การพัฒนาผลสัมฤทธิ์หลักการใช้ภาษาไทยและอัตมโนทัศน์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โดยใช้รูปแบบการพัฒนามโนทัศน์
DOI:
https://doi.org/10.14456/ojed.2025.26คำสำคัญ:
ผลสัมฤทธิ์หลักการใช้ภาษาไทย, อัตมโนทัศน์, รูปแบบการพัฒนามโนทัศน์, นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์หลักการใช้ภาษาไทยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ก่อนและหลังการจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบการพัฒนามโนทัศน์ และ 2) เปรียบเทียบอัตมโนทัศน์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ก่อนและหลังการจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบการพัฒนามโนทัศน์ ตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5/1 โรงเรียนแห่งหนึ่งในจังหวัดกาญจนบุรี จำนวน 33 คน ซึ่งได้มาจากการสุ่มอย่างง่ายด้วยวิธีการจับสลากโดยใช้ห้องเรียนเป็นหน่วยสุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย 1) แผนการจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบการพัฒนามโนทัศน์ ซึ่งมีค่าดัชนีความสอดคล้อง เท่ากับ 1.00 ทุกรายการประเมิน 2) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์หลักการใช้ภาษาไทย ซึ่งมีค่าดัชนีความสอดคล้องอยู่ระหว่าง 0.67-1.00 มีค่าเฉลี่ยรายฉบับ เท่ากับ 0.96 และมีค่าความยากง่าย (p) อยู่ในช่วง 0.41-0.88 ค่าอำนาจจำแนก (r) อยู่ในช่วง 0.45-0.82 และมีค่าความเที่ยง เท่ากับ 0.82 และ 3) แบบวัดอัตมโนทัศน์ ซึ่งมีค่าดัชนีความสอดคล้องอยู่ระหว่าง 0.67-1.00 มีค่าเฉลี่ยรายฉบับ เท่ากับ 0.87 และมีค่าความเที่ยง เท่ากับ 0.89 สถิติที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ค่าเฉลี่ยเลขคณิต (M) ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (SD) และการทดสอบค่าทีแบบกลุ่มตัวอย่างไม่เป็นอิสระต่อกัน ผลการวิจัย พบว่า 1) นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 มีคะแนนผลสัมฤทธิ์หลักการใช้ภาษาไทยหลังการจัดการเรียนรู้สูงกว่าก่อนการจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบการพัฒนามโนทัศน์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 2) นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 มีคะแนนอัตมโนทัศน์หลัง การจัดการเรียนรู้สูงกว่าก่อนการจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบการพัฒนามโนทัศน์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
เอกสารอ้างอิง
ภาษาไทย
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
ชลธิชา ม่วงศรีจันทร์. (2559). ผลของการใช้รูปแบบการพัฒนามโนทัศน์ที่มีต่อผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้หลักการใช้ภาษาไทยและความสามารถในการให้เหตุผลเชิงอุปนัยของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 3 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. CUIR at Chulalongkorn University. http://doi.org/10.58837/CHULA.THE.2016.275
ฐะปะนีย์ นาครทรรพ. (2521). คู่มือครูวิชาภาษาไทย. คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุพัตรา อุตมัง. (2560). ผลของการใช้รูปแบบการพัฒนามโนทัศน์ในการจัดกิจกรรมการเรียนรู้หลักการใช้ ภาษาไทยที่มีต่อความคิดเชิงมโนทัศน์และความคงทนในการเรียนรู้ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 45(3), 175-187. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/EDUCU/article/view/107428/85019
อรรถพงษ์ ผิวเหลือง, บัญชา เกียรติจรุงพันธุ์ และ ณัฐกิตติ์ สิริวัฒนาทากุล. (2563). สภาพการจัดการเรียนรู้ของครูภาษาไทย : แนวทางในการแก้ปัญหา. วารสาร “ศึกษาศาสตร์์ มมร” คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลััยมหามกุฏราชวิทยาลััย, 8(2), 195-211. http://ojs.mbu.ac.th/index.php/edj/article/view/1146/849
ไอริสา พรหมจรรย์. (2559). ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวคิดมนุษยนิยมแนวใหม่ในการเสริมสร้างอัตมโนทัศน์ และแรงจูงใจต่อเนื่องของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์]. สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.). https://dric.nrct.go.th/Search/SearchDetail/297446
ภาษาอังกฤษ
Adelman, H. S., & Taylor, L. (2005). Classroom climate. In S. W. Lee, P. A. Lowe & E. Robinson (Eds.). Encyclopedia of School Psychology. Sage.
Ausubel, D. (1963). The psychology of meaningful verbal learning. Grune & Stratton.
Berndt, T. J., Burgy, L., & Bracken, B. A. (1996). Handbook of self-concept: Developmental, social, and clinical considerations. John Wiley & Sons.
Cattell, R. B. (1971). Abilities: Their structure, growth, and action. Houghton Mifflin.
Cooley, C. H. (1902). Human nature and the social order. Charles Scribner's Sons.
Dewey, J. (1997). How we think. Dover.
Estes, T. H., Mintz, S. L., & Gunter, M. A. (2011). Instruction: A models approach (6th ed). Allyn and Bacon.
Fitts, W. H. (1972). The self concept and behavior: Overview and supplement. Dede Wallace Center.
Khalaila, R. (2015). The relationship between academic self concept, intrinsic motivation, test anxiety, and academic achievement among nursing students: Mediating and moderating effects. Nurse Education Today, 35(3), 432–438. https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S0260691714003487?via%3Dihub
Krathwohl, D. R. (2002). A revision of bloom's taxonomy: An overview. Theory Into.
Martha K. (2017). Social and emotional learning. Journal of Pediatric Health Care, 31(5), 521-522. https://www.jpedhc.org/action/showPdf?pii=S0891-5245%2817%2930358-9
Marzano, R. J. (2001). Designing a new taxonomy of educational objectives. Corwin Press.
Olagoke, A. M. (2016). Attitude, self-concept and achievement of junior secondary school students in basic science in ekiti state, nigeria. Journal of Educational and Social Research, 6(1), 167-171. https://doi.org/10.5901/jesr.2016.v6n1p167
Shavelson, R. J., Hubner, J. J., & Stanton, G. C. (1976). Self-concept: Validation of construct interpretations. Review of Educational Research, 46(3), 407-441. https://www.researchgate.net/publication/269462101
Taba, H. (1967). Curriculum development: Theory and practice. Harcourt, Brace & World.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารอิเล็กทรอนิกส์ทางการศึกษา
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
