธีรวุฒิ เอกะกุล. (2542). ระเบียบวิธีวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. สถาบันราชภัฎอุบลราชธานี.
พิณสุดา สิริรังธศรี. (2557). การยกระดับคุณภาพครูไทยในศตวรรษที่ 21. มาตา การพิมพ์.
ภัครดา มากเทพพงษ์. (2556). กลยุทธ์การส่งเสริมสมรรถนะประจำสายงานของครูโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 9 จังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ทางการศึกษา คณะครุศาสตร์, 9(4), 36 –378.
มาลินี ริบรวมทรัพย์. (2544). ศึกษาการมีส่วนร่วมขององค์การบริหารส่วนตำบลในการบริหารการจัดการศึกษานอกโรงเรียนเพื่อพัฒนาอาชีพของชุมชน อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต.
ฤทัยวรรณ หาญกล้า และ ปิยพงษ์ สุเมตติกุล. (2556). การพัฒนากลยุทธ์การบริหารสถานศึกษาระดับประถมศึกษาเพื่อส่งเสริมการมีส่วนร่วมของชุมชนในระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 41(3).
วิจารณ์ พานิช. (2553). ครูเพื่อศิษย์. อัมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พลับลิชชิ่ง.
วีรวัฒน์ ปันนิดามัย. (2544). ผู้นำการเปลี่ยนแปลง. เอ็กซ์ปอเน็ท.
สำนักงบประมาณ. (2552). หนังสือราชการที่ นร 0712/2953 เรื่อง การอนุมัติงบประมาณพัฒนาครูและผู้บริหารสถานศึกษา ปี 2553 ลงวันที่ 10 พฤศจิกายน 2552. สำนักงบประมาณ.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2557). แผนปฏิบัติการประจำปีงบประมาณ 2558. กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานเลขาธิการคุรุสภา. (2539). เกณฑ์มาตรฐานวิชาชีพครูของคุรุสภา พ.ศ.2539 (พิมพ์ครั้งที่ 2). คุรุสภา.
สำนักทดสอบทางการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2556). สรุปผลการประเมินคุณภาพภายนอกรอบสาม (2554-2558) ของสถานศึกษาสังกัดคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ปี พ.ศ.2554. กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักบริหารงานการมัธยมศึกษาตอนปลาย สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2558). แนวทางการจัดทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ที่เน้นสมรรถนะทางสาขาวิชาชีพ. กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2553). แนวทางการนำจุดเน้นการพัฒนาผู้เรียนสู่การปฏิบัติ. สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา.
SEAMEO INNOTECH. (2010). Teaching competency standards in Southeast Asian Countries eleven countries audit. SEAMEO INNOTECH.
Hanushek and Rivkin. (2010). The distribution of teacher quality and implications for policy. http://www.jstor.org/stable/27805002
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
