Developing the potential of Song Phi Nong Municipality to utilize decentralization to promote sustainable local economy
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study aimed to analyze the potential of Song Phi Nong Municipality, Suphan Buri Province, to utilize decentralization to promote a sustainable local economy. The objectives were: 1.to study the administrative and fiscal decentralization model and process in Song Phi Nong Municipality, Suphan Buri Province; 2.to analyze the effects of decentralization on local economic development within the Song Phi Nong Municipality; and 3.to propose strategies for developing Song Phi Nong Municipality's potential to utilize decentralization to promote a sustainable local economy. This qualitative study involved in-depth interviews with 20 key informants, including civil servants, officials, municipal council members, and community leaders.
The results revealed 1.that administrative decentralization has enabled SongPhi Nong Municipality to be more flexible and responsive to public needs, particularly in basic services. However, large-scale project implementation still relies on centralized approvals and budgets. Meanwhile, despite revenue from local taxes, the municipality still relies on subsidies, resulting in a lack of financial flexibility. 2.Decentralization has clearly positively impacted the local economy, including increased income, job creation, and career opportunities across diverse groups, the expansion of local businesses, and 3.the development of human resources to enhance competitiveness. However, market constraints remain, and digital coordination and skills of some population groups remain. Proposed development strategies include enhancing personnel capacity, leveraging technology to enhance administrative efficiency, and supporting community businesses. Establishing a multi-sectoral collaborative network and operating in accordance with the principles of good governance and the sufficiency economy to create long-term economic sustainability and the quality of life of the people. Key recommendations include developing human potential, using technology to increase efficiency, establishing collaborative networks with various sectors, developing online markets, and promoting sustainable economic policies based on the principles of the sufficiency economy to create economic stability and a sustainable quality of life for local people.
Keywords : Capacity Development / Decentralization / Promotion of sustainable local economy
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กาญจนา นาคะนาท. (2562). การพัฒนาศักยภาพอาชีพและเครือข่ายตลาดเพื่อเสริมสร้างขีดความสามารถในการแข่งขันของท้องถิ่น. วารสารการพัฒนาท้องถิ่น, 11(2), 85–104.
ชัยยุทธ สายเนตร. (2564). การเข้าถึงเทคโนโลยีดิจิทัลของผู้สูงอายุและกลุ่มเปราะบางในระดับท้องถิ่น. วารสารสังคมศาสตร์และการพัฒนา, 13(2), 112–130.
ชาญชัย พัฒนานุวงศ์. (2560). การถ่ายโอนภารกิจด้านสาธารณสุขและการศึกษาให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น: ปัญหาและอุปสรรค. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์, 15(1), 77–98.
จารุวรรณ ศรีสุวรรณ. (2563). การสนับสนุนตลาดชุมชนและโครงสร้างพื้นฐานท้องถิ่นกับการเติบโตของธุรกิจรายย่อย. วารสารเศรษฐกิจชุมชน, 8(1), 45–63.
ดวงมณี เลาวกุล. (2562). ข้อจำกัดด้านการจัดเก็บภาษีขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นไทย. วารสารการคลังและนโยบายสาธารณะ, 6(2), 33–52.
ณรงค์ แก้วคำ. (2563). การบริหารจัดการเทศบาลในยุคการกระจายอำนาจ. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์, 25(2), 55-70.
บุญช่วย สุขประเสริฐ. (2564). การใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการมีส่วนร่วมของชุมชนกับความโปร่งใสของเทศบาล. วารสารการบริหารท้องถิ่น, 14(1), 59–78.
ปรีชา เจริญพงศ์. (2562). ความไม่สมดุลระหว่างภารกิจกับรายได้ของเทศบาลและผลกระทบต่อ การพัฒนา. วารสารการเงินการคลังภาครัฐ, 9(3), 21–40.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ (ก.พ.ร.). (2562). แนวทางการส่งเสริมธรรมาภิบาล
ในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: ก.พ.ร.. (2564).
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ (ก.พ.ร.). (2562).รายงานสถานะการกระจายอำนาจในประเทศไทย. กรุงเทพฯ.
หน่วยงานวิจัยภาครัฐ. (2565). รายงานวิจัยการพัฒนาองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ.
สุนีย์ หวังพิชญสุข. (2560). วิสาหกิจชุมชนกับการพัฒนาเศรษฐกิจฐานรากอย่างยั่งยืน. วารสารพัฒนาชุมชน, 9(1), 66–84.
สุภาวดี รัตนโชคดี. (2563). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการกำหนดนโยบายท้องถิ่น: ศึกษากรณีเทศบาลในภาคกลาง. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 11(2), 101–120.
สิริลักษณ์ ชัยศรี. (2561). การกระจายอำนาจกับการบริหารท้องถิ่นไทย: ข้อจำกัดและความท้าทายเชิงนโยบาย. วารสารการเมืองการปกครองท้องถิ่น, 10(2), 1–20.
วิเชียร ทองไทย. (2561). แนวทางการจัดตั้งกองทุนสนับสนุนท้องถิ่นและการพัฒนาทักษะดิจิทัลผู้ประกอบการ. วารสารเศรษฐกิจและสังคมดิจิทัล, 5(2), 89–107.
หน่วยงานวิจัยภาครัฐ. (2565). รายงานวิจัยการพัฒนาองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง
Arnstein, S. R. (1969). A Ladder of Citizen Participation. Journal of the American Institute of Planners, 35(4), 216–224.
Becker, G. S. (1964). Human capital: A theoretical and empirical analysis, with special reference to education. University of Chicago Press.
Faguet, J.-P. (2014). Decentralization and Governance. World Development, 53, 2-13.
Lewin, K. (1951). Field theory in social science. Harper & Row.
Oates, W. E. (1972). Fiscal federalism. Harcourt Brace Jovanovich.
Ostrom, E. (1990). Governing the Commons: The Evolution of Institutions for
Collective Action. Cambridge University Press.
Rondinelli, D. A. (1981). Government Decentralization in Comparative Perspective: Theory and Practice in Developing Countries. International Review of Administrative Sciences, 47(2), 133-145.
Smith, B. C. (2010). Decentralization: The Territorial Dimension of the State.
Routledge.
Smoke, P. (2015). Rethinking Decentralization: Assessing Challenges to a Popular Public Sector Reform. Public Administration and Development, 35(2), 97-112.
World Bank. (2018). Local Economic Development: Lessons from the Field. Washington, DC.
