พุทธนวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ประยุกต์ : มิติใหม่ของการจัดการเรียนรู้ของครูสังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรมพื้นที่จังหวัดนครพนม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการจัดการเรียนรู้ของครูสังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรมโดยใช้พระพุทธศาสนาเป็นฐาน 2) พัฒนากระบวนการจัดการเรียนรู้ของครูสังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรมโดยใช้พระพุทธศาสนาเป็นฐาน 3) ประเมินกระบวนการจัดการเรียนรู้ของครูสังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรมโดยใช้พระพุทธศาสนาเป็นฐานพื้นที่จังหวัดนครพนม เป็นงานวิจัยและพัฒนา R&D กลุ่มผู้ทรงคุณวุฒิที่ใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกและสนทนากลุ่มเฉพาะกับผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้อง จำนวน 15 คน กลุ่มตัวอย่างเป็นครูสังคมศึกษาฯ จำนวน 149 คน กำหนดขนาดของกลุ่มตัวอย่างจากสูตรของทาโร่ยามาเน่ ใช้ระดับความความคลาดเคลื่อนที่ 0.05 จากประชากร จำนวน 237 คน กลุ่มทดลองชุดคู่มือเป็นนักเรียน จำนวน 129 คน แบ่งออกเป็น ๔ ห้อง เครื่องมือในการศึกษาคือแบบสัมภาษณ์ และแบบสอบถาม แบบสนทนากลุ่มเฉพาะ และชุดปฏิบัติการวิจัย วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยสถิติพื้นฐาน และเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1) ครูมีความเห็นอยู่ในระดับมาก หากการสอนที่ใช้หลักพระพุทธศาสนาเป็นฐาน สามารถพัฒนาคุณธรรมจริยธรรม และเป็นประโยชน์ต่อผู้เรียน พบอุปสรรคสำคัญในการประยุกต์ใช้ที่เชื่อมโยงกับความไม่สนใจของนักเรียน และความไม่พร้อมของครู 2) รูปแบบการจัดการเรียนรู้ 4 แบบ ที่ประยุกต์ใช้หลักธรรมทางพระพุทธศาสนา ได้แก่ อริยสัจ 4 (สำหรับการแก้ปัญหา) อิทธิบาท 4 (สำหรับการสร้างแรงจูงใจ) ไตรสิกขา (สำหรับการพัฒนาแบบองค์รวม) สัปปุริสธรรม 7 (สำหรับการอยู่ร่วมกับผู้อื่นในสังคม) 3) การประเมินประสิทธิภาพรูปแบบการสอนทั้ง 4 แบบที่พัฒนาขึ้น มีประสิทธิภาพผ่านเกณฑ์ 80/80 การเปรียบเทียบคะแนนก่อนและหลังเรียน พบว่า คะแนนหลังเรียนของนักเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
สงวนสิทธิ์โดย วารสารศึกษิตาลัย วัดศรีสุมังคล์
เลขที่ 962 ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดหนองคาย
โทร. 086-8894578
E-mail : Sjmcunk@gmail.com
Website :https://so01.tci-thaijo.org/index.php/SJ
เอกสารอ้างอิง
การอ้างอิง
กุลิสรา จิตรชญาวณิช. (2562). การจัดการเรียนรู้. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิศนา แขมมณี. (2562). ศาสตร์การสอน : องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 23). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2557). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. (พิมพ์ครั้งที่ 27). กรุงเทพมหานคร: บริษัท เอส. อาร์ พริ้นติ้ง. แมสโปรดักส์ จำกัด.
พุทธทาสภิกขุ. (2537). ฆราวาสธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร : มูลนิธิธรรมทาน ไชยา.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วลิดา อุ่นเรือน. (2563). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ตามแนวทฤษฎีการสร้างความรู้ด้วยการปฏิสัมพันธ์ทางสังคมร่วมกับแนวคิดการเรียนรู้ตามสภาพจริงเพื่อส่งเสริมความสามารถในการจัดการเรียนรู้ที่เน้นความแตกต่างระหว่างบุคคลสำหรับนักศึกษาครู. ใน วิทยานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานครพนม. (2567). นโยบายและจุดเน้นของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานครพน. เรียกใช้เมื่อ 28 ตุลาคม 2567 จาก https://shorturl.asia/u5d6Z.
Knowles, M. S. (1975). Self-directed learning: A guide for learners and teachers. New York: Association Press.
Schön, D. A. (1983). The Reflective Practitioner: How Professionals Think in Action. New York: Basic Books.
Starratt, R. J. (2017). Moral Leadership in Schools: Professionalism, Ethics, and the Challenge of Democratic Leadership. Charlotte. NC: Information Age Publishing.
Tyler, R. W. (1949). Basic Principles of Curriculum and Instruction. Chicago: University of Chicago Press.
Yamane, Taro. (1967). Statistics, An Introductory Analysis. 2nd Ed. New York: Harper and Row.
