การพัฒนาศักยภาพของเทศบาลเมืองสองพี่น้องในการใช้ประโยชน์ จากการกระจายอำนาจ เพื่อส่งเสริมเศรษฐกิจท้องถิ่นอย่างยั่งยืน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษานี้มุ่งวิเคราะห์ศักยภาพของเทศบาลเมืองสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรีในการใช้ ประโยชน์จากการกระจายอำนาจเพื่อส่งเสริมเศรษฐกิจท้องถิ่นอย่างยั่งยืน มีวัตถุประสงค์ในการศึกษา คือ 1.เพื่อศึกษารูปแบบและกระบวนการกระจายอำนาจทางการปกครองและการคลัง ในเทศบาลเมืองสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี 2.เพื่อวิเคราะห์ผลของการกระจายอำนาจต่อ การพัฒนาเศรษฐกิจท้องถิ่นในพื้นที่เทศบาลเมืองสองพี่น้องและ 3.เพื่อเสนอแนวทางการพัฒนา ศักยภาพของเทศบาลเมืองสองพี่น้องในการใช้ประโยชน์จากการกระจายอำนาจเพื่อส่งเสริมเศรษฐกิจ ท้องถิ่นอย่างยั่งยืน ซึ่งเป็นการศึกษาเชิงคุณภาพ เก็บข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลหลัก ได้แก่ข้าราชการ เจ้าหน้าที่ สมาชิกสภาเทศบาล ผู้นำชุมชน รวมทั้งสิ้น 20 คน
ผลการวิจัย พบว่า 1.การกระจายอำนาจด้านการบริหารทำให้เทศบาลเมืองสองพี่น้อง มีความยืดหยุ่นและตอบสนองต่อความต้องการของประชาชนได้รวดเร็วโดยเฉพาะงานบริการพื้นฐาน แต่การดำเนินงานโครงการขนาดใหญ่ยังคงต้องพึ่งพาการอนุมัติและงบประมาณจากส่วนกลาง ขณะที่ ด้านการคลัง แม้เทศบาลมีรายได้จากภาษีท้องถิ่น แต่ยังพึ่งพาเงินอุดหนุน ทำให้ขาดความคล่องตัว ทางการเงิน 2.ผลการกระจายอำนาจส่งผลเชิงบวกต่อเศรษฐกิจท้องถิ่นอย่างชัดเจนทั้งการเพิ่มรายได้ การสร้างงานและอาชีพที่ครอบคลุมหลายกลุ่ม การขยายธุรกิจท้องถิ่นและการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ เพื่อเสริมขีดความสามารถในการแข่งขันแต่ยังมีข้อจำกัดด้านตลาด การประสานงานและทักษะดิจิทัล ของประชาชนบางกลุ่มและ 3. แนวทางพัฒนาที่เสนอ ได้แก่ การยกระดับศักยภาพบุคลากร การใช้ เทคโนโลยีเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการบริหาร การสนับสนุนธุรกิจชุมชน การสร้างเครือข่ายความร่วมมือ หลายภาคส่วนและการดำเนินงานตามหลักธรรมาภิบาลและเศรษฐกิจพอเพียงเพื่อสร้างความยั่งยืนทั้ง ด้านเศรษฐกิจและคุณภาพชีวิตของประชาชนในระยะยาว ข้อเสนอแนะสำคัญได้แก่การพัฒนา ศักยภาพบุคลากร การใช้เทคโนโลยีเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพ การสร้างเครือข่ายความร่วมมือกับภาคส่วน ต่าง ๆ การพัฒนาตลาดออนไลน์ และการผลักดันนโยบายเศรษฐกิจที่ยั่งยืนโดยยึดหลักเศรษฐกิจ พอเพียง เพื่อสร้างความมั่นคงทางเศรษฐกิจและคุณภาพชีวิตที่ยั่งยืนให้กับประชาชนในพื้นที่
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา นาคะนาท. (2562). การพัฒนาศักยภาพอาชีพและเครือข่ายตลาดเพื่อเสริมสร้างขีดความสามารถในการแข่งขันของท้องถิ่น. วารสารการพัฒนาท้องถิ่น, 11(2), 85–104.
ชัยยุทธ สายเนตร. (2564). การเข้าถึงเทคโนโลยีดิจิทัลของผู้สูงอายุและกลุ่มเปราะบางในระดับท้องถิ่น. วารสารสังคมศาสตร์และการพัฒนา, 13(2), 112–130.
ชาญชัย พัฒนานุวงศ์. (2560). การถ่ายโอนภารกิจด้านสาธารณสุขและการศึกษาให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น: ปัญหาและอุปสรรค. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์, 15(1), 77–98.
จารุวรรณ ศรีสุวรรณ. (2563). การสนับสนุนตลาดชุมชนและโครงสร้างพื้นฐานท้องถิ่นกับการเติบโตของธุรกิจรายย่อย. วารสารเศรษฐกิจชุมชน, 8(1), 45–63.
ดวงมณี เลาวกุล. (2562). ข้อจำกัดด้านการจัดเก็บภาษีขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นไทย. วารสารการคลังและนโยบายสาธารณะ, 6(2), 33–52.
ณรงค์ แก้วคำ. (2563). การบริหารจัดการเทศบาลในยุคการกระจายอำนาจ. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์, 25(2), 55-70.
บุญช่วย สุขประเสริฐ. (2564). การใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการมีส่วนร่วมของชุมชนกับความโปร่งใสของเทศบาล. วารสารการบริหารท้องถิ่น, 14(1), 59–78.
ปรีชา เจริญพงศ์. (2562). ความไม่สมดุลระหว่างภารกิจกับรายได้ของเทศบาลและผลกระทบต่อ การพัฒนา. วารสารการเงินการคลังภาครัฐ, 9(3), 21–40.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ (ก.พ.ร.). (2562). แนวทางการส่งเสริมธรรมาภิบาล
ในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: ก.พ.ร.. (2564).
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ (ก.พ.ร.). (2562).รายงานสถานะการกระจายอำนาจในประเทศไทย. กรุงเทพฯ.
หน่วยงานวิจัยภาครัฐ. (2565). รายงานวิจัยการพัฒนาองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ.
สุนีย์ หวังพิชญสุข. (2560). วิสาหกิจชุมชนกับการพัฒนาเศรษฐกิจฐานรากอย่างยั่งยืน. วารสารพัฒนาชุมชน, 9(1), 66–84.
สุภาวดี รัตนโชคดี. (2563). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการกำหนดนโยบายท้องถิ่น: ศึกษากรณีเทศบาลในภาคกลาง. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 11(2), 101–120.
สิริลักษณ์ ชัยศรี. (2561). การกระจายอำนาจกับการบริหารท้องถิ่นไทย: ข้อจำกัดและความท้าทายเชิงนโยบาย. วารสารการเมืองการปกครองท้องถิ่น, 10(2), 1–20.
วิเชียร ทองไทย. (2561). แนวทางการจัดตั้งกองทุนสนับสนุนท้องถิ่นและการพัฒนาทักษะดิจิทัลผู้ประกอบการ. วารสารเศรษฐกิจและสังคมดิจิทัล, 5(2), 89–107.
หน่วยงานวิจัยภาครัฐ. (2565). รายงานวิจัยการพัฒนาองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง
Arnstein, S. R. (1969). A Ladder of Citizen Participation. Journal of the American Institute of Planners, 35(4), 216–224.
Becker, G. S. (1964). Human capital: A theoretical and empirical analysis, with special reference to education. University of Chicago Press.
Faguet, J.-P. (2014). Decentralization and Governance. World Development, 53, 2-13.
Lewin, K. (1951). Field theory in social science. Harper & Row.
Oates, W. E. (1972). Fiscal federalism. Harcourt Brace Jovanovich.
Ostrom, E. (1990). Governing the Commons: The Evolution of Institutions for
Collective Action. Cambridge University Press.
Rondinelli, D. A. (1981). Government Decentralization in Comparative Perspective: Theory and Practice in Developing Countries. International Review of Administrative Sciences, 47(2), 133-145.
Smith, B. C. (2010). Decentralization: The Territorial Dimension of the State.
Routledge.
Smoke, P. (2015). Rethinking Decentralization: Assessing Challenges to a Popular Public Sector Reform. Public Administration and Development, 35(2), 97-112.
World Bank. (2018). Local Economic Development: Lessons from the Field. Washington, DC.
